तस्य कमलहस्तौ शङ्खचक्रगदाधरौ दीप्यमानौ बभूवतुः। श्रीवत्सलक्ष्मा श्रीकौस्तुभमणिर्युक्तः, वनमालया शोभितः, भगवान् तत्र आसीत्। तं सुन्दरं रूपं सुगुणं श्रीनन्द, सुनन्दादिभिः पार्षदैः, सनकादिभिः ऋषिभिः, ब्रह्मरुद्रादिदेवैः, नवद्विजश्रेष्ठैः च सेव्यमानम्। प्रह्लादनारदवासुप्रमुखैः भक्तैः, शुद्धहृदयैः, स्वस्वभावात् स्तुत्यैः प्रशंस्यमानम्। श्रीः, पुष्टि, वाक्, तेजः, कीर्तिः, तुष्टिः, लयः, जयः, ज्ञानम्, अज्ञानम्, ऐश्वर्यम्, मायाचापि तं सेवन्ते। अक्रूरः तं दृष्ट्वा, परमसन्तोषेण, भगवद्भक्त्युत्कर्षेण, रोमाञ्चिताङ्गः, हृदयविकसितः, अश्रुपूर्णनयनः, गद्गदवाचः, सत्त्वस्थितः, प्रणम्य, कृताञ्जलिः, शनैः शनैः सत्कारपूर्वकं तं स्तोतुम् आरभत। ततः अक्रूरस्य स्तुति आरभ्यते। सः उवाच— सर्वकारणभूताय, नारायणाय, आदिपुरुषाय, अक्षराय, यस्य नाभिकमलात् ब्रह्मा उत्पन्नः, यस्मात् जगदिदं प्रवृत्तम्, तुभ्यं नमः। पृथिव्यादि पञ्चमहाभूतानि, अव्यक्तप्रभवः, मनः, इन्द्रियाणि, विषयाः, देवाः— एते तव विश्वरचना, हे प्रभो। एतानि अव्यक्तादि तव स्वरूपं न जानन्ति, तदात्मत्वेन न गृहीतानि; अजातः गुणैः अजातं बन्धितः, गुणातीतं केवलं जानाति, न तव साक्षात् स्वरूपम्। योगिनः त्वां आत्मन्यात्मदेवेषु, परमपुरुषं, धर्मिष्ठं, साक्षात् उपास्यन्ति। केचित् द्विजश्रेष्ठाः, वेदमार्गानुसारिणः, त्रैविध्येन, बहुविधयज्ञैः, नामरूपयुक्तैः, त्वां यजन्ति। अन्ये कर्मत्यागिनः, शान्तचित्ताः, ज्ञानयज्ञेन, ज्ञानमूर्तिं त्वां उपास्यन्ति। अन्ये, शुद्धचित्ताः, विधिनिरताः, सर्वरूपं एकरूपं त्वां पूजयन्ति। अन्ये, शिवमार्गानुसारिणः, बहुविधगुरुप्रदत्तमार्गेण, शिवरूपेण त्वां पूजयन्ति। वस्तुतः, ये अपि अन्यदेवताभक्ताः, ते अपि त्वां पूजयन्ति, सर्वदेवतास्वरूपं त्वं, हे प्रभो। यथा पर्वतसमुद्भूताः नद्यः, वर्षेण पूरिताः, सर्वतः समुद्रं गच्छन्ति, तथा सर्वमार्गाः अन्ते त्वां गच्छन्ति। सत्त्वं, रजः, तमः— एते तव प्रकृतिगुणाः; तेषु ब्रह्माद्यचलपर्यन्तं सर्वं प्रविष्टम्। तुभ्यं नमः, असङ्गदृष्टये, सर्वात्मने, सर्वचेतसाम् साक्षिणे; अज्ञानप्रवृत्तो गुणप्रवाहः देवमनुष्यपशुषु सञ्चरति। तेजः तव मुखः, पृथ्वी तव पदौ, सूर्यः तव नेत्रम्, आकाशः तव नाभिः, रथः तव हृदयम्, दिशः तव कर्णौ, स्वर्गः तव शिरः, इन्द्रादिदेवाः तव भुजौ, समुद्रः तव उदरम्, वायुः तव श्वासः, बलम् तव वीर्यरूपे स्थितम्। वृक्षौषधयः तव रोमाः, शिरोरमः तव वनस्पतिः, मेघः तव अस्थिनखाः, पर्वतः तव दन्ताः, निमीलनम् तव दिनरात्रे, प्रजापतिः तव मनः, वर्षा तव जननाङ्गम्, वीर्यं तव स्वरूपे स्थितम्। त्वयि अक्षरे पुरुषे, लोकपालैः सह लोकाः, जीवसमूहः, जलचरवत्, उडुम्बरफलस्थकीटकवत्, मनसि विचारवत्, तव आश्रये स्थिताः। यानि रूपाणि त्वं लीलायै धारयसि, तैः रूपैः, संसारः मलरहितः, हर्षेण तव कीर्तिं गायति। मच्छरूपाय नमः, प्रलयजलगताय; हयग्रीवरूपाय नमः, मधुकैटभविनाशकाय। विशालरूपाय, अनन्ताश्रयाय, मन्दरधारकाय नमः; वराहरूपेण पृथ्वीधारकाय नमः। नरसिंहरूपाय, सज्जनभीतिनाशकाय नमः; वामनरूपेण त्रिलोकविक्रमाय नमः। भृगुपतये, क्षत्रियदर्पनाशकाय, वनान्तरे; रघुष्रेष्ठाय, रावणविनाशकाय नमः। वासुदेवाय नमः, सङ्कर्षणाय नमः; प्रद्युम्नाय, अनिरुद्धाय, सात्वताधिपाय नमः। शुद्धबुद्धरूपाय, दैत्यदानवमोहाय, बुद्धरूपाय नमः; कल्किरूपेण, दुष्टनृपतिनाशकाय नमः। हे प्रभो, तव मायया जीवसमूहः मोहितः, अहं ममेत्यपरेषु, कर्ममार्गे विचरन्ति। अहं, मोहितः, शरीरपुत्रगृहधनबन्धुस्वादिषु, तत्त्वबुद्ध्या भ्रमितः, स्वप्नवद्, तान् सत्यम् मन्ये। द्वन्द्वमोहेन, तमसि निमग्नः, स्वात्मप्रियं न जानामि, अनित्यनात्मदुःखेषु आसक्तः। यथा मूढः, तृणैः छन्नं जलं त्यक्त्वा, मृगत्रिष्णां धावति, तथा अहं, त्वां त्यक्त्वा, मायाम् अनुगच्छामि। दीनमनाः, कामकर्माघातितः, मनः संयन्त्रयितुं न शक्नोमि; इन्द्रियैः, यत्र तत्र च चलितम्। अतः, तव पदम् आगतः, अयोग्यैः दुर्लभम्; एतत् अपि तव अनुग्रहात् मन्ये। जन्ममृत्युचक्रात् मोक्षः तस्य, यदा, हे पद्मनाभ, मनः तव यथायोग्यपूजायाम् प्रवृत्तम्। शुद्धचैतन्यरूपाय, निश्चयकारणाय नमः; पुरुषप्रधाना अधिपाय, अनन्तशक्तिब्रह्मणे नमः। वासुदेवाय, सर्वभूतविनाशकाय नमः; हृषीकेशाय, शरणागतस्य रक्षाय, नमः। एवं चतुर्थशततमोऽध्यायः, "अक्रूरस्तुतिः" नाम, श्रीमद्भागवतमहापुराणस्य दशमस्कन्धपूर्वार्धे, परमहंसशास्त्रे, समाप्तः। शुक उवाच— अक्रूरः तं स्तुवन्, भगवान् जलमध्ये स्वस्वरूपं दर्शयामास; ततः, नाट्यसमाप्तिवत्, कृष्णः तद्रूपं पुनः अन्तर्धापयामास। दर्शननाशे, अक्रूरः शीघ्रं जलात् निर्गत्य, सर्वकर्माणि समाप्य, विस्मितः, रथं प्रत्यागच्छत्।