अथ तदा भगवतः अव्यक्तः कोपेन तं मोहयन्, उभाभ्याम् भुजाभ्याम् असुरं समाकृष्य, तस्य पादौ गृहीत्वा, गारुडः इव सर्पं, शते धनुष्मत् परिमाणे दूरं चक्रेण परिभ्रम्य, तं तिरस्कृत्य प्राक्षिपत्। चेतना पुनः प्राप्ता केशी, क्रुद्धः सञ्जातः, विवृतास्यः वेगेन हरिं प्रति धावन्, हरिः स्मयमानः स्वकरं तस्य मुखे न्यवेशयत्, यथा सर्पः स्वगुहां प्रविशति। तदा भगवान् करः तस्य दन्तान् स्पृष्ट्वा, तृणायमानः तप्तायस इव, दन्ताः पतिताः; तस्य बलिनः भुजः असुरदेहं प्रविश्य, अवमान्यत इव, आयसो दण्डवत् विवर्धमानः। श्रीकृष्णस्य भुजेनोदरस्थेन, स जीवश्वासः निरुद्धः, अङ्गानि विक्षिपन्, स केशी स्वेदसिक्ततनुः, चक्षुषी भ्रममाणे, भूमौ पतितः, रक्तवमन्, मृतः अभवत्। ततः तस्मात् ककोलिफलसन्निभात् देहात्, बलभद्रः प्रभुः स्वं भुजं निष्कर्ष्य, शत्रोः सहसा वधात् न विस्मितः, न च गर्वितः, देवैः पुष्पवर्षैः पूजितः अभवत्। ततः, हे राजन्, भक्तश्रेष्ठः दिव्यः मुनिः, निर्मलकर्मणः कृष्णस्य समीपम् आगत्य, गूढं रहस्यं वचः प्रोवाच। स उवाच—"कृष्ण कृष्ण, अनन्तात्मन्, योगेश्वर, विश्वेश्वर, वासुदेव, सर्वनिवास, सात्वतानां श्रेष्ठ, प्रभो! त्वं सर्वभूतात्मा, विदुषां एकः प्रकाशः, हृदयगुहायाम् निहितः साक्षी, पुरुषः परः, ईश्वरः। आत्मना आत्मन एव शरणं, आदौ स्वमायया गुणान् सृष्ट्वा, तैः संसारं सृजसि, पालयसि, लयसि च, सत्यसंकल्प प्रभो। अतः, भूमिभारनाशाय, दैत्यानां, पीडकानां, राक्षसानां च संहाराय, साधूनां रक्षाय च, त्वं अवतीर्णः। धन्यं मे, यः हयासुररूपधारी त्वया क्रीडया हतः, यस्य हिन्ह्यनादेन देवाः त्रस्ता, अनिद्राः स्वर्गं परित्यक्तवन्तः। श्वो वा परश्वो वा, प्रभो, त्वां पश्यामि चाणूरमुष्टिकाद्यारीणां मल्लानां, द्विपस्य, कंसस्य च वधम्। ततः शङ्खस्य, यवनस्य, मुरस्य, नरकस्य च निग्रहः, पारिजातहरणं, इन्द्रस्य पराजयश्च भविष्यति। वीर्यशालिनां कन्यकानां पाणिग्रहणं, अन्यैः गुणैः च, नृगस्य शापमोचनं द्वारकायाम्, प्रभो। स्यमन्तकस्य मणेरधिगमः, भार्यया सह, मृतस्य ब्राह्मणपुत्रस्य प्रत्यावर्तनं तव धाम्ना। पौण्ड्रकवधः, काश्याः पुरदाहः, दन्तवक्त्रविनाशः, महायज्ञे शिशुपालस्य च मरणम्। ये चान्ये वीर्यकृत्याः तव द्वारकायां स्थितस्य, प्रभो, तानि अहम् अपि पश्यामि, यानि कविभिः पृथिव्यां गीयन्ते। अद्य अहम् अत्र सेनानां नाशं पश्यामि, तस्यैव कालयमानस्य, अर्जुनस्य सारथित्वेन। तमेकं परमज्ञानघनं, स्वस्वरूपस्थितं, सर्वसंकल्पसिद्धं, नित्यमुक्तं, गुणप्रवाहस्य कारणं, मायारहितं, भगवन्तं चिन्तयामः। नमस्ते भगवन्, सर्वाश्रय, स्वमायया विविधान् भेदान् सृजसि, क्रीडया मानुषं रूपं धृतवान्, यादवश्रेष्ठ, वृष्णीनां सात्वतानां च प्रमुख।" इति। शुक उवाच—एवं स भगवन्तं कृष्णं यादवश्रेष्ठं प्रणम्य, भक्तश्रेष्ठः मुनिः, तेन अनुमतः, तद्रूपदर्शनात् प्रमुदितः, तस्मात् देशात् निर्गतः। श्रीगोविन्दः अपि, केशिनं संग्रामे हत्वा, गोपालैः सह प्रमुदितः, गाः पालयन्, व्रजं प्रहर्षयन् विचचार। कदाचित्, गिरिसानुषु गाः चरयन्तः गोपालकाः, क्रीडया चौरपालादिभेदेन, अपसर्यन्तः, केचन चौराः, केचन गोपालाः, केचन मेषाः, सर्वे निर्भयाः क्रीडन्तः। तत्र मायासुतः व्योमाः, मायाविशारदः, गोपालरूपं धारयन्, चौराणां प्रमुखः इव, बहून् चौररूपिणः अपाहरत्। स महासुरः, तान् मेषरूपिणः पर्वतगुहायाम् निवेश्य, चत्वारः पञ्च वा शेषान्, गुहाद्वारं शिलया पिधाय, परित्यक्तवान्। कृष्णः तद्वृत्तं विज्ञाय, साधूनां शरणदः, तं दैत्यं गोपालान् नयन्तं, सिह इव वृकं, समगृह्णात्। स महाबलः, स्वस्वरूपम् आस्थाय, महापर्वतसन्निभः, विमोक्तुम् इच्छन्, भगवता निगृहीतः मुक्तुम् अशकत्। अच्युतः तम् भुजाभ्यां निगृह्य, भूमौ पातयित्वा, देवैः दिवः पश्यद्भिः, पशुवधं व्योमासुरं जघान। गुहाद्वारं विदार्य, सुदुर्लभेन प्रयत्नेन गोपालान् विमोच्य, देवैः गोपालकैः च स्तूयमानः, स्वं व्रजं प्रविष्टः। इति श्रीमद्भागवते महापुराणे परमं हंससंहितायां दशमस्कन्धस्य पूर्वार्धे सप्तत्रिंशोऽध्यायः—"व्योमासुरवधः"—समाप्तः। शुक उवाच—अक्रूरः तु, बुद्धिमान् सन्, तां रात्रिं मथुरायां यापयित्वा, प्रभाते रथमारुह्य, नन्दगोकुलं प्रति प्रस्थितः। स पन्थानम् अनुयन्, भगवत्कटाक्षलाभेन प्रबुद्धभक्तिः, मनसि एवं चिन्तयामास—"किं पुण्यं मया कृतम्? का तपः, कः वा महादानं, येन अद्य केशवं द्रक्ष्यामि? स भगवान् यशःश्लाघ्यः मम दर्शनाय दुर्लभः, यथा शूद्रस्य विषयासक्तस्य ब्रह्मगीतिः दुर्लभा। मा भूत्वयं पतितस्य अपि ममाच्युतदर्शनं निरुद्धम्; कदाचित् कालनदीं प्लाव्यमानः अपि जनः तीर्त्वा पारं यास्यति। अद्य मे दुरुदिनं नष्टम्, जन्म सफलम्, यः योगिभिः ध्यान्यं तद्भगवत्पादकमलं नमामि। वास्तवतः अद्य कंसः मम महानुग्रहम् अकरोत्, येन हरिं, अवताररूपिणं, पादनखरश्मिना पुरातनतमसः अपि छेदनम् कृतम्, पादौ द्रक्ष्यामि। ये पादौ ब्रह्मशिवादिभिः, श्रीया, मुनिभिः, सात्वतैः च पूज्यन्ते, ये वने गोपैः सह विचरन्ति, गोपीस्तनकुङ्कुमरञ्जिताः। नूनं पश्यामि मुकुन्दस्य मुखारविन्दं, सुशोभनगण्डनासिकं, स्मितावलोकनारुणपद्मलोचनं, कुण्डलितालकसंवृतं, यत्परितः मृगाः प्रदक्षिणं कुर्वन्ति।" इति।