अक्रूरः, तु जलमध्ये देवकीपुत्रान् स्थितान् दृष्ट्वा, मनसि चिन्तयामास—"रथस्थाः सन्तः इमे कथं जलमध्ये सन्ति?" इति। ततः स उत्थाय तान् अन्वेष्टुम् आरभत्। पुनः स यत्र पूर्ववत् तान् उपविष्टान् अपश्यत्। तदा स जलमध्यदर्शनम् मिथ्या इति सन्देहं कृत्वा, पुनः जलमध्यं प्रविश्य तान् अन्वेष्टुम् आरभत्। अत्र पुनः स महात्मानं भगवानं सिद्ध-चारण-गन्धर्व-असुरैः नम्रशिरसः वाद्यैः च स्तुतं अपश्यत्। तत्र स सहस्रशिरसं दिव्यं नागेश्वरं, सहस्रफणमुकुटं, नीलवस्त्रं, हिमाचलश्वेतप्रभं भगवानं अपश्यत्। तस्य गोद्रूमश्यामं पुरुषं, पीतवस्त्रं, चतुर्भुजं, शान्तं, पद्मपत्रारुणनेत्रं, शय्यम् अपश्यत्। तस्य मुखं शान्तं सुन्दरं च स्मितमनोहरं दृष्ट्वा, तस्य भ्रू-नासिका-कर्ण-गण्ड-ओष्ठाः सर्वे अरुणरम्याः आसन्। तस्य बाहवः दीर्घाः पूर्णाः च, उरः विस्तीर्णं शोभनं च, ग्रीवा शङ्खरूपा, नाभिः गम्भीरा, उदरं कोमलपर्णरेखायुक्तम्। तस्य कटिः ऊरू च विस्तीर्णौ, हस्त-जानु सुगठितौ, जङ्घाः सुन्दरविभक्ताः। तस्य गुल्फाः उन्नताः, नखाः अरुणाः प्रभायुक्ताः, पादाः नवाङ्गुलिप्रभासम्पन्नाः पद्मसदृशाः। सः अनमोलरत्नैः—मुकुटैः, कङ्कणैः, भुजबन्धैः, यज्ञोपवीतेन, मेखलेन, हारैः, नूपुरैः, कुण्डलैः च भूषितः आसीत्। तस्य पद्महस्ताः शङ्ख-चक्र-गदायुक्ताः शोभमानाः, उरः श्रीवत्सचिह्नं, कौस्तुभमणिं, वनमालां च धारयामास। तं सुนัน्द-नन्दादिभिः पार्षदैः, सनकादिभिः ऋषिभिः, ब्रह्म-रुद्रादिदेवैः, नवद्विजश्रेष्ठैः च सेव्यमानम् अपश्यत्। तं प्रह्लाद-नारद-वसुवर्गैः भक्तश्रेष्ठैः, स्वस्वभावैः शुद्धहृदयैः स्तुतं अपश्यत्। श्रीः, पुष्टिः, वाणी, श्रीमदः, कीर्तिः, तुष्टिः, लयः, जयः, विज्ञानम्, अज्ञानम्, शक्तिः, माया च तं सेवन्ति स्म। तं दृष्ट्वा अक्रूरः परमसन्तोषेण, परमभक्त्या, रोमाञ्चिताङ्गः, हर्षपूर्णहृदयः, अश्रुपूर्णनेत्रः आसीत्। सः अव्यक्तवाक्, सत्त्वस्थः, शिरसा प्रणम्य, अञ्जलिं कृत्वा, शनैः शनैः धीरो भक्त्या स्तोतुम् आरभत्। एवं तु दशमस्कन्धस्य पूर्वभागे 'अक्रूरागमनं' नाम त्रयोविंशतितमः अध्यायः समाप्तः। ततः श्रीअक्रूरः भगवन्तं स्तोतुम् आरभत्। सः उवाच—"सर्वकारणभूते नारायणाय, आदिपुरुषाय, अक्षराय, यस्य नाभिकमले ब्रह्मा उत्पन्नः, यस्मात् इदं जगत् प्रवृत्तम्, तस्मै नमः। पृथिव्यादि महाभूतानि, अव्यक्तप्रकृतिः, मनः, इन्द्रियाणि, इन्द्रियविषयाः, देवाः च—एतानि विश्वस्य अङ्गानि भवन्ति, हे भगवन्। एते अव्यक्ताद्याः तव स्वरूपं न जानन्ति, तानि अनात्मरूपत्वात्; अजः अपि गुणैः अजं बन्धनं प्राप्य, गुणातीतं केवलं जानाति, तव तत्त्वं न। योगिनः त्वां आत्मन्य् आत्मन्य् देवेषु च परमपुरुषं साक्षात् उपासते। केचित् द्विजाः वेदमार्गानुसारः, त्रैवेद्यं बहुविधयज्ञैः नामरूपैः त्वां उपासते। अन्ये सर्वकर्मपरित्यागी शान्ताः, ज्ञानयज्ञेन तव रूपं उपासते। अन्ये शुद्धचित्ताः, विधिपूर्वकं त्वां बहुरूपं एकरूपं च उपासते। अन्ये शिवमार्गानुसारः, शिवरूपेण, बहुधा, बहुगुरुप्रणीतमार्गेण त्वां उपासते। सर्वे देवाः तव मध्ये स्थिताः; अन्यदेवताभक्ताः अपि तव पूजायाम् अन्ततः प्रवृत्ताः, हे स्वामिन्। यथा पर्वतान्निर्गताः नद्यः सर्वतः समुद्रं यान्ति, तथा सर्वमार्गाः अन्ते त्वां प्राप्नुवन्ति। सत्त्व-रजस्-तमांसि तव प्रकृतिगुणाः; तेषु सर्वे ब्रह्माद्यः स्थावरान्ताः जीवाः स्थिताः। त्वं सर्वात्मा, सर्वचेतसां साक्षी, गुणप्रवाहः अज्ञानजन्यः, देव-मनुष्य-पशुषु प्रवहति। अग्निः तव मुखम्, पृथिवी तव पादौ, सूर्यः तव नेत्रम्, आकाशः तव नाभिः, रथः तव हृदयम्, दिशः तव कर्णौ, स्वर्गः तव शिरः, इन्द्रादिदेवाः तव भुजौ, समुद्रः तव उदरम्, वायु तव प्राणः, बलं तव शक्ति रूपेण स्थितम्। वृक्ष-ओषधयः तव रोमाणि, शिरोरम्यः तव वनस्पतिः, मेघाः तव अस्थि-नखाः, पर्वताः तव दन्ताः, निमीलनम् दिनरात्रे, प्रजापतिः तव मनः, वर्षा तव जननाङ्गम्, वीर्यं तव स्वरूपम्। त्वयि अक्षरे, हे पुरुष, लोकाः, पालाः, जीवसमूहः, जलमध्यस्थमत्स्यवत्, वटपत्रस्थयूपवत्, मनसि उत्पन्नवृत्तिवत् स्थिताः। यद्यद् रूपं त्वं लीलायै धारयसि, तेन रूपेण लोकाः पापमुक्ताः तव कीर्तिं हर्षेण गायन्ति। त्वं आदिमत्स्यरूपेण प्रलयजलस्थः, हयशीर्षेण मधुकैटभवधाय, महद्रूपाय, अनन्ताश्रयाय, मन्दरधारणाय, वराहरूपेण भूम्युद्धारणाय नमः। नरसिंहरूपेण साधूनां भयहराय, वामनरूपेण त्रैलोक्यविक्रमाय नमः। भृगुपतिरूपेण क्षत्रियदर्पनाशकाय, रघुकुलश्रेष्ठरूपेण रावणविनाशकाय नमः। वासुदेवाय, संकर्षणाय, प्रद्युम्नाय, अनिरुद्धाय, सात्वताधिपाय नमः। बुद्धरूपेण शुद्धाय दैत्यदानवमोहाय, कल्किरूपेण पापदुष्टनृपविनाशकाय नमः। हे भगवन्, तव मायया इदं जीवजगत् मोहितम्, 'अहं' 'मम' इति मिथ्याभिमानं गृहित्वा, कर्ममार्गे भ्रमति। इति अक्रूरस्य भगवदर्शनानुभूतिः, स्तुतिः च, श्रीमद्भागवतस्य दशमस्कन्धे वर्ण्यते।