उद्धवेन भगवन्तं विष्णुं प्रार्थितं—"भगवन्, त्वद्भक्ताः पृथिव्यां तव अवतरणान्ते कथं स्थास्यन्ति? निर्गुणस्य उपासना दुष्करा, अतः किञ्चित् चिन्त्यताम्।" इति श्रुत्वा, हरिः प्रभासक्षेत्रे स्थितः स्वचित्ते विचारयामास—"किं कर्तव्यं मम भक्तानां पालनाय?" स एवमालोच्य, स्वस्य दिव्यतेजः भागवते निवेश्य, स्वयम् अदृश्यः सन् श्रीमद्भागवतम् नाम्नि पुण्यसिन्धौ प्रविवेश। एवं वाङ्मयी या भागवती मूर्तिः साक्षात् हरिरिव प्रकटिता, तस्याः सेवया, श्रवणेन, कीर्तनदर्शनेन च पापानि नश्यन्ति। अतः सप्ताहश्रवणं भागवतस्य सर्वोपासनाभ्यः श्रेष्ठमिति निश्चितम्, अन्यान् नियमांश्च परित्यज्य, कलियुगे धर्मरूपेण भागवतश्रवणमेव विहितम्। अस्य धर्मस्य प्रचारः कलौ दुःखदारिद्र्यदैन्यपापापहर्तृत्त्वेन, कामक्रोधविजयाय च, कृतः। अन्यथा, विष्णुमायां परित्यक्तुं देवाः अपि न समर्थाः, किं पुनर् साधारणजनाः? अतः सप्ताहपारायणमेव विधीयते। एवं मुनिभिः नागश्रवणसभायाम् अस्य धर्मस्य प्रकाशने सति, तत्र अद्भुतं किञ्चिद् अभवत्—शृणु, शौनक! भक्तिः स्वयं स्वयम् युवाभ्यां पुत्राभ्यां सह करं गृह्णन्ती, प्रेममयी रूपेण, "श्रीकृष्ण, गोविन्द, हरे, मुरारि, नाथ" इति नामानि पुनः पुनः उच्चारयन्ती, तत्र सान्निध्यं प्राप। सा भागवतार्थाभरणा, सुशोभनवस्त्रधारिणी, मुनिसंनिधौ आगता दृष्टा। मुनयः विस्मयं जग्मुः—"कुतः सा आगता?" इत्युवाचुः। तदा कुमाराः प्राहुः—"एषा खलु भागवतः कथारसात् सम्प्रसूतिः।" इति श्रुत्वा, भक्तिः पुत्राभ्यां सह विनयं कृत्वा सनत्कुमारं प्राह—"अद्य मया भवद्भिः, कलौ नष्टया अपि, अस्य कथा-अमृतस्य पानात् पुष्टिः प्राप्ता। अधुना कुत्र वसामि? ब्राह्मणाः निर्दिशन्तु।" इत्युक्ता। तदा उक्तम्—"हे भक्ते! त्वं भक्तजनानां हृदि गोविन्दरूपाणि सृजसि, त्वमेव प्रेमरूपा, संसाररोगनाशिनी; अतः दृढनिश्चया सदा वैष्णवहृदये तिष्ठ।" अतः कलिदोषाः त्वां न पश्यन्ति, न च शक्ताः जगति प्रभावाय। इति कुमाराज्ञया सा भक्तिः हरिदासानां हृदि निषीदति। येषां हृदि केवलं श्रीहरिभक्तिः, ते हि सर्वत्र दरिद्राः अपि धन्याः; स्वयं हरिरपि स्वधामं परित्यज्य, भक्तिसूत्रेण बद्धः, तेषां हृदयं प्रविशति। किमन्यद् वक्ष्यामः भागवतस्य महिमानं, यः भूमौ ब्रह्मस्वरूपः; तस्य शरणं गच्छन्तः वक्ता श्रोता च कृष्णतुल्यतां प्राप्नुवन्ति, यां धर्मान्तरैः न लभ्यते। एवं सुतः उवाच—तदा वैष्णवहृदयेषु अद्भुतां भक्तिं दृष्ट्वा, भक्तवत्सलः भगवान् स्वं धाम परित्यज्य, वनमालया विभूषितः, श्यामलः, पीताम्बरधरः, सुन्दररूपः, सुवर्णमेखलया, मुकुटकुण्डलाभ्यां च शोभमानः, त्रिभङ्गललितः, कौस्तुभमणिविभूषितः, कोटिकन्दर्पसुन्दरः, चन्दनगन्धानुलेपनः, परमानन्दरूपः, मधुरः, वेणुधरः, शुद्धभक्तहृदयं प्रविवेश। ये वैकुण्ठनिवासिनः, उद्धवादयः वैष्णवाः, ते अपि भागवतश्रवणाय गूढरूपेण तत्र प्रविष्टाः। तदा जयध्वनिः, अद्भुतरससमृद्धिः, पुष्पधूलिवृष्टिः, शङ्खनिनादश्च अभवत्। तत्र उपस्थितानां देहगृहात्मनः विस्मृतिः; तेषां स्थितिं दृष्ट्वा नारदः प्राह—"अहो, अद्य मया अस्य सप्ताहस्य प्रभावः दृष्टः; अत्र मूढाः, कपटी, पशुपक्षा अपि पापरहिताः भवन्ति।" "अतः कलौ मनुष्येषु नान्यत् पावनं, न च पापकुलनाशनं, भागवतश्रवणात् अन्यत्। सप्ताहयज्ञेन के पाविताः? को वा लोकार्थं दयालुः नूतनमार्गं प्रकटितवान्?" इति नारदस्य प्रश्नान् श्रुत्वा, कुमाराः प्राहुः—"ये जनाः नित्यं पापिनः, दुष्टकर्मनिरताः, मार्गभ्रष्टाः, क्रोधाग्निना दग्धाः, कपटी, कामिनः, ते अपि सप्ताहयज्ञेन कलौ शुद्ध्यन्ति।" "ये सत्यहीनाः, पितरौ निन्दन्ति, कामवशाः, आश्रमधर्मरहिताः, कपटी, असूयकाः, हिंसकाः, ते अपि सप्ताहयज्ञेन शुद्ध्यन्ति। ये पञ्चमहापातकिनः, कपटी, क्रूराः, दयाहीनाः, ब्रह्मद्रव्यभोजिनः, परदारसेविनः, ते अपि सप्ताहयज्ञेन शुद्ध्यन्ति। ये कायवाङ्मनसैः नित्यं पापं कुर्वन्ति, दम्भिनः, परधनार्जकाः, अशुचयः, पापकामीनः, ते अपि सप्ताहयज्ञेन शुद्ध्यन्ति।" "अत्र पुरातनं चरितं कथयामि, यस्य श्रवणमात्रेण पापनाशः स्यात्। तुङ्गभद्रातटे काचित् रम्या पुरी पुरा आसीत्, यत्र चतुर्वर्णाः स्वधर्मनिष्ठाः, सत्यपरायणाः, पुण्यकर्मनिरताः। तत्र आत्मदेवो नाम द्विजः, सर्ववेदविद्, श्रुतिस्मृतिपारगः, द्वितीयसूर्यवत् आसीत्। स धर्मिकः, धनाढ्यः, तस्य पत्नी धुन्धुली नाम्ना, सत्यवाक्या, सुन्दरी, कुलजाता, गृहेषु कुशला, क्रूरा, वाक्चातुरा, कुटुम्बक्लेशप्रिया, कञ्जन्या च आसीत्।" "तौ दम्पती प्रेम्णा सह वसन्तौ, सुखं भुञ्जानौ, न तु धनैः कामैः वा, गृहादिषु सुखं प्राप्नोतः। ततः तौ सुतार्थं धर्माचरणं कर्तुं प्रचक्रतुः, सदा गोभूमिहिरण्यवस्त्रदानैः दरिद्रान् तर्पयन्तौ। अर्धं धनं तयोः धर्ममार्गे व्ययम्, न तु पुत्रो न कन्या जाताः, अतः दुःखेन क्लिष्टौ।" "एकदा स द्विजः, सुतशोकात्, गृहम् उत्सृज्य, वनं गतः; मध्याह्ने तृषार्तः सरोवरमुपागच्छत्। जलं पीत्वा, सुतशोकक्लिष्टः, उपविवेश; ततः किञ्चिदेव कालं व्यतीत्य, कश्चित् यतिः तत्र आगतः।