अक्रूरः तदा दिव्यमेकं सहस्रशिरसं नागराजं सहस्रफणमण्डितं नीलाम्बरधरं श्वेतशिखरप्रभं तेजस्विनं ददर्श। तस्य नागराजस्य गोदरे नीलमेघाभं पीताम्बरधरं चतुर्भुजं शान्तरूपं कमलदलारुणलोचनं पुरुषं विराजमानं अक्रूरः पश्यति स्म। तस्य पुरुषस्य मुखं सुशान्तं सुन्दरं च स्म, मनोहरस्मितेन शोभितं, भ्रू-नासिका-कर्ण-गण्ड-ओष्ठाः सर्वेऽपि शोणिम्ना शोभमानाः। तस्य भुजाः दीर्घाः पूर्णाः च, वक्षः स्थूलं विशालं च, ग्रीवा शङ्खवत्, नाभिः गम्भीरा, उदरं कोमलपत्ररेखाभिः अंकितम्। कटिः ऊरू च विस्तीर्णौ, हस्त-पद-जानु सुशोभनानि, जङ्घाः सुन्दराकृतयः। गुल्फाः उन्नताः, नखाः अरुणवर्णाः प्रभामण्डलैः दीप्ताः, पादौ नवाङ्गुलिपर्यन्तौ अङ्गुष्ठसदृशाङ्गुलिभिः पद्मप्रभया विराजितौ। सः पुरुषः अमूल्यरत्नैः भूषितः आसीत्—मुकुटेन, कङ्कणैः, बाजुबन्धैः, यज्ञोपवीतेन, मेखलेन, हारैः, नूपुरैः, कुण्डलैः च। तस्य पद्मकरयोः शङ्ख-चक्र-गदाः विराजमानाः, वक्षः श्रीवत्सलाञ्छितं, कौस्तुभमणिना दीप्तं, वनमालया च शोभितम्। तं पुरुषं सुनन्द-नन्दादिभिः पार्षदैः, सनकादिभिः मुनिभिः, ब्रह्मरुद्रादिदेवैः, नवभिः श्रेष्ठैः द्विजर्षिभिः च सेव्यमानं अक्रूरः ददर्श। प्रह्लाद-नारद-वसुवर्यादिभिः भक्तैः, ये स्वस्वमतानुसारं निर्मलहृदया स्तुतिं कुर्वन्ति, सः पुरुषः स्तूयते स्म। श्रीः, पुष्टि, वाक्, श्रीः, कीर्तिः, तुष्टिः, क्षान्तिः, जयः, विद्या, अविद्या, शक्तिः, माया च तं पुरुषं सेवन्ते स्म। एवं तं भगवन्तं दृष्ट्वा अक्रूरस्य हृदयं परमानन्देन पूर्णम्, रोमाञ्चिताङ्गः, भक्तिप्रवणः, अश्रुपूर्णलोचनः अभवत्। सः सुसंयतः, सुमनाः, कण्ठगद्गदः, शिरसा प्रणम्य, अञ्जलिं कृत्वा, शनैः शनैः स्तुतिं अकरोत्। अक्रूरः उवाच— नमस्ते सर्वकारणाय नारायणाय आदिपुरुषाय अव्ययाय, यस्य नाभिकमले ब्रह्मा जातः, यतः इदं विश्वं समुत्पन्नम्। पृथिव्यापस्तेजोवाय्वाकाशाः, महाभूतानि, अव्यक्तस्य कारणं, मनः, इन्द्रियाणि, विषयाः, सर्वे देवाः—एते विश्वधातवः, हे भगवन्। एतेऽपि, अव्यक्तादयः, त्वां न जानन्ति, आत्मन्यभावेन गृह्यन्ते; अजः अपि गुणैः बन्धनं प्राप्य, गुणातीतं न जानाति तव स्वरूपं। योगिनः त्वां साक्षात् पुरुषं परमं, भगवन्तं, आत्मन्यपि, भूतगणे, देवेषु च, अन्तःस्थितं उपासते। केचित् द्विजातयः त्रैविद्येन, नानारूपयज्ञैः, नामरूपविहितैः यज्ञैः, वेदमार्गेण, त्वां यजन्ति। अन्ये सर्वकर्मसंन्यासिनः, प्रशान्ताः, ज्ञानयज्ञेन त्वां ज्ञानमयत्वात् उपासते। अपरे, शुद्धान्तःकरणाः, विधिपूर्वकं त्वां सर्वरूपं एकरूपं च यजन्ति। अन्ये, शिवमार्गानुसारिणः, बहुधा, गुरुवचनानुसारं, त्वां शिवरूपेण यजन्ति। सर्वे हि त्वामेव यजन्ति, सर्वदेवतामयं ईश्वरं, अन्यदेवताभक्ताः अपि, यद्यपि मनः अन्यत्र स्थितं, हे प्रभो। यथा पर्वतसमुद्भवाः नद्यः, वर्षाभिः पूरिताः, सर्वतः समुद्रं प्रति वहन्ति, एवं सर्वे मार्गाः त्वां प्रति एव अन्ते प्राप्नुवन्ति। सत्त्वं रजस्तमांसि तव प्रकृतेः गुणाः, एषु सर्वाणि भूतानि ब्रह्माद्यन्तानि तिर्यग्योनिपर्यन्तानि निबद्धानि। नमस्ते, अनासक्तदृष्टये, सर्वात्मने, सर्वचित्तसाक्षिणे; गुणप्रवाहः अज्ञाननिमित्तः, देवमानुष्यतिर्यङ्निषु विचरति। अग्निः तव मुखं, पृथिवी पादौ, सूर्यः नेत्रे, नभः नाभिः, रथः हृदयं, दिशः श्रोत्रे, द्यौः शिरः, इन्द्रादयः देवाः भुजौ, समुद्राः उदरं, वायुः श्वासः, बलं तव शक्तिः। वृक्ष-ओषधयः तव रोम, शिरोरुहाः तृणानि, मेघाः अस्थिनखाः, पर्वताः दन्ताः, निमेषः अहोरात्रे, प्रजापतिः मनः, वृष्टिः शिश्नः, वीर्यं तव स्मृतम्। त्वयि, अव्यये पुरुषे, लोकपालसमेताः लोकाः, जीवसमूहः, जलचरवत् जलमध्ये, यथा वटपत्रे पतङ्गाः, यथा चित्ते चिन्ताः, संस्थिताः। ये रूपाणि त्वया क्रीडार्थं धृतानि, तैः रूपैः जगत् पावितं, कल्मषरहितं कृत्वा, तव कीर्तिं प्रहृष्टं गायति। नमः मत्स्यरूपाय, प्रलयाम्भसि विचराय; हयशीर्षाय, मधुकैटभहन्त्रे नमः। नमः विशालाय, अतीराय, मन्दरधारिणे; भूमिं उद्धर्तुम् उत्सुकाय वराहरूपिणे नमः। नमः अद्भुतसिंहाय, साधुपरित्राणाय; नमः वामनाय, त्रैलोक्यविक्रमाय। नमः भृगुपतये, वनान्तरे क्षत्रियदर्पनाशकाय; नमः रघुवीराय, रावणविनाशकाय। नमो वासुदेवाय, नमः सङ्कर्षणाय; प्रद्युम्नाय, अनिरुद्धाय, सात्वतपतये नमः। नमः शुद्धबुद्धाय, दैत्यदानवमोहनाय; नमः कल्किरूपाय, पापक्षयाय, अधर्मनाशकाय च। हे प्रभो, तव मायया इदं जगत् मोहितं, अहं ममेत्यभिमानेन, कर्ममार्गे भ्रमति। अहम् अपि देहपुत्रगृहधनबन्धुवस्तुषु मोहितः, तानि सत्यानि इति मन्ये, स्वप्नदृश्येव, तव विमुखः, मृषावस्तुषु प्रवर्ते। द्वन्द्वमोहेन तमसावृतचित्तः, आत्मनः प्रियं न जानामि, अनित्यनात्मदुःखेषु आसक्तः। यथा अज्ञः तृणच्छन्नं जलं विहाय मृगतृष्णां धावति, तथा अहं त्वां परित्यज्य मृषाविषये व्रजामि। एवं श्रीमद्भागवतमहापुराणे परमहंससंहितायां दशमस्कन्धे पूर्वभागे अक्रूरप्रतिनिवृत्तिर्नाम त्रयस्त्रिंशोऽध्यायः समाप्तः।