ततः कंसः सौम्यं अक्रूरं प्रति अतिशयेन विश्वास्य, यथा इन्द्रः विष्णुं आश्रित्य स्वकार्यं प्राप्तवान्, एवं त्वं महाकर्मणि समर्थः इति, तव शरणं प्राप्तवान्। तदनन्तरं सः अक्रूरं आदेशं ददौ—"त्वं नन्दस्य व्रजं गच्छ। तत्र अनकदुन्दुभेः द्वौ पुत्रौ स्थितौ। तौ रथेन शीघ्रं आनय।" पुनः उवाच—"मम मृत्युर्वैकुण्ठवासिभिः देवैः प्रेषिता इति कथ्यते। तौ नन्दमुख्यैः गोपैः सह, तेषां दानैः सहितं आनय।" आनयितौ तयोः, अहं तौ मृत्युसमानं हस्तिनं द्वारा मारयिष्यामि; यदि तौ तस्माद् रक्ष्यते, तर्हि विद्युत्समानैः मल्लैः हनिष्यामि। तयोः हते, अहं वसुदेवादीन् क्लेशितान् च, तेषां बान्धवान्—वृष्णीन् भोजान् दशार्हान् च—विनाशयिष्यामि। वृद्धः उग्रसेनः, यः राज्ये इच्छति, तस्य भ्राता देवकः, यः मम विरोधी, तान् सर्वान् अपि हनिष्यामि। ततः, मित्र, पृथिवीः कण्टकवर्जिता भविष्यति; जरासन्धः मम गुरु, द्विविदः मम सखायः। शम्बरः, नरकः, बाणः च मम मित्रत्वेन स्थिताः; तैः सह, अहं देवसम्बद्धान् राज्ञः नष्ट्वा, पृथिवीं उपभोगयिष्यामि। एतद् ज्ञात्वा, शीघ्रं रामकृष्णौ, क्रीडायाः प्रियौ, धनुर्यागदर्शनाय, यदुपुरीं च शोभायाः, आनय। ततः श्री अक्रूरः उवाच—"राजन्, तव आज्ञा युक्ता; शत्रुहरणं तव कर्तव्यं। सिद्धिः वा असिद्धिः वा, भाग्ये एव स्थितं; भाग्यं फलस्य कारणम्।" "जनाः स्वेच्छायै प्रयत्नं कुर्वन्ति, भाग्यविघ्ने अपि; सुखदुःखयोः अधीनाः। तथापि, अहं तव आदेशं करिष्यामि।" एवं कंसः अक्रूरं निर्देशयित्वा, मन्त्रिणः विसर्ज्य, स्वगृहं प्रविष्टः; अक्रूरः अपि स्वगृहं अगच्छत्। ततः श्रीशुकः कथयति—कंसेन प्रेषितः केशी नाम अश्वः, मनःसमानवेगः, भूमिं खुरैः कम्पयन्, केशैः आकाशं कम्पयन्, घोरनादेन सर्वान् भयम् आविशत्। तस्य विशालाक्षः, विकटमुखः, महाकण्ठः, मेघवर्णः, दुष्टचित्तः, कंससाहाय्ये इच्छन्, नन्दव्रजं अगच्छत्, तं कम्पयन्। सः कृष्णस्य गोपग्रामं घोरनादेन, पुच्छेन मेघान् चालयन्, त्रासयन् स्थितः। तदा गोपमुख्यः कृष्णः सिंहनादेन तं आह्वयन्। सः यज्ञे प्रवर्तमाने, क्रुद्धः आकाशं निगलितुम् इच्छन्, पदैः कमललोचनं ताडयामास। अविकारी भगवान्, क्रोधेन तं मोहयन्, उभाभ्याम् भुजाभ्याम् तस्य पादौ गृहीत्वा, शतधनुष्प्रमाणं दूरं परिभ्रम्य, गर्भितं सर्पं इव गरुडः, तं अपाकर्षत्। सः चेतनां पुनः प्राप्तः, केशी, क्रुद्धः, शीघ्रं हरिं व्याघ्रमुखं इव आक्रम्य, हरिः स्मितं कृत्वा, हस्तं तस्य मुखे प्रविष्टवान्, सर्पः बिलं यथा। भगवतः भुजस्य स्पर्शात् तस्य दन्ताः तप्तायः इव भग्नाः; भगवान् तस्य देहं प्रविश्य, ताम्रदण्डवत् विस्तारितः। कृष्णस्य भुजस्य विस्तारात्, श्वासः निःसृतः, अंगानि विक्षिप्तानि, केशी स्वेदसिक्ताङ्गः, नेत्रे विक्षिप्ते, भूमौ पतितः, रक्तं वमन्, मृतः। ततः तस्य जम्बुफलसदृशात् शरीरात्, बलभद्रः भगवान्, हस्तं निष्क्रम्य, शत्रुहत्यायाम् अनवहितः, अनवमन्, देवैः पुष्पवर्षेण पूजितः। हे राजन्, ततः भक्तश्रेष्ठः दिव्यः ऋषिः कृष्णं समीपं आक्रम्य, गूढं वचनं उवाच—"कृष्ण, कृष्ण, अगाधात्मन्, योगेश्वर, विश्वेश्वर, वासुदेव, सर्वाश्रय, सात्वतश्रेष्ठ, प्रभो!" "त्वं सर्वभूतात्मा, ज्ञैः एकदीपः, हृद्गुहायाम् अवस्थितः, साक्षी, पुरुषः, ईश्वरः।" "स्वात्मनैव आत्मनः आश्रयः; आदौ मायया गुणान् सृज्य, तैः जगत् सृजसि, पालयसि, संहरसि, सत्यसंकल्प प्रभो।" "तस्मात्, पृथिवीभारहरणाय—दैत्यान्, दुष्टान्, राक्षसान् नाशाय, साधूनां रक्षाय—अवतारः कृतः।" "भाग्येन, अश्वरूपः असुरः त्वया क्रीडायाम् हतः, यस्य नादेन देवाः त्रस्ताः, अनिद्राः स्वर्गं त्यक्तवन्तः।" "श्वः वा परस्यां दिवसे, त्वं चाणूरं, मुष्टिकं, अन्यान् मल्लान्, हस्तिनं, कंसं च हन्तासि।" "ततः शङ्खं, यवनं, मुरं, नरकं, पारिजातहरणं, इन्द्रजयम् च द्रक्ष्यामि।" "त्वदीया वीर्यनायिकानां कन्यानां विवाहः, अन्यानि गुणानि, नृगस्य शापमुक्तिः द्वारकायाम्, लोकनाथ।" "सायमन्तकस्य मणेः प्राप्तिः, पत्न्या सह; मृतस्य ब्राह्मणपुत्रस्य प्रत्यागमनं तव धामेन।" "पौण्ड्रकस्य वधः, काशीपुर्याः दाहः, दन्तवक्त्रनाशः, शिशुपालस्य महायज्ञे मृत्युश्च।" "यद् अन्यानि वीर्यकृत्यानि त्वं द्वारकायाम् स्थितः करिष्यसि, तानि कविभिः भूमौ गीतानि।" "अद्य, तव कालरूपेण, अर्जुनरथेन, सेनानां विनाशं द्रक्ष्यामि।" "सर्वज्ञं, स्वस्वरूपस्थितं, सर्वसिद्धिकामम्, स्वतेजसा मायामुक्तं, गुणधारं भगवन्तं चिन्तयामः।" "त्वं सर्वाश्रयः प्रभुः, स्वमायया भेदान् सृज्य, लीलायै मानववपुः धृत्वा, यदुवृष्णिसात्वतश्रेष्ठः।" एवं कृष्णं प्रणम्य, भक्तश्रेष्ठः ऋषिः, अनुमत्यानन्तरं, तद् दर्शनात् हृष्टः, निर्गतः। भगवान् गोविन्दः, केशीं युद्धे हत्वा, गोपैः सह हृष्टः, गोष्ठं रक्षन्, व्रजं आनन्दयन्। एकदा, गोपाः पर्वतानां शिखरेषु गाः चरयन्तः, लुप्तक्रीडां क्रीडन्तः, चौरपालादिभिः पक्षैः विभक्ताः। तत्र, केचन चौराः, केचन गोपालाः, केचन मेषाः, सर्वे मिलित्वा, निर्भयाः, निःशङ्काः, क्रीडन्ति।