कुब्जः प्रज्वलितः कंसः अक्रूरं उदारं स्नेहपूर्णं सम्बोध्य उवाच — “महानुभाव! त्वं मम प्रति स्नेहात् मित्रत्वं स्थापय। भोजवृष्णिषु कोऽपि त्वत्समः हितैषी नास्ति। अतः सौम्य! त्वं शक्तः महाकृत्यानां साधने, तस्मात् अहं त्वां शरणं गतोऽस्मि। यथा इन्द्रः विष्णुं आश्रित्य स्वार्थं प्राप्तवान्, तथा त्वं मम कार्यं साधय, वीर्यवान् असि। त्वं नन्दस्य व्रजं गच्छ; अनकदुन्दुभेः द्वौ पुत्रौ तत्र स्थितौ। तौ रथेन शीघ्रं आनय। श्रूयते, वैकुण्ठवासिभिः देवैः मम मृत्युः प्रेषितः; तस्मात् तौ नन्दप्रमुखैः गोपालैः सह, तेषां दानैः सह, एकत्र आनय। तयोः आगमने, अहं तौ मृत्युसदृशेन गजेन हनिष्यामि; यदि तौ तस्मात् रक्ष्येते, तदा विद्युत्समद्भिः मल्लैः हनिष्यामि। तयोः हनने, अहं वसुदेवादीन् क्लेशितान् च वृष्णिभोजदशार्हान् च स्वबन्धून् हनिष्यामि। वृद्धं राज्यकामं पितरं उग्रसेनं, तस्य भ्रातृं देवकं, सर्वान् द्वेषिणः च हनिष्यामि। ततः, मित्र, भूमिः कण्टकवर्जिता भविष्यति; जरासन्धः गुरुर्मम, द्विविदः प्रियः सखा। शम्बरः, नरकः, बाणः च स्नेहात् मम अनुग्रहः; तैः सह, देवसम्बद्धान् नृपतीन् विनाश्य, अहं भूमिं रमिष्ये। एतत् ज्ञात्वा, शीघ्रं रामकृष्णौ क्रीडारतौ धनुर्यागदर्शनाय, यदुपुर्याः श्रीदर्शनाय आनय।” अक्रूरः नम्रभावेन प्रत्युवाच — “राजन्, तव आदेशः उचितः; शत्रुनिर्दालनं तव कर्तव्यं। जयपराजयौ भाग्याधीनौ; भाग्यं फलस्य कारणम्। जनाः स्वार्थसिद्ध्यर्थं भाग्यविघ्नेष्वपि यत्नं कुर्वन्ति; सुखदुःखयोः वशं गच्छन्ति। तथापि, तव आज्ञा पालयिष्यामि।” एवं अक्रूरं उपदिश्य, मन्त्रिणः विसर्ज्य, कंसः स्वप्रासादं प्रविष्टः। अक्रूरः अपि स्वगृहं गतः। ततः कंसप्रेषितः केशी नाम अश्वः, मनःसदृशवेगः, भूमिं खुरैः कम्पयन्, केशैः आकाशं कम्पयन्, विकटघोषेण सर्वान् भयभीतान् अकरोत्। विशालनेत्रः, विकटवदनः, महाकण्ठः, मेघसदृशवर्णः, दुष्टभावः, कंसस्य सहायः, नन्दव्रजं गत्वा व्रजं कम्पयन् अभवत्। तस्य विकटघोषेण कृष्णस्य गोपालग्रामं, धूम्रवर्णवालेन मेघान् कम्पयन्, गोपवृषभनायकः कृष्णः सिंहनादेन तम् आह्वयन्। स तं यज्ञं कुर्वन्तं कृष्णं प्रति, क्रुद्धः आकाशं निगलितुम् इच्छन्, वेगेन पदाभ्याम् तं पद्मलोचनं अभ्याहत्य आघातयन् अभवत्। परंतु अव्यक्तः भगवान्, कोपेन तं मोहयन्, उभाभ्याम् बाहुभ्याम् तं पदाभ्याम् गृह्य, तं शतधनुष्प्रमाणं दूरं गर्हया चिक्षेप, यथा गरुडः सर्पं। चेतनां प्राप्त्वा केशी पुनः क्रुद्धः हरिं व्याघ्रवत् विवृतवदनं अभ्यधावत्। हरिः स्मितं कृत्वा तस्य मुखे बाहुं प्रविष्टवान्, यथा सर्पः विवरं प्रविशति। भगवतः बाहुः तस्य दन्तान् स्पृशन्, दन्ताः तप्तलोहसदृशं भग्नाः। बाहुः तस्य देहं प्रविश्य, लोहदण्डवत् विस्तारः अभवत्। कृष्णबाहुविस्तारेण, श्वासरुद्धः, अंगानि विक्षिपन्, केशी स्वेदसिक्तशरीरः, नेत्रानि परिवर्त्य, भूमौ पतितः, रक्तं वमन्, मृतः अभवत्। तस्य जambuफलसदृशात् देहात्, बलवान् भगवान् बाहुं निष्क्रान्तवान्; शत्रुनिर्दलनं सहजं दृष्ट्वा न विस्मितः न च गर्वितः, देवैः पुष्पवृष्ट्या पूजितः अभवत्। ततः, राजन्, भक्तश्रेष्ठः दिव्यः ऋषिः कृष्णं समीपं गत्वा, गूढं वाक्यं उक्तवान् — “कृष्ण! कृष्ण! अगाधात्मन्, योगेश्वर! विश्वेश्वर! वासुदेव! सर्वाश्रय! सात्वतश्रेष्ठ! प्रभो! त्वं सर्वभूतात्मा, ज्ञातां मध्ये एकदीपः, हृद्गुहायां गूढः, साक्षी, पुरुषः, ईश्वरः। आत्मना आत्मनः शरणं, आदौ मायया गुणान् सृज्य, तैः लोकस्य सृष्टिस्थितिलयान् कुरुषे। अतः, भूमिभारविनाशाय, दैत्यानां, क्लेशकारिणां, राक्षसानां विनाशाय, साधूनां संरक्षणाय अवतरितः। भाग्येन, अश्वरूपः असुरः त्वया क्रीडया हतः; तस्य विकटघोषेण देवाः भयभीताः, स्वर्गं त्यक्तवन्तः। श्वः वा परश्वः, प्रभो, त्वं चाणूरं, मुष्टिकं, अन्यान् मल्लान्, गजं, कंसं च हन्तुम् द्रक्ष्यामि। ततः, शङ्खयवनमुरनरकवधं, पारिजातहरणं, इन्द्रजयम्। वीर्यगुणैः वीर्यशालिनां कन्यायाः विवाहं, द्वारकायां नृगशापमोचनं च। स्यमन्तकमणिप्राप्तिः, पत्नीसहितं, मृतब्रह्मणपुत्रस्य स्वधामना प्रत्यावर्तनं च। पौण्ड्रकवधं, काशीनगरदाहं, दन्तवक्त्रविनाशं, महायज्ञे शिशुपालमरणं च। यानि अन्यानि वीर्यकृत्यानि त्वं द्वारकायां निवसन् करिष्यसि, तानि कविभिः पृथिव्यां गीतानि। अधुनैव, अहं सेनानां विनाशं कालरूपेण तव, अर्जुनसारथिना, द्रक्ष्यामि। तं प्रभुं, शुद्धज्ञानघनं, स्वस्वरूपस्थितं, सर्वसंकल्पसिद्धं, मायाविभूतिस्थं, गुणप्रवाहहेतुं, चिन्तयामः। त्वं सर्वाश्रयः प्रभुः, स्वमायया सर्वविभेदान् सृज्य, लीलायाः कृते मानुषरूपं धारयन्, यदुवृष्णिसात्वतश्रेष्ठः। अहं त्वां नमामि।” एवं कृष्णं प्रणम्य, यदुश्रेष्ठं, भक्तश्रेष्ठः ऋषिः अनुमत्य, तदर्शनात् हृष्टः निर्जगाम। तदा गोविन्दः केशीं संग्रामे हत्वा, गोपालैः सह प्रमुदितः गाः पालयन्, व्रजं हर्षयन्। एकदा, गोपालाः गिरीशिखरे गाः चरयन्तः, चौरपालकभेदेन लुका-क्रीडां क्रीडन्तः अभवन्।