काले कालि-दुष्टः समुपस्थितः, तत्र पुनः पापकृतः जनाः उत्पत्स्यन्ति; तेषां संगेन सत्पुरुषाः अपि उग्रभावं प्राप्नुवन्ति। तदा पृथिवी भारात्ययेन क्लिष्टा, गो-रूपेण शरणं याचते—हे कमलनयन! त्वदन्यः रक्षिता न दृश्यते। अतः, भक्तवत्सल! भक्तजनहिताय कृपां दर्शय, त्वं निराकारः चैतन्यस्वरूपः सन् गुणमयमाकृतिं स्वीकृतवान्; अतः, मा याति, भक्तानां कृते। तव अनुपस्थितौ भक्ताः कथं स्थास्यन्ति? निराकारोपासनायाः कठिनता, अतः किञ्चित् विचारय। उद्धवस्य वचनं श्रुत्वा, हरिः प्रभासे चिन्तयामास—"भक्तानां आधाराय किं कार्यम्?" ततः स्वं दिव्यं तेजः भगवते न्यस्य, आत्मानं गुहायित्वा श्रीमद्भागवते समुद्रे प्रविष्टः। अतः, शब्दमयः भगवतः रूपः भागवतः प्रकटितः हरिः एव; तस्य सेवया, श्रवणेन, कीर्तनया, दर्शनात् पापानि नश्यन्ति। अतः सप्ताहश्रवणं भागवतेषु सर्वेषु साधनेषु श्रेष्ठं, अन्यानि सर्वाणि उपेक्ष्य, कलियुगे धर्मः एषः घोषितः। कलौ दुःख-दारिद्र्य-अभाग-पाप-निवारणाय, काम-क्रोध-विजयाय, अयं धर्मः प्रकाशितः। अन्यथा, देवाः अपि वैष्णवमायां अत्यन्तं त्यक्तुं न शक्नुवन्ति, तर्हि साधारणजनः कथं त्यजेत्? अतः सप्ताहश्रवणं विधीयते। सूतः उवाच—एवं ऋषिभिः धर्मः नागश्रवणे सभायां प्रकाशितः, तस्मिन्नेव क्षणे अद्भुतं किमपि अभवत्; शृणु, शौनक! भक्तिः, स्वौ युवा पुत्रौ हस्ते धृत्वा, शुद्धप्रेमस्वरूपिणी, श्रीकृष्ण-गोविन्द-हरे-मुरारि-नाथ इति नामानि पुनः पुनः उच्चारयन्ती, सहसा प्रकटिता। सभायां तां आगतम्, भागवतार्थाभरण-शोभितां, सुन्दरवस्त्रधारिणीं दृष्ट्वा, ऋषयः विस्मयं प्राप्नुवन्—कथमस्याः आगमनम्? कुतः आगता इति। तदा कुमाराः उक्तवन्तः—"भागवतकथायाः सारात् एषा उत्पन्ना।" तेषां वचनं श्रुत्वा, भक्तिः पुत्रैः सह विनयेन सनत्कुमारं प्रष्टवती। भक्तिः उवाच—"अद्य भवद्भिः अहं पोषिता, कलौ नष्टा अपि, भागवतकथारसामृतैः। अधुना कुत्र स्थास्यामि? ब्राह्मणाः वदन्तु।" तदुक्त्वा। "हे भक्ते! भक्तेषु गोविन्दरूपाणि सृजसि, त्वमेव प्रेमं धारयसि, संसाररोगं नाशयसि; अतः, दृढनिश्चया, वैष्णवहृदयेषु नित्यं तिष्ठ।" अत एव, कलिदोषाः त्वां न पश्यन्ति, न च तेषां शक्तिः जगति प्रवर्तते; तस्मात्, ऋषिणां आज्ञया, भक्तिः ततः हरिभक्तहृदयेषु आसीना। सर्वेषु लोकेषु ये दरिद्राः, तेषां हृदि श्रीहरिभक्तिः यदि तिष्ठति, ते धन्याः; हरिः अपि स्वं धामं सर्वथा त्यक्त्वा, भक्तिपाशेन तेषां हृदयेषु प्रविशति। अद्य किं वदामः भागवतस्य महिम्नः? यः भागवतः इत्युच्यते, तस्य आत्मा भूमौ ब्रह्मैव; तं शरणं गत्वा, वक्ता-श्रोता अपि कृष्णसमानत्वं प्राप्नुवन्ति, यदन्यः धर्मः न ददाति। सूतः उवाच—तदा, वैष्णवहृदयेषु अद्भुतं भक्तिं दृष्ट्वा, भक्तवत्सलः भगवान् स्वं धामं त्यक्त्वा प्रकटितः। स वनमालया विभूषितः, मेघश्यामः, पीतवस्त्रधारी, मनोहररूपः, सुवर्णकाञ्चन-शोभितः, मुकुट-कुण्डल-दीप्तिमान्। त्रिभङ्ग-ललितः, कौस्तुभमणि-भूषितः, कोटिकामदेव-सुन्दरः, चन्दनद्रव्य-लेपनः। परमानन्द-चैतन्यस्वरूपः, मधुरः, वेणुधारी, शुद्धभक्तहृदयेषु प्रविष्टः। वैकुण्ठवासी वैष्णवाः, उद्धवादयः, भागवतश्रवणाय गुप्तरूपेण इह आगता। तदा जयध्वनिः, अद्भुत-रस-पूर्णता, पुष्पचूर्णवर्षः, शङ्खध्वनिः च अभवत्। सभायां स्थितानां देह-गृह-स्व-भानं विस्मृतम्; तेषां समाधिस्थितिं दृष्ट्वा, नारदः इदं वचनं उक्तवान्—"एषा अद्भुत-कीर्ति, हे ऋषयः, अद्य मया दृष्टा, सप्ताहकथायाः प्रसादेन; अत्र मूढाः, कपटी, पशु-पक्षिणः अपि पापविमुक्ताः। अतः, मनुष्यो लोके, कलौ, मनःशुद्धये अन्यत् नास्ति; पृथिव्यां पापाराशिनाशाय भागवतश्रवणात् अन्यत् नास्ति। के सप्ताहयज्ञेन शुद्धाः? कथयतु। किं कश्चिद् दयालुः, लोकहिताय, नवपथं प्रकाशितवान्?" कुमाराः ऊचुः—ये मनुष्या: सदा पापकर्मणः, दुष्टाचारिणः, मार्गभ्रष्टाः, क्रोधाग्निना दग्धाः, वक्राः, कामातुराः—ते सप्ताहयज्ञेन कलौ शुद्ध्यन्ति। ये सत्यहीनाः, मातापितृनिन्दकाः, कामाभिभूताः, आश्रमधर्मवर्जिताः, कपटी, द्वेषिणः, हिंसकाः—ते सप्ताहयज्ञेन कलौ शुद्ध्यन्ति। ये पञ्चमहापातककर्तारः, कपटी, राक्षसवत् क्रूराः, ब्रह्मधन-भोजिनः, परस्त्रीगामिनः—ते सप्ताहयज्ञेन कलौ शुद्ध्यन्ति। ये काय-वाचा-मनसा सदा पापकर्मणः, कपटी, दम्भी, परधनसमृद्धः, अशुचिः, दुष्टसंकल्पः—ते सप्ताहयज्ञेन कलौ शुद्ध्यन्ति। इह, अहं पुरातनं चरित्रं कथयामि, यस्य श्रवणमात्रेण पापनाशः जायते। तुंगभद्रातटे एकं दिव्यं नगरं आसीत्, तत्र चतुर्वर्णजनाः स्वधर्मे सत्य-शील-निष्ठाः। तत्र आत्मदेवः वासित्वा, सर्ववेदविद्, श्रुतिस्मृतिप्रवीणः, द्वितीयसूर्यवत्। एकः भिक्षुः, लोके धन्यः, तस्य प्रिया धुन्धुली नाम्ना, स्ववाक्यनिष्ठा, सुन्दरी, कुलोत्पन्ना। सा संसारी, क्रूरा, वाचालिनी, गृहकार्यकुशलाः, कञ्जूषा, कलहप्रियः। एवं तौ दम्पती प्रेम्णा सह वसन्तौ, सुखं भुञ्जन्तौ, तयोः गृहादिषु धन-इच्छाः सुखं न आवहन्ति। पश्चात्, सुतार्थं धर्मं आचरन्तौ, सदा गोभूमिसुवर्णवस्त्रदानं दीनजनाय ददातु।