सर्वेषां जीवात्मनां आत्मा त्वं, विदुषां मध्ये एकं तेजः, हृदयगुहायां गुह्यः, साक्षी, महापुरुषः, भगवान् इति अभिधीयसे। स्वात्मनैव आत्मनः शरणं, आदौ स्वमायया गुणान् सृजसि; तैः, सत्यसंकल्प, जगत् सृजसि, पालयसि, लयमयासि च। तस्मात्, भूमिभारहरणाय—दैत्यानां, पीडनकर्तṝणां, राक्षसाणां च—धर्मजनस्य रक्षणाय अवतरितः। सौभाग्येन, अस्य अश्वरूपिणः दैत्यस्य, यस्य ह्रेषितेन देवाः भयभीता अभवन्, तव क्रीडया वधः कृतः। श्वः वा परश्वः, भगवन्, तव चाणूर-मुष्टिकादीनां मल्लानां, गजस्य, कंसस्य च वधं द्रक्ष्यामि। ततः शङ्ख-यवन-मुर-नरकादीनां पराजयः, पारिजातस्य हरणं, इन्द्रस्य पराभवः च भविष्यति। तव वीर्यशालिनां कन्यानां विवाहाः, यशः-गुणैः लब्धाः, नृगस्य शापमुक्तिः द्वारकायां, लोकनाथ भगवन्। स्यमन्तकस्य रत्नस्य पत्नीसहितं प्राप्तिः, मृतस्य ब्राह्मणपुत्रस्य तव निजधामेन प्रतिपादनम्। पौण्ड्रकस्य वधः, काशीपुरीदहनं, दन्तवक्त्रनाशः, शिशुपालस्य महायज्ञे मृत्युः च। यानि अन्यानि तव वीर्यकृत्यानि द्वारकायां स्थित्वा करिष्यसि, तानि अहं द्रक्ष्यामि, कविभिः पृथिव्यां गीतानि। अधुना, अहं सैन्यानां विनाशं द्रक्ष्यामि, यस्य सारथिः अर्जुनः, कालरूपेण संहारकर्ता। वयं तं भगवानं चिन्तयामः, शुद्धज्ञानमयं, स्वस्वरूपस्थितं, सर्वसंकल्पसिद्धं, यस्य इच्छाः न कदापि विफलाः, स्वतेजसा मायामुक्तं, गुणप्रवाहस्य मूलम्। नमः ते, भगवन्, सर्वाश्रय, स्वमायया भेदान् सृजसि, क्रीडायै मानवाकारं धारयसी, यदुवृष्णिसात्वतानां श्रेष्ठः। शुकः उक्तवान्—एवं, कृष्णाय यदुनां प्रमुखाय प्रणम्य, भक्तशिरोमणिः ऋषिः, अनुमतः, तद्विलोकनानन्दितः निर्गतः। भगवान् गोविन्दः, केशिनं युद्धे हत्वा, गोपालैः सह हृष्टः गाः पालयन्, व्रजं मुदितं कृतवान्। एकदा, गोपाः गवां चराय पर्वतान्तराले, लुप्तक्रीडां क्रीडन्तः, चौरपालपक्षैः विभक्ताः। तत्र, केचन चौराः, केचन गोपालाः, केचन मेषाः सञ्जाताः, सर्वे निर्भयाः, निर्विशङ्काः क्रीडन्ति। मायासुतः व्योमासुरः, मायापतिर्भूतः, गोपालरूपधारी, मेषाध्यक्षः सञ्जातः, चौरवेषधारिणः बहून् नेतुम् आरब्धवान्। स महादैत्यः, तान् नीत्वा, पर्वतगुहायां स्थापयित्वा, केवलं चत्वारः पञ्च वा शेषान् कृत्वा, गुहाद्वारं शिलया रुद्धवान्। तस्य कर्म ज्ञात्वा, कृष्णः, सतां शरणदः, व्योमासुरं गोपान् नयन्तं सिंहः श्वापदमिव गृहीतवान्। स बलवान् दैत्यः, स्वस्वरूपेण, महान् पर्वतसमः, मुक्तुम् इच्छन्, भगवत् बलात् न शशाक। अच्युतः तं बाहुभ्यः निगृह्य, भूमौ क्षिप्तवान्, देवैः दिवि पश्यद्भिः, पशुनां हन्तारं हत्वा। गुहाद्वारं भङ्क्त्वा, कष्टेन गोपांश्च मोचयित्वा, देवैः गोपैः च स्तुतः, स्वं व्रजं प्रविष्टः। एवं व्योमासुरवधो नाम सप्तत्रिंशोऽध्यायः, श्रीमद्भागवते महापुराणे, प्रथमस्कन्धे, परमहंसशास्त्रे समाप्तः। शुकः उवाच—अक्रूरः, बुद्धिमान्, तां रात्रिं मथुरायां यापयित्वा, प्रातः समये, रथमारुह्य, नन्दस्य गोकुलं प्रति प्रस्थितः। मार्गे गच्छन्, भगवत्प्रेमाभिभूतः, पद्मनयनं प्रभुं चिन्तयन्, मनसि विचारयामास। किम् अहं पुण्यं कृतवान्, किम् तपः महान् आचरितवान्, किम् दानं योग्यं दत्तवान्, येन अद्य केशवम् द्रक्ष्यामि। मम भगवद्रूपदर्शनं दुर्लभं मन्ये, यथा ब्रह्मनादः शूद्रस्य विषयासक्तस्य दुर्लभः। मा भूद्, यथा पतितस्य अपि अच्युतदर्शनं न लभ्येत; कालनदीनदीरितोऽपि कश्चित् तीरं प्राप्तुं शक्नोति। अद्य मे दुरभाग्यं नष्टम्, जन्म सफलम्, योगिनां ध्यानविषयः भगवत्पद्मपादौ नमामि। नूनं अद्य कंसः मम महान् अनुग्रहं कृतवान्, यतः हरिं द्रक्ष्यामि, अवताररूपं, यस्य नखरजः प्रकाशः पुरातनानाम् अपि अतीव तमः अपाकृतवान्। तानि पादानि, ब्रह्मणः, शिवस्य, देवतानां, श्रीदेव्याः, ऋषीणां, सात्वतानां च पूजितानि, यानि वनं विचरन्ति सखिभिः सह गाः पालयन्ति, गोपीकुचकुङ्कुमरञ्जितानि। निश्चितं मम नेत्रे मुकुन्दस्य मुखं द्रक्ष्यन्ति, सुन्दरगण्डनासिकं, स्मितवलोकनारुणपद्मनयनं, कुण्डलितकेशच्छन्नं, यत्र हरिणाः प्रदक्षिणं कुर्वन्ति। सम्भवति, अद्य मम नेत्रे विष्णोः दर्शनफलम् लप्स्यन्ति, यः स्वेच्छया मानवरूपं धृत्वा, भूमिभारहरणाय, सौन्दर्यनिधिः। स यं अहं द्रक्ष्यामि, अहंकारद्वन्द्ववर्जितः, स्वतेजसा अज्ञानतमः अपाकरोति; स्वमायया जीवेषु गृहेषु प्राणेन्द्रियबुद्धिभिः दृश्यते। तस्य वचनानि, गुणकृत्यजन्मसम्बद्धानि, सर्वाप्रशस्तता अपाकरोति, जीवनं, शुद्धिं, पुण्यं च ददाति; यः तेषु उदासीनः, स शोभनः शवः इव। स सात्वतवंशे अवतरितः, स्वधामना देवश्रेष्ठानां कृतार्थ्यं ददाति; व्रजे स्थितः, यत्र देवाः तस्य सर्वमङ्गलानि कर्माणि गायन्ति। अद्य निश्चितं तं द्रक्ष्यामि—महापुरुषगतिः, गुरु, त्रिलोकानन्दः, नेत्रोत्सवः, श्रीनिवासरूपधारी, प्रातः स्वनेत्रैः। ततः, रथात् अवतरन्, भगवता सह, योगिनां मनःस्थितं पद्मपादौ लप्स्ये; तेषु नमिष्यामि, मित्रैः वनवासिभिः सह। सम्भवति, भगवान् निजपद्महस्तं मम शिरसि स्थापयेत्, अहं तस्य पादयोः पतन्, यः कालसर्पभीतस्य शरणागतस्य अभयम् ददाति।