भगवान् अच्युतः तं दुष्टं गोघ्नं स्वैः बाहुभिः निगृह्य भूमौ अपातयत्, देवाः दिव्येभ्यः लोकाभ्यः तं दृश्यन्तः सन्तः, गोघ्नं हत्वा महत् कर्म अकुरुत्। ततः गुहायाः द्वारं भङ्क्त्वा, गोपालान् कृच्छ्रेण मुक्त्वा, देवैः गोपालैः च स्तूयमानः, स्वं व्रजं प्रविष्टवान्। एवं व्योमासुर-वधो नाम सप्तत्रिंशः अध्यायः समाप्तः, श्रीमद्भागवतमहापुराणस्य प्रथमभागस्य दशमस्कन्धे, परमहंसानां धर्मग्रन्थे। शुकः उवाच— अक्रूरः, सन्तः, तां रात्रिं मथुरायां यायौ। प्रभाते, रथं आरुह्य, नन्दस्य गोकुलं प्रति प्रस्थितः। मार्गे यत्र याति, भगवत्-पद्मलोचनस्य भक्ति उत्तेजिता, तेन अक्रूरेण मनसि चिन्तनं कृतम्— "किं शुभं कर्म कृतवान्, किं तपः आचरितम्, किं दानं दत्तम्, येन अद्य केशवः मया दृष्टव्यः? भगवत्-कीर्तिनः दर्शनं मम दुर्लभं मन्ये, यथा ब्रह्म-कीर्तनं विषयासक्तस्य शूद्रस्य दुर्लभम्।" "मम पतितस्य अपि अच्युत-दर्शनम् निषिद्धं न भवतु; कदाचित् काल-नदी-प्रवाहे अपि कश्चित् पारं गच्छति। अद्य मम दुर्भाग्यं नष्टम्, जीवितं फलितम्, योगिनां ध्यान-विषयाणि भगवत्-पद्मानि नमामि। कंसः अपि अद्य मम परमं अनुग्रहम् दर्शितवान्, हरि-चरितायाः पद्मानि द्रक्ष्यामि, यस्य नख-प्रभया पुरातनैः अपि अतीव तमः निवारितम्।" "पादौ ब्रह्मा-शिवादिभिः, श्रीया, ऋषिभिः, सात्वतैः पूजितौ, यः सखा गोपालैः सह वनं चरति, गोपी-स्तन-कुङ्कुम-लिप्तौ। अवश्यं मुकुन्दस्य मुखं द्रक्ष्यामि— सुन्दर-कपोल-नासिकं, स्मित-दृष्टि-पद्माक्षं, अलकावलि-आच्छादितम्, यत्र मृगा परिक्रमणं कुर्वन्ति। कदाचित् अद्य मम नेत्रे विष्णुं साक्षात् द्रक्ष्यन्ति, यः स्वेच्छया मानुषं रूपं धृत्वा, भूमेः भारं अपाकरोति, सौन्दर्य-निलयः।" "सः, अहं यं द्रष्टुं गच्छामि, अहंकार-द्वन्द्व-रहितः, स्व-प्रभया अज्ञान-तमः निवारयति; मायया जीवेषु गृहेषु जीवन-इन्द्रिय-बुद्धि-रूपेण अनुभूयते। तस्य वचनानि, शुभ-गुण-कर्म-जातानि, अशुभं नाशयन्ति, जीवयन्ति, शुद्धयन्ति, पवित्रयन्ति; यः तेषु उदासीनः, सः शोभन-शवः इति कथ्यते।" "सः सात्वत-वंशे अवतरितः, स्व-क्षेत्र-रक्षायाः देवश्रेष्ठानां हर्षं वर्द्धयन्, व्रजे स्थितः, यत्र देवाः तस्य सर्वमङ्गल-कर्माणि गायन्ति। अद्य निश्चितं तं द्रक्ष्यामि— महतां लक्ष्यं, गुरुं, त्रैलोक्य-रमणं, नेत्रोत्सवम्, श्री-आकाङ्क्षितं रूपं, स्वैः नेत्रैः प्रभाते।" "यदा रथात् भगवता सह अवतरति, तदा योगिनां चिन्त्यं पद्मं लभे; तत्र सखा-वनवासिनः अपि तं नमन्ति। कदाचित् भगवान् स्वं पद्म-हस्तं मम शिरसि स्थापयेत्, यदा अहं तस्य पादयोः पतितः, सर्प-रूप-काल-भीतानां शरणागतानां निर्भयता ददाति।" "तस्य स्पर्शेन कौशिकः बली च, पूजां कृत्वा, त्रैलोक्य-ईश्वरत्वं प्राप्तवन्तौ; अथवा, लीलया, व्रज-स्त्रीणां श्रमं सुगन्धि-हस्त-सम्पर्शेन अपानयत्। अच्युतः सर्वदृक्, कंस-दूतत्वं मम अपि द्वेषं न करिष्यति; क्षेत्रज्ञः शुद्ध-दृष्ट्या अन्तर्बहिः मनसा कृतं सर्वं वेत्ति।" "कदाचित् तं पादयोः पतितं, अञ्जलि-बद्धं मां, सौम्य-स्मित-कृपया दृष्ट्वा, किल्बिषं क्षिप्रम् नाशयेत्, महान् निर्भय-आनन्दः मम भवेत्। ततः सखा-श्रेष्ठः, बान्धवः, एक-देवताः, मां विशाल-भुजाभ्याम् आलिङ्ग्य, तदा शुद्धं करिष्यति, कर्म-बन्धनं निवारयति।" "यदा अहं नमन्, अञ्जलि-बद्धः, तस्य अङ्ग-स्पर्शं लभे, तदा 'अक्रूर! अहं तव' इति वदेत्; मानवत्वे अपि, भगवत्-सम्मानं न लभे, तस्य जन्म निन्दनीयम्। सः न कस्यचित् प्रियतमः, न श्रेष्ठ-सखा, न अप्रियः, न द्विष्टः, न अवमानितः; यथा कल्पवृक्षः आगताय ददाति, तथा भक्ताय अनुग्रहम् करोति।" "अथ, यदुवंश-श्रेष्ठः, सः, स्मितवान्, अञ्जलि-बद्धं अक्रूरं आलिङ्ग्य, गृहं नीतवान्, यत्र सर्व-सम्मानः कृतः, कंस-विहितानां कष्टानां बन्धुषु पृच्छितवान्।" शुकः पुनः उवाच— एवं कृष्णं चिन्तयन्, श्वफल्क-पुत्रः, मार्गे गतः, रथेन गोकुलं प्राप्तवान्, यथा सूर्यः पश्चिम-गिरिं गच्छति। गोप-ग्रामे तेन दृष्टं, यस्य पाद-धूलिं सर्व-लोक-ईश्वराः किरीटेषु धारयन्ति, पद्म-यव-अङ्कुशादि-लक्षणैः विशिष्टं। तं दृष्ट्वा, अक्रूरः हर्ष-प्रेम-विस्मितः, नेत्रे अश्रु-पूर्णे, रोमाञ्चितः, रथात् अवतर्य, तेषु विचरन्, "आह! एष भगवत्-पद-धूलिः!" इति उवाच। देहिनां परमं हितं अहंकार-भय-शोक-त्यागः, यः प्रथमं हरि-लक्षण-दर्शन-श्रवण-संयोगेन सम्पाद्यते। अक्रूरः कृष्णं रामं च व्रजे अपश्यत्, दुग्ध-दोहनात् आगच्छन्तौ, पीत-नील-वस्त्रधारिणौ, नेत्रे शरद्-पद्म-सदृशे। युवानौ, एकः श्यामः, अन्यः गौरः, सौन्दर्य-निलयौ, विशाल-भुजौ, सुन्दर-मुखौ, दिव्य-वपुषौ, गज-युव-गति-बलौ। महात्मानौ, पादौ ध्वज-वज्र-अङ्कुश-पद्म-लक्षणैः भूषितौ, व्रजं शोभयन्तौ, स्मित-कृपा-दृष्टयौ। क्रीडायाम् सुशीलौ, माला-वनमाला-भूषितौ, दिव्य-गन्ध-लेपित-शरीरौ, स्नातौ, शुक्ल-वस्त्रधारिणौ। तौ आदिपुरुषौ, जगत्-कारण-ईश्वरौ, भूमेः हिताय बलराम-केशव-रूपेण अवतरितौ। राजन्, तौ स्व-प्रभया सर्वदिशः तमः निवारयन्तौ, यथा मारकत-शैलः रजतः सुवर्णेन भूषितः। अक्रूरः, प्रेम्णा आकुलः, शीघ्रं रथात् उत्पत्य, राम-कृष्णयोः पादयोः पतितः। भगवत्-दर्शनात् हर्षितः, नेत्रे अश्रु-पूर्णे, रोमाञ्चितः, स्वनाम अपि वक्तुं न शक्तः। भगवान्, रथ-चक्र-चिह्नित-हस्तः, समीपं गत्वा, तं प्रेम्णा आलिङ्ग्य, निकटं कृतवान्, यः प्रणतान् प्रियं मन्यते। संकर्षणः, महान्, प्रणतं आलिङ्ग्य, हस्तं गृहीत्वा, भ्राता सह गृहं नीतवान्। एवं श्रीमद्भागवते महापुराणे दशमस्कन्धे व्रज-गमन-अक्रूर-दर्शन-कृष्ण-राम-प्रेम-समागम-वर्णनं सम्यक् विराजते।