अक्रूरः तु तत्र सरसि प्रवेश्य, शाश्वतं ब्रह्म जपन्, रामकृष्णौ सहिता अपश्यत्। तयोः दर्शनं जलस्थयोः कृत्वा, अक्रूरस्य चित्ते विस्मयः समजायत—"कथं देवक्या: पुत्रौ अत्र जलमध्ये स्याताम्, यदा रथस्थौ भवितव्यम्?" इति। स उत्थाय पुनः तौ रथे उपविष्टौ अपश्यत्, तदनन्तरं पुनः जलं प्रविश्य चिन्तयामास—"कच्चिद् एतद् जलमध्यदर्शनं मिथ्या?" इति। पुनः स महान् प्रभुं अपश्यत्, यं सिद्ध-चारण-गन्धर्व-असुराः वन्दनैः, वाद्यैः च, नम्रशिरसः स्तुवन्ति स्म। स पश्यति दिव्यं सहस्रशिरसम्, सहस्रफणमौलिनं, नीलाम्बरधारिणं, श्वेतप्रभं शैलशिखर-सदृशं परमेश्वरम्। तस्य अञ्चले श्यामलमेकं पुरुषं नीलमघन-सन्निभम्, पीताम्बरधरं, चतुर्भुजम्, शान्तस्वरूपम्, पद्मपत्रारुणलोचनं च ददर्श। तस्य मुखं शोभनं, प्रसन्नं, मनोहरस्मित-विलसितम्; भ्रू-नासिका-कर्ण-गण्डोष्ठाः सर्वे मनोज्ञाः, रक्तिमाः च। दीर्घबाहुं, पूर्णबाहुं, विशालवक्षसम्, शङ्खकण्ठम्, गम्भीरनाभिं, नवपल्लव-सन्निभ-पार्श्व-त्रिवलिम् अपि सः ददर्श। तस्य श्रोणि-ऊरू-जानु-पाणि-सर्वाणि सुसंहतानि, सुशोभितानि, सुललितानि। उन्नतानि गुल्फौ, रक्तनखाः, तेजोमयाः, नवपदाङ्गुलिसमन्वित-पादौ, पद्मसदृश-दीप्तिमन्तौ। सः अनमोलरत्नैः—मुकुट-कङ्कण-केयूर-यज्ञोपवीत-नितम्बबन्ध-हार-नूपुर-कुण्डलादिभिः—सुसज्जितः अभवत्। तस्य पद्मकरौ शङ्ख-चक्र-गदाधारणौ, वक्षसि श्रीवत्स-लक्षणं, कौस्तुभमणिः, वनमालिका च शोभन्ते स्म। सः सुनन्द-नन्दादिभिः पार्षदैः, सनकादिसिद्धैः, ब्रह्म-रुद्रादि-देवेश्वरैः, नवमहर्षिभिः, प्रह्लाद-नारद-वसुप्रमुख-भगवद्भक्तैः च सेव्यमानः, स्वस्वभावेन शुद्धचित्तैः स्तूयमानः, श्री-पुष्टि-कीर्ति-तेजः-तुष्टि-विनाश-जय-विद्या-अविद्या-शक्ति-मायादिभिः उपास्यमानः अभवत्। एवं तं परमात्मानं दृष्ट्वा, अक्रूरस्य हृदयम् परमप्रेम-परमानन्द-आवेगात् पुलकितम्, लोचनयोः अश्रुपातः, कण्ठः सान्द्रभावेन बाधितः अभवत्। सः सत्त्वस्थितः भक्तः, शिरसा प्रणम्य, अञ्जलिं कृत्वा, शनैः शनैः, भक्त्या स्तोत्रं प्राचरत्। एवं श्रीमद्भागवते महापुराणे परमं पावनं भागवतं शास्त्रं, दशमस्कन्धस्य आद्यभागे, "अक्रूरगमनं" नाम त्रयस्त्रिंशोऽध्यायः समाप्तः। ततः श्रीअक्रूरः उवाच—"नमः कारणानां कारणाय, नारायणाय, आद्याय, अव्ययाय पुरुषाय, यस्य नाभिकमलात् ब्रह्मा समुत्पन्नः, यस्मात् इदं विश्वम् अभवत्। पृथिव्याप-तेजो-वाय्वाकाश-स्थूलभूतानि, अव्यक्तस्य कारणम्, मनः, इन्द्रियाणि, विषयाः, देवगणाः—एते सर्वे जगदङ्गानि भगवन्। तथापि, अव्यक्ताद्याः एते त्वदात्मानं न जानन्ति, आत्मत्वेन न गृह्णन्ति; अजोऽपि अजेन गुणबद्धः, गुणातीतं त्वदीयं रूपं न वेत्ति। योगिनः त्वां साक्षात् पुरुषं परमेश्वरं, आत्मनि, भूतानि, देवेषु च, उपासते। केचन द्विजाः वेदमार्गानुसरणेन, त्रैविध्येन वेदेन, नानायागैः, नानानामरूपैः, त्वां यजन्ति। अन्ये सर्वकर्मसंन्यासपूर्वकं, शमशान्त्युपेताः, ज्ञानयज्ञेन त्वां ज्ञानमयमुपासते। अपरे, शुद्धचित्ताः, विधिपूर्वकम्, सर्वरूपैकमूर्तिं त्वां यजन्ति। अन्ये, शिवमार्गानुसारीणः, शिवरूपेण, बहुधा, गुरुवचनानुसारं, त्वां उपासते। सर्वे, येऽपि अन्यदेवताभक्ताः भवन्ति, अन्ततः त्वां एव उपासते, यत्र सर्वे देवाः स्थिताः, प्रभो। यथा पर्वतजन्याः नद्यः, वर्षेण पूरिताः, सर्वतः समुद्रं प्रति वहन्ति, तथा सर्वे मार्गाः अन्ततः त्वां प्रति प्रवर्तन्ते। सत्त्व-रजस्-तमांसि तव प्रकृतेर्गुणाः; तेषु सर्वे भूतानि, ब्रह्माद्यन्तानि, तिर्यग्योन्यन्तानि, स्थितानि। नमस्ते, असङ्गदृष्टये, सर्वात्मने, सर्वचित्तसाक्षिणे; गुणप्रवाहः अज्ञाननिमित्तः, देवमनुष्यपशुषु विचरति। अग्निः तव वक्त्रम्, पृथिवी पादौ, सूर्यस्तव नेत्रे, खं नाभिः, रथः हृदयं, दिशः कर्णौ, दिवं शिरः, इन्द्रादयः बाहवः, समुद्राः उदरम्, वायुः श्वासः, बलम् तव तेजः। तरवः, ओषधयः तव रोमाणि, शिरोरुहाः वनस्पतयः, मेघाः अस्थिनखाः, पर्वताः दन्ताः, निमेषः अहोरात्रम्, प्रजापतिः मनः, वृष्टिः जननाङ्गम्, वीर्यं तव परिगण्यते। त्वयि, अक्षरे, पुरुष, लोकपालसमेताः, प्राणिसङ्घाः, यथा जलचराः जलमध्ये, यथा मधुकुट्टकाः उदुम्बरे, यथा मनसि विचाराः, संस्थिताः। याः याः तव लीलारूपाणि अस्मिन्लोके, तैः एव जगन्ति मलशुद्धानि, हृष्टानि तव कीर्तिम् गायन्ति। नमः मत्स्यरूपाय, प्रलयाम्भसि चरिताय; नमः हयशीर्षिणे, मधुकैटभनाशनाय। नमः विशालाय, अतीराय, मन्दरधारिणे; नमो वरण्याय, पृथिवीमुद्धराय वराहरूपिणे। नमः अद्भुतसिंहाय, साधूनां भयापहाय; नमो वामनाय, त्रिभुवनपदाय। नमः भृगुपते, क्षत्रियदर्पविनाशकाय; नमो रघुवराय, रावणविनाशनाय। नमो वासुदेवाय, नमः सङ्कर्षणाय; प्रद्युम्नाय, अनिरुद्धाय, सात्वतानां प्रभवे नमः। नमः बुद्धाय, शुद्धाय, दैत्यदानवमोहनाय; नमः कल्किरूपिणे, दुष्टनृपविनाशनाय। एवं श्रीअक्रूरः, भगवन्तं परमात्मानं, ददर्श, स्तुत्वा, भक्त्या परिपूर्णः, परमशान्तिं प्राप।