अद्य निश्चितं प्रातःकाले मम नेत्रयोः सम्मुखं साक्षात् पश्यामि तं महात्मनां परमं धाम, त्रैलोक्यस्य प्रियं, लोकानां चक्षुषां महोत्सवम्, श्रीनिवासरूपिणं भगवन्तम्। यदा सः भगवान् रथात् अवतरिष्यति, स्वयमेव तस्य चरणौ प्राप्तुम् इच्छामि, ये योगिनः मनसि धारयन्ति, येषां सखायः वनवासिनश्च तेषु सह प्रणमिष्यामि। कदाचित् भगवाञ्श्रीकृष्णः, अहं तस्य पादयोः पतितः सन्, स्वेन पद्मकररुचिरहस्तेन मम शिरसि स्पर्शं दास्यति, यः कालसर्पभीतैः शरणागतैः निर्भयता प्रदत्ता। तेनैव स्पर्शेन कौशिकः विश्वामित्रः बली च त्रैल्योक्यपतित्वं प्राप्तवन्तौ, वा गोप्यः क्रीडया तस्य सुरभिसुगन्धिना हस्तेन श्रमं निहतम् अनुभूतवन्त्यः। अच्युतः सर्वदर्शी, अहं कंसस्य दूतः सन् अपि, मां न वैरदृष्ट्या पश्येत्, यः क्षेत्रज्ञः अन्तर्बहिश्च मनसा कृतं सर्वं विशुद्धदृष्ट्या पश्यति। सः मां पादयोः पतितं कृताञ्जलिं करिष्यति, करुणया स्मितेन सौम्यदृष्ट्या पश्यति, तत्क्षणमेव मम पापानि नश्यन्ति, महती निर्भयता च स्यात्। ततः सः मम प्रियतमः सखा, बन्धुर्वा, एकमेव देवता, मां विशालभुजाभ्यां आलिङ्ग्य पावयिष्यति, तदा कर्मबन्धनं मम नश्यति। यदा अहं कृताञ्जलिः प्रणमामि, तदा तस्याङ्गस्पर्शं प्राप्य, सः, हे अक्रूर, मया सह वदिष्यति; यदि मानवत्वं प्राप्तम् अपि, तस्य सम्मानं न लभ्यते, तस्य जन्म निन्द्यं भवति। न तस्य कश्चित् प्रियतमः, नाप्रियः, न वर्ज्यः, न द्वेष्यः, न तिरस्कृतः; तथापि यथा कल्पवृक्षः समीपगतान् इच्छितं फलम् ददाति, एवं भक्तेषु सः अनुग्रहं करोति। ततः यदूनां वरिष्ठः कृष्णः, स्मितपूर्वकम् अक्रूरं कृताञ्जलिं आलिङ्ग्य, गृहं प्रावेशयत्, यत्र सर्वसत्काराः कृताः, कंसकृतक्लेशान् स्वबन्धुषु पप्रच्छ। शुक उवाच—एवं कृष्णं चिन्तयन् श्वफल्कसुतः अक्रूरः रथेन गच्छन्, सायं सूर्य इव पश्चिमपर्वतम्, गोकुलं प्राप्तः। तत्र सः गोष्ठे तस्य भगवतः पादचिह्नानि दृष्टवान्, यः सर्वलोकनाथैः शिरसि धृतरजः, यत्र पद्मयवाङ्कुशादिचिह्नानि विलसन्ति। तद्विलोक्य हर्षविस्मयसम्भारैः सन्तप्तः, नेत्राभ्यां अश्रुपातः, रोमाञ्चः च प्रेम्णा, रथात् अवतीर्य तेषु विचरन्, "अहो, एते भगवत्पादरजः!" इति उक्तवान्। देहिनां परमं श्रेयः अहङ्कारभीतिशोकपरित्यागः, यः प्रथमं हरिचिह्नदर्शनश्रोणादिभिः लभ्यते। सः कृष्णरामौ च गोष्ठे दृष्टवान्, दुग्धदोहनोपरान्ते प्रतिनिवृत्तौ, पीतनीलाम्बरधारिणौ, शरत्पद्मलोचनौ। युवानौ, एकः श्यामः, अपरः गौरः, सौन्दर्यनिवासौ, विशालभुजौ, सुन्दरमुखौ, दीप्तस्वरूपौ, नागयुवत्सङ्गमगमनौ। महात्मनौ, ध्वजवज्राङ्कुशपद्मादिचिह्नैः पादाभ्यां शोभमानौ, स्मितकरुणावलोकनैः व्रजं शोभयन्तौ। लीलया रम्यम्, वनमाल्याभरणौ, दिव्यगन्धानुलेपनौ, स्नातौ, शुद्धवस्त्रधारिणौ। तौ द्वौ आदिपुरुषौ, जगत्कारणौ, जगन्नाथौ, पृथिव्याः हितार्थम् अवतीर्णौ, बलरामकेशवाविति स्वांशेन। तौ स्वप्रभया सर्वदिक् तमः अपाकृत्य, हरितमणिशैलरजतशैलयोरिव सुवर्णविभूषितयोः, शोभमानौ। अक्रूरः, स्नेहविवशः, शीघ्रं रथात् उत्पत्य, रामकृष्णयोः पादयोः पतितः। प्रभोः दर्शनात् प्रमुदितः, अश्रुपूर्णलोचनः, रोमाञ्चिताङ्गः, हर्षात् स्वनामापि वक्तुं न शशाक। तं भगवाञ्छ्रीकृष्णः, रेखाङ्कितचक्रचिह्नहस्तः, समीपं नीत्वा, प्रेम्णा आलिङ्ग्य, प्रणतानां प्रियः सन्, आलिङ्गयामास। सङ्कर्षणः अपि महाबुद्धिः, प्रणतं आलिङ्ग्य, हस्तं गृहीत्वा, भ्रात्रा सह गृहं प्रावेशयत्। तं कुशलं पप्रच्छताम्, आसनं दत्त्वा, पादप्रक्षालनम् अकारयत्, मधुपर्कं च उपाहरत्। अतिथये गौः दत्ता, श्रान्ताङ्गानि सन्मान्य, विशुद्धं यथोचितं भोजनं भक्त्या दत्तम्। भुक्त्वा, धर्मज्ञो रामः, प्रेम्णा पुनः तं यथाविधि गन्धान् पुष्पमाल्यं च ददौ। नन्दः अपि ससम्मानम् अक्रूरं पप्रच्छ—"कथं त्वं अत्र कुशलं वर्तसे, कंसजीविते, हे दाशार्ह? वयं खलु दुर्जनाधीनाः गोपाः इव?" "सः पापी, स्वसुतान् मातॄं रुदतीः सन् अपि, हत्वा, कथं भवतः स्वजनानां च कल्याणं स्यात्?" इति। एवं नन्देन सस्नेहमुक्तः अक्रूरः, सप्रश्नः, यात्राक्लेशं विस्मृत्य सुखं प्राप। शुक उवाच—सः अक्रूरः, सुखेन शयने स्थितः, रामकृष्णाभ्यां पूजितः, मार्गे यानि कामान् चकार, तानि सर्वाणि प्राप्तवान्। भगवतः प्रसादे लक्ष्मीपतेः, किं न सुलभ्यते? तथापि, तस्य भक्ताः किमपि न वाञ्छन्ति। सायं भोजनानन्तरं, देवकीसुतः भगवान्, मित्रेषु कंसस्य व्यवहारम्, तस्य च नवीनं मन्तव्यम्, पप्रच्छ। भगवान् उवाच—"स्वागतम्, सुमित्र अक्रूर! भवतः कुशलं अस्ति किम्? स्वजनकुटुम्बेषु रोगदुःखाद्यभावः अस्ति वा?" "कथं स्वस्य कुशलं पृच्छेयम्, यदा अस्माकं कुलं कंसः मातुलः शासति?" "हन्त, अस्मदर्थं पितरौ दुःखमवाप्तवन्तौ—अस्माकं कृते पुत्रा हताः, अस्माकं कृते बन्धनम् उपगतौ।" "अद्य सौभाग्येन मम स्वजनान् पश्यामि, यथाकामम्। आगमनस्य हेतुम् आख्याहि।" एवं भगवता पृष्टः, माधवः सर्वं न्यवेदयत्—यदूनां कंसस्य च वैरम्, वसुदेववधाय कंसस्य चेष्टितम्। सन्देशं च कार्यं च, येन सः स्वयं दूतत्वेन प्रेषितः, नारदस्य च कंसाय उक्तं, अनकदुन्दुभेः पुत्रजन्म विषये। अक्रूरवचनं श्रुत्वा, कृष्णबलरामौ, रिपुसैन्यविनाशकौ, स्मयमानौ, नन्दं पितरं राजाज्ञां निवेदयामासतुः।