सन्दर्शयन् तान् स्नेहेन क्लिश्यमानान् यदुकुलशिरोमणिः श्रीकृष्णः स्वजनान् सान्त्वयन् सन्देशैः प्रत्यवदत्— "अहं पुनरागमिष्यामि" इति। तस्य प्रयातस्य तावत् यावत् ध्वजः दृश्यते स्म रथरजो वा दृश्यते स्म, तावत् ते सर्वे तं हृदि संस्थाप्य, चित्रपटेषु आकाशे आकाशे आकृष्टाः इव, अनुगच्छन्तः स्थिताः। यदा गोविन्दस्य प्रत्यागमनाशा नष्टा, तदा ते शोकविवर्जिताः स्वप्रियकृत्यानि गीत्वा दिव्यानि दिनानि न्यवसन्। भगवतः साक्षात् श्रीरामसहितः श्रीकृष्णः अक्रूरश्च रथमारुह्य शीघ्रगामिनः पावन्याः यमुनायाः तीरे समुपागच्छन्। तत्र भगवानेव श्रीरामेण सह निर्मलमणिसमं जलं पिबित्वा, मुखमार्जित्वा, वृक्षगणैः शीतलिते निकुञ्जे प्रविश्य पुनः रथमारोहन्। अक्रूरः तु तयोः अभ्यनुज्ञां लब्ध्वा रथस्योपरि निषण्णः यमुनास्य तटं गत्वा स्नानकर्म अकार्षीत्। सः अक्रूरः सलिलमग्नः सन् सनातनं ब्रह्म जपन्, तत्रैव रामकृष्णौ सहावस्थितौ अपश्यत्। विस्मितः सः चिन्तयामास— "कथं देवकीसुतौ जले स्यातां, यदा रथे स्थितौ?" इति। ततः उत्थाय पश्यन् पुनः तौ रथे एव निषण्णौ ददर्श। सः पुनः सलिलमग्नः सन्देहं कुर्वन् यद् यद् दृष्टं तद् मिथ्या किं न्विति विचिन्त्य, पुनः दृष्टवान्—तत्र महान् भगवान् सिद्धचराणगन्धर्वासुरैः कृताञ्जलिभिः वाद्यैः च स्तूयमानः विराजते स्म। सः अपश्यत् दिव्यं सहस्रशिरसम्, सहस्रफणोत्तंसितं, नीलाम्बरधारिणं, श्वेतगिरिप्रतीकाशं महाविष्णुम्। तस्योरसि श्यामलमेकं पुरुषं पीताम्बरधरं, चतुर्भुजं, शान्तस्वरूपं, पद्मपत्रायतलोचनं, रम्यस्मिताननं, सुन्दरभ्रूणासिकाकर्णगण्डोष्ठं, दीर्घबाहुं, विशालवक्षसम्, शङ्खकण्ठं, गम्भीरनाभिं, नवदलशोभितपार्श्वम्, विस्तीर्णकटीऊरू, सुशिल्पितकरजानु, सुरम्यजङ्घोरु, उच्चगुल्फं, रक्तनखं, प्रभामण्डलशोभितं, नवपद्मसदृशपादं च ददर्श। सः पुरुषः दिव्यरत्नमुकुटकङ्कणकटकयज्ञोपवीतहारमेखलाङ्गदकुण्डलादिभिः विभूषितः, तस्य करयोः शङ्खचक्रगदाः स्फुरन्ति, वक्षसि श्रीवत्सः, कौस्तुभमणिः, वनमालालङ्कृतश्च। तं दिव्यं पुरुषं सुनन्दनन्दादिभिः, सनकादिमुनिभिः, ब्रह्मरुद्रादिदेवैः, नवनवद्विजैः, प्रह्लादनारदवसुप्रमुखैर्भक्तैः शुद्धचित्तैः स्वकीयदृष्ट्या स्तूयमानं ददर्श। श्रीः, पुष्टिः, वाक्, दीप्तिः, कीर्तिः, तुष्टिः, क्षान्तिः, जयः, विद्या, अविद्या, शक्तिर्माया च तस्य सेवायाम् स्थिताः। एवं तं भगवानं दृष्ट्वा, अक्रूरः परमस्नेहेन प्रमुदितः, पुलकिततनुः, प्रेम्णा पूरितहृदयः, अश्रुपूर्णलोचनः, सत्त्वस्थः, कण्ठगद्गदः, साष्टाङ्गं प्रणम्य, कृताञ्जलिः शनैः शनैः स्तोतुं प्रववर्त। एवं श्रीमद्भागवते महापुराणे परमं पवित्रं परमं रहस्यं दशमस्कन्धस्य पूर्वार्धे "अक्रूरगमनं" नाम एकोनचत्वारिंशोऽध्यायः समाप्तः। अथ श्रीअक्रूरः उवाच— "नारायणाय, सर्वकारणकारणाय, आद्याय, अव्ययाय पुरुषाय, यस्य नाभिकमले ब्रह्मोत्पन्नः, यस्मादिदं जगत् प्रववृते, तस्मै नमः। भूमिरापोऽग्निवायव्योऽन्तरिक्षं महाभूतानि, प्रकृतेः कारणं, मनः, इन्द्रियाणि, विषया देवाः च—एते सर्वे तवैव विश्वरूपस्य अंशाः। तथापि, अयुक्तात्मनः एते प्रकृत्याद्याः तव तत्त्वं न जानन्ति; अजः अपि गुणैः बद्धः सत्त्वातीतं केवलमेव वेत्ति, न तव स्वरूपम्। योगिनः त्वां साक्षात् पुरुषं परमात्मानं सर्वभूतान्तर्यामीश्वरं यजन्ति। केचित् द्विजाः त्रैविध्यवेदमार्गेण बहुविधयज्ञैः तव पूजनं कुर्वन्ति। अन्ये कर्मसंन्यासिनः शान्तचित्ताः ज्ञानयज्ञेन त्वां विद्यारूपिणं यजन्ति। केचिद् विशुद्धचित्ताः विधिनिष्ठितैः कर्मभिः त्वां सर्वरूपिणं एकरूपं च यजन्ति। अन्ये शिवमार्गेण, शिवोपदिष्टेन पन्था, बहुविधाचार्योपदेशेन त्वां शिवरूपेण पूजयन्ति। सर्वे देवाः त्वय्येव स्थिताः; येऽप्यन्यदेवताभक्ताः, तेऽपि त्वां एव, यद्दिशं चेतसः प्रवृत्ताः स्युः, त्वां एव अन्ततः प्राप्नुवन्ति। यथा पर्वतसमुत्थाः नद्यः सर्वतोयवर्षाभिः पूरिताः समुद्रं प्रति प्रवहन्ति, तथा सर्वे मार्गाः त्वां एव अन्ते गच्छन्ति। सत्त्वं रजस्तमांसि तवैव प्रकृतेर्गुणाः; एषु ब्रह्माद्याः स्थावरान्ताः सर्वे जनाः प्रविष्टाः। त्वं असङ्गदृष्टिः, सर्वात्मा, सर्वचेतसां साक्षी; गुणप्रवाहः अज्ञानसम्भूतः देवमानुष्यतिर्यग्योनिषु विचरति। अग्निस्तव मुखः, पृथिवी पादौ, सूर्यस्तव नेत्रे, नभस्तव नाभिः, रथस्तव हृदयम्, दिशस्तव कर्णौ, दिवः शिरः, इन्द्रादिदेवास्तव बाहवः, समुद्रस्तव उदरम्, वायुः प्राणः, बलं तव वीर्यरूपे प्रतिष्ठितम्। वृक्षोषधयः तव रोमाणि, केशा वनस्पतयः, मेघा तव अस्थिनखाः, पर्वता दन्ताः, निमेषार्धं दिनरात्रे, प्रजापतिः तव मनः, वृष्टि रेतः, वीर्यं तव। त्वय्यव्यये पुरुषे, लोकपालैः सह सकलजीवसमूहः प्रतिष्ठितः, यथा जलचराः जले, यथा मधुकटेऽञ्जनवृक्षे, यथा चिन्ताः मनसि। यानि यानि रूपाणि त्वं क्रीडार्थमिह धारयसि, तैः तैर्लोकाः पावनाः तव कीर्तिं गायन्ति। नमस्ते मत्स्यरूपाय यः प्रलयाम्भसि विचरन् जगदुद्धृतवान्; नमः हयशीर्ष्णे, नमो मधुकैटभनाशनाय।