सूत उवाच— अहो, मुनयः, अद्य मया अयम् अतिशयः महिमा दृष्टः, यः सप्ताहेन जातः। अत्र अपि ये मूढाः, छद्मिनः, पशवः, खगाः च, ते अपि सर्वे पापात् पूर्णतः विमुक्ताः भवन्ति। तस्मात्, नरलोके कलियुगे मनः शुद्धये अन्यत् किञ्चित् नास्ति—न हि पृथिव्यां कश्चन पापराशिं शृण्वन्ति इवाकथाः विनाशयति। सप्ताहयज्ञेन के शुद्धाः भवन्ति? को वा लोके हितकाम्यया अनुकम्पया नवमार्गं प्रदर्शितवान् इति वद। कुमाराः ऊचुः— ये नराः सदा पापानि कुर्युः, दुष्कृत्ये प्रवृत्ताः, मार्गभ्रष्टाः, कोपाग्निना दग्धाः, कुटिलाः, कामपरायणाः च, ते कलियुगे सप्ताहयज्ञेन शुद्ध्यन्ति। ये सत्यवर्जिताः, मातापितृनिन्दकाः, कामग्रस्ताः, आश्रमधर्मरहिताः, कपटी, असूयकाः, हिंस्राश्च, ते अपि सप्ताहयज्ञेन शुद्ध्यन्ति। ये पञ्चमहापातकिनः, छद्मकारिणः, क्रूराः, निःस्नेहाः, ब्रह्मद्रव्यभोजिनः, परदाररताः च, ते अपि सप्ताहयज्ञेन कलियुगे शुद्ध्यन्ति। ये कायेन, वाचा, मनसा सदा पापानि कुर्वन्ति, कपटी, दम्भिनः, परधनसमृद्धाः, अशुचयः, दुराशयाश्च, ते अपि सप्ताहयज्ञेन शुद्ध्यन्ति। अत्र अहं एकां पुरातनां कथां ते कथयिष्यामि, यस्य श्रवणमात्रेण पापनाशो जायते। तुङ्गभद्रातटे काचित् रम्या पुरी आसीत्, यत्र चतुर्वर्ण्याः स्वधर्मे स्थिताः सत्यपरायणाः पुण्यकर्मणश्च निवसन्ति स्म। तस्यां पुरी आसीत् आत्मदेवः नाम द्विजः, सर्ववेदविद्, श्रुति-स्मृति-विशारदः, द्वितीयसूर्यवत् प्रकाशमानः। सः ब्राह्मणः, लोके दरिद्रः, किन्तु धनाढ्यः आसीत्; तस्य प्रिया धुन्धुलिः नाम्ना, सदैव स्ववचने स्थिताः, सुन्दरी, कुलजा च आसीत्। सा लौकिकवस्तुषु आसक्ताः, क्रूरा, वाचालिनी, गृहकर्मणि निपुणा, कञ्चुकी, कलहप्रियाश्च आसीत्। एवं तौ dampatī प्रेम्णा सह वसन्तौ स्वैः भोगैः रममाणौ अपि, गृहकार्येषु अन्येषु च, न किञ्चित् सुखं प्राप्नोताम्। अनन्तरं, सुतलाभाय धर्मं चरितवन्तौ, सदा दीनाय गवां, भूमेः, सुवर्णस्य, वाससां च दानं कृत्वा। स्वधनस्य अर्धं धर्ममार्गे व्ययितवन्तौ, किन्तु न पुत्रः न कन्या जातौ, अतः दुःखेन क्लिश्यमानौ। कदाचित् स द्विजः सन्तप्तः स्वगृहात् निर्गत्य वनं गतः; मध्याह्ने तृषया पीडितः सरस्तटे उपविवेश। जलपानात् अनन्तरं, पुत्रशोकात् कृशः, तत्र उपविवेश; किञ्चित्कालात् तत्र कश्चन यतिः आगतः। तम् दृष्ट्वा, स ब्राह्मणः उपसृत्य, पादौ वन्द्य, तस्य समीपे स्थित्वा दीर्घं श्वसन्। यतिः उवाच— ब्राह्मण, किं रोदिषि? किम् एष ते महद्व्यथा? शीघ्रं दुःखस्य हेतुं कथय। ब्राह्मणः उवाच— भगवन्, किं वदामि, पूर्वकृतपापसम्भूतं दुःखम्? मम पितरः शीताम्बुना स्थाने उष्णाम्बुं पिबन्ति। देवाः द्विजातयः च न तुष्ट्या मम हविरादन्ति; पुत्रशून्यतया रिक्तः, अत्र आत्मनं त्यक्तुम् आगतः अस्मि। पुत्ररहितं जीवितं धिक्, अपत्यशून्यं गृहम् धिक्, पुत्ररहितस्य धनं धिक्, वंशशून्यं कुलं धिक्। या गौः मया पालिता सा अपि वन्ध्या, यः वृक्षः रोपितः स अपि निर्फलः। यद् फलम् आगच्छति तद् अपि शीघ्रं नश्यति; पुत्रविहीनस्य जीवितं किम्? एवं वदन्, सः तस्य यतेः समीपे बाष्पपूरितनयनः रुदन् उपाविशत्; तदा तस्मिन् तपस्विनि हृदि महान् दया उदपद्यत। तदा योगबलात् सर्वं विदित्वा, ललाटलिखिताक्षरमालया च, तपस्वी विस्तरेण ब्राह्मणं प्रोवाच। यतिः उवाच— पुत्रेच्छारूपां मूढतां त्यज; कर्मपथः बलवान्। विवेकं प्राप्य संसारकामनां संत्यज। ब्राह्मण, अद्य ते भाग्यं दृष्टवान्—सप्तजन्मसु अपि पुत्रः न भविष्यति। पूर्वं सगरः अपि सुतकामनया क्लेशम् अन्वभूत्; अतः सुताशां त्यज—त्यागे एव सर्वथा सुखम्। ब्राह्मणः उवाच— विवेकेन मे किं प्रयोजनम्? बलात् पुत्रं देहि; अन्यथा दुःखेन सन्नः तव पुरतः आत्मानं त्यक्ष्यामि। पुत्रादिसुखवर्जितो त्यागः निःसारः; पुत्रपौत्रैः परिवृतः गृहस्थः लोके जीवन् दृश्यते। तदा ब्राह्मणस्य दार्ढ्यं दृष्ट्वा, स तपस्वी तपसा समृद्धः उवाच—चित्रकेतुः अपि भाग्यरेखां लंघयित्वा क्लेशं प्रपेदे। भाग्यविरोधेन प्रयत्नः निष्फलः; तव दृढनिश्चयत्वात् अहं किं वदामि? तत् पश्चात्, तस्य अनिच्छां ज्ञात्वा, एकं फलम् अददात्—"एतत् त्वया सह भार्यया खादिते पुत्रः भविष्यति।" सत्यं, शौचं, दया, दानं, एकभोजनं—एतानि वर्षमेकं स्त्रिया पालनीयानि; तेन पुत्रः अतीव शुद्धः भविष्यति। इति उक्त्वा, योगी तस्मात् स्थलात् निर्गतः, ब्राह्मणः च गृहं प्रत्यागत्य, फलम् भार्यायै दत्वा स्वकार्ये गतः। सा युवती, कुटिलमना, सखीभिः साकं रुदन्ती उवाच—"हा, अहं चिन्तया पीडिता, एतत् फलम् न खादामि।" "फलस्य भक्षणेन गर्भः भविष्यति; गर्भेण उदरं वर्धिष्यते; अल्पभोजनेन बलं न भविष्यति—कथं गृहकार्याणि करिष्यामि?" "यदि दैवात् करः ग्रामे आगच्छेत्, गर्भिण्या कथं त्रातव्यम्? यदि गर्भः शुकवद् स्थास्यति, कथं उदरात् निष्कासयिष्यामि?" "यदि गर्भः तिर्यग्गामी स्यात्, मरणमेव; प्रसवः दुःखदायी—कथं तं सहिष्ये अहम्, कोमला इति?" एवं कथां शृण्वन्तः, मुनयः, पापविनाशः जायते।