योगिनः त्वां धर्मज्ञ परमपुरुषं स्वयमेव सर्वात्मानं सुरेषु च स्थितं पूजयंति। केचिद् द्विजातयः वेदमार्गानुसारिणः त्रैविध्यवेदैः नानारूपनामकर्मभिः यजन्ति। अपराः सर्वकर्मसंन्यस्ताः शान्तात्मानः ज्ञानमयेन यज्ञेन त्वां पूजयन्ति। अन्ये शुद्धचित्ताः विधिपूर्वकं त्वां सर्वरूपं एकरूपं च पूजयन्ति। अपरे शिवमार्गानुगामिनः, शिवोपदिष्टमार्गेण, नानाशिष्योपदिष्टविधिभिः त्वां शिवरूपेण पूजयन्ति। वस्तुतः, येऽपि अन्यदेवताभक्ताः तवपरायणाः न सन्ति, तेऽपि सर्वदेवतामयं त्वामेव पूजयन्ति, हे प्रभो। यथा पर्वतसमुत्थिताः नद्यः वर्षधारा-समृद्धाः सर्वतः समुद्रं प्रति वहन्ति, तथैव सर्वे मार्गाः अन्ते त्वां प्रति गच्छन्ति। सत्त्वं रजस्तमांसि तव प्रकृतेर्गुणाः; एषु ब्रह्माद्यखिलजीवाः स्थावरान्ता निबद्धाः सन्ति। नमस्ते, असङ्गदृष्टे, सर्वात्मन्, सर्वचेतसां साक्षिन्; अयं गुणप्रवाहः, अज्ञाननिमित्तः, देवमनुष्यपशुषु विचरति। हे प्रभो, अग्निस्तवास्य, पृथिवी तव पादौ, सूर्यस्तव नेत्रम्, व्योम तव नाभिः, रथस्तव हृदयं, दिशस्तव श्रोत्रे, द्यौस्तव शिरः, इन्द्राद्या देवास्तव भुजौ, समुद्रास्तव उदरम्, वायुः तव श्वासः, बलं तव तेजः। वृक्षोषधयः तव रोमाणि, शिरोरुहाः तव तृणानि, मेघाः तव अस्थिनखानि, पर्वतास्तव दन्ताः, निमेषः अहोरात्रम्, प्रजापतिस्तव मनः, वर्षं तव जननाङ्गम्, वीर्यं तव एव। त्वय्यक्षरे पुरुषे लोका लोकपालसमूहाश्च, सर्वे जीवाः, जलनिधौ जलचराः इव, उदुम्बरे मक्षिकाः इव, चित्ते विचाराः इव, संस्थिताः। येन येन रूपेण त्वं लीलया अवतीर्यसे, तेन तेन रूपेण लोकाः पाविताः, हर्षेण तव कीर्तिं गायन्ति। नमस्ते आदिमत्स्य, योऽप्सु प्रलयकाले विचरः; हयशिरसे नमः, मधुकैटभनाशन। नमस्ते बृहते, अनन्ताश्रय, मन्दराचलधारिण्; भूमिं उद्धर्तुं रममाणाय, वराहरूपाय नमः। नमस्ते अद्भुतसिंह, साधूनां भयहारिन्; नमस्ते वामन, त्रैलोक्यविक्रमिन्। नमो भृगुपते, क्षत्रियदर्पविनाशन; नमो रघुवर, रावणान्तक। नमो वासुदेव, नमः सङ्कर्षणाय; प्रद्युम्नाय, अनिरुद्धाय, सात्वतानां पतये नमः। नमो बुद्धाय, शुद्धाय, दैत्यदानवमोहाय; नमः कल्किरूपिणे, पापकषायकष्ट्रशासन। हे प्रभो, अयं जीवलोकस्तव मायया मोहितः, अहं मम इति मिथ्याबुद्ध्या कर्मपथेषु भ्रमति। अहं च देहपुत्रगृहधनबान्धवेषु सत्यबुद्ध्या मोहितः, स्वप्नवत् अनृतान्यर्थान् सत्यतया भ्रमन् विचरामि। द्वन्द्वमोहितचित्तः, तमसावृतः, आत्मनः प्रियं न जानामि, अनात्मन्यनित्यदुःखेषु स्नेहम् उपगतोऽस्मि। यथा मूढः पलाशच्छन्नं जलं त्यक्त्वा मृगत्रिष्णां प्रपद्यते, तथाहं त्वां विहाय अनृतानुसरणे प्रवृत्तः। कामकर्माभिहतो दीनधीः, असंयतः मनः, अयं चञ्चलः इन्द्रियैः अपहृतः, निग्रहीतुं न शक्नोमि। एवं त्वत्पादमूलमुपागतः, अलभ्यं चापात्रेभ्यः, एतदपि तव प्रसादेन मन्ये। जन्ममृत्युभयात् मुच्यते जन्तुः, यदा भगवन् तव सम्यगुपासने मनः स्थाप्यते। नमो विज्ञानैकमूर्तये, सर्वनिश्चयहेतवे, पुरुषप्रधानेश्वराय, अनन्तशक्तिब्रह्मणे च। नमो वासुदेव, सर्वभूतविनाशक; हृषीकेश, नमस्ते शरणं प्राप्तं मां पालय। एवं चतुश्शीतितमोऽध्यायः समाप्तः, "अक्रूरस्तोत्र"नाम, श्रीमद्भागवते महापुराणे, दशमस्कन्धस्य पूर्वार्धे, परमहंससंहितायाम्। श्रीशुक उवाच—एवं स्तुवति तस्मिन्, भगवान् तस्मै जलान्तरे स्वं रूपं प्रादर्शयत्, ततः नट इव नाटकसमाप्तौ, कृष्णः तद्रूपं पुनरपि संहरन्। तद्रूपदर्शनं लीनं दृष्ट्वा, स शीघ्रं जलात् निर्गत्य, कृतकृत्यः विस्मितः रथं प्रति प्रत्यगच्छत्। तं विस्मितं दृष्ट्वा हृषीकेशः पप्रच्छ—"किं किमद्भुतं भूमौ, दिवि, वा जले, दृष्टवान् असि?" अक्रूर उवाच—"यावन्ति अद्भुतानि भूमौ, दिवि, जले वा, तानि सर्वाणि त्वय्येव, विश्वात्मनि, सन्ति। किमत्र मया दृष्टं, या त्वत्संनिधौ न विदितम्? यत्र सर्वाण्यद्भुतानि दृश्यन्ते, त्वां दृष्ट्वा, किं पुनरत्र अद्भुतं दृष्टव्यम्?" एवं सन्दिश्य, गान्दिनिपुत्रः रथं प्रवर्तयामास; दिनान्ते रामकृष्णौ मथुरां प्राविशत्। मार्गे, राजन्, ग्रामवासिनः सर्वतः सञ्चित्य, वसुदेवसुतौ दृष्ट्वा, हर्षिताः, दृष्टिं न निवर्तयामासुः। तावत्, व्रजवासिनः नन्दमुख्याः गोकुलकाः, नगरीसमीपवनेषु आगत्य, तत्रैव प्रतीक्षां चक्रुः। तत्र, जगन्नाथः भगवान्, अक्रूरस्य समागम्य, तस्य प्रसारितं करं स्वेन हस्तेन गृहीत्वा, स्मितपूर्वकं प्रणनाम। "त्वं रथेन सह नगरं गृहम् च प्रविश; वयं अत्रैव स्थास्यामः, ततः पश्चात् नगरदर्शनं करिष्यामः।" अक्रूर उवाच—"भगवन्, युवाभ्यां विना मथुरां प्रविष्टुं न शक्नोमि। मां न परित्यज्यताम्, भक्तवत्सल, भक्तं हि त्वं न जहासि।" "आगच्छाव, गृहेषु साकं गच्छाम, अच्युत, अग्रजेन, गोपालकैः, सखिभिः च सह, यत् गृहम् अपि पुण्यं भवेत्।