मधुरया गिरा, मनोहरैः वचोभिः, मनःप्रसादजनकैः ज्ञानैश्च त्वं, हे कमललोचन, अस्मान् मोहयसि। हे वीर, तव अधरामृतस्य पानं कृत्वा अस्मान् पोषयसि। तव कथामृतं दुःखितानां जीवनम्, कविभिः कीर्तितं, पापं हरति, श्रवणात् सौभाग्यं धनं च ददाति। ये ताः पृथिव्यां प्रचारयन्ति, ते एव सत्पात्राः दानशीलाः सन्ति। प्रियस्य तव हासः, स्नेहदृष्टयः, क्रीडा, ध्यानं च सर्वं शुभदं भवति। रहस्यानि हृदयस्पृशः संवादाः, हे मन्मथहृदयचोर, अस्माकं चित्तं विमथ्यन्ते। यदा त्वं व्रजाद् गाः चरन् विहरस्येकाकी, तव पद्मपादौ शिलातृणाङ्कुरेषु पतन्ति, तदा अस्माकं चित्तानि विरहविह्वलानि त्वां अनुवर्तन्ते, हे प्रिय। दिनस्य अन्ते, नीलकेशः सन्, वनमाल्यवदनः, धूलिधूसरितः, पुनः पुनः दर्शयन् आत्मानं, त्वं स्नेहं जनयसि, हे वीर, अस्माकं हृदये। तव पद्मपादौ, यः वाञ्छितं ददाति नमतां, लक्ष्म्या पूजितं, संकटे ध्यानार्हं, शमदं च, हे प्रिय, अस्माकं वक्षसि स्थापय, दुःखं च शमय। मधुरविण्णवितवक्त्रं तव अधरयुगलं, प्रेमवृद्धिकरं, शोकनाशनं, सर्वकामविस्मरणं करोति; हे वीर, अस्मभ्यं तव अधरामृतं दत्तुमर्हसि। यदा त्वं दिवसा वनं विचरस्येकाकी, अपश्यतां क्षणः युगायते; तव कुण्डलितकेशवदनं मन्ददृष्टीनां लोचनपटलैः तिरस्कृतं दृश्यते। त्यक्त्वा पतिं, पुत्रान्, कुलं, भ्रातॄन्, बान्धवान् च, वयं परित्यक्ता इव त्वां प्राप्ताः, हे अच्युत। तव गीतमोहिता, मार्गं विदित्वा, का स्त्री रात्रौ गृहं प्रतियातु? रहस्यानि संवादाः, हृदयोत्थप्रेमोत्कर्षः, तव स्मितवदनं, स्नेहदृष्टयः, उरःशोभा च, हे श्रीनिवास, पुनः पुनः अस्माकं चित्तं स्पृशन्ति, मोहम् आवहन्ति। हे व्रजवासिनां मङ्गलमूर्ते, तव सन्निधिमात्रेण सर्वदुःखक्षयः, सर्वमङ्गलं च सिध्यति। कृपया, ये तव विरहविह्वलहृदयाः, तेषां समीपे किंचित् अपि आत्मानं संहर; तव विरह एव स्वजनानां विरहदुःखस्य औषधम्। प्रिय, सौम्यपद्मपादौ वक्षसि स्थापयामः, यद्यपि तयोः कठिनत्वात् भीमहे। किं त्वं तदर्थं वनं विचरस्युत, किं वा शिलातृणाङ्कुरैः पादौ न पीड्यन्ते? अस्माकं चित्तानि तव प्राणैः जीवन्ति, त्वत्तः न विचलन्ति। एवं त्रिंशदेकाधिकेऽध्याये श्रीमद्भागवते महापुराणे दशमे स्कन्धे पूर्वार्धे "गोपीगीत" नामैकत्रिंशदधिकत्रिंशत्तमोऽध्यायः समाप्तः। रामस्य भार्याः तस्य शरीरे आलिङ्ग्य वह्निं प्रविशन्ति; वसुदेवस्य भार्याः, हरिपुत्रवध्वः, प्रद्युम्नस्य अपि, तथा कृष्णस्य भार्याः, ऋुक्मिण्यादयः, तद्वद् अग्निं प्रविशन्ति, तेनैकात्म्यं प्राप्य। अर्जुनः, प्रियसखिवियोगदुःखेन संतप्तः, कृष्णकथाभिः, तस्य युक्तिवाक्यैः च आत्मनं सांत्वयत्। अर्जुनः, तेषां नष्टवंशानां बान्धवानां यथोचितं संस्कारं कृतवान्, हतानां च यथाक्रमं विधाय। हरिणा परित्यक्तं द्वारकां क्षणेनैव समुद्रः प्लावयामास, हे राजन्, भगवद्विलासस्थानं तु अवशिष्टम्। तत्र माधुसूदनः सदा विराजते, स्मरणमात्रेण सर्वपापहरः, सर्वमङ्गलेषु मङ्गलतमः। अर्जुनः, शेषितास्त्रियः, बालान्, वृद्धांश्च आदाय, इन्द्रप्रस्थं नीतवान्, वज्रं तत्र राजा स्थापयामास। मित्रमरणं श्रुत्वा, अर्जुनपितामहाः त्वां वंशधरं कृत्वा, सर्वे महापथं गताः। यः श्रद्धया विष्णोः कर्मजन्म च यः शृणोति, कीर्तयति वा, स सर्वपापैः विमुक्तः स्यात्। एवं हरिं श्रीमान् बाल्यलीलादिकं शृण्वन् कीर्तयन् वा, यत्र कुत्रापि, परमं भक्तिं लभते योगिनां पन्थाः। शरीरे अहंकारे, रोषे, कामे च वृद्धिम् आपन्नः, कामुकः अन्यैः कामिभिः सह स्पर्धां कृत्वा आत्मनाशं करोति। पञ्चभूतमये शरीरे, अज्ञः आत्मानं 'अहं मम' इति मिथ्याबुद्ध्या बध्नाति, तस्मात् बुद्धिहानिः जायते। यः पुनः पापमार्गं चरन्, उदरयोनि-तृप्त्यर्थं यतते, तेन पुनः तामस्यम् आपद्यते। सत्यं, शौचं, दया, मौनं, बुद्धिः, श्रीः, लज्जा, कीर्तिः, क्षमा, शमः, दमः, ऐश्वर्यं च—एतानि सर्वाणि तेषां सङ्गात् नश्यन्ति येषां तानि न सन्ति। चञ्चलैः, मूढैः, भग्नचित्तैः, असन्तैः, दीनैः, क्रीडनारूपाभिः स्त्रीभिः च सङ्गं न कुर्वीत। मोहः बन्धनं च अन्यसङ्गात् नोत्पद्यते, स्त्रीसङ्गात् तु बहुशः, स्त्रीसक्तसङ्गात् तु अतिवृद्धमुपजायते। प्रजापतिः स्वपुत्र्याः मृगीरूपिण्याः सौन्दर्येन मोहितः, शरमेण मृगरूपेण तामन्वधावत्। सृष्ट्यादिषु सृष्टेषु, पुनः पुनः सृष्टेषु, मयि मायया निर्मितायां स्त्रियाम् ऋते, नारायणऋषेः मनः न कदापि चलति। मम मायायाः स्त्रीरूपिण्याः प्रभावं पश्य, या विजित्य सर्वदिग्विजयीः अपि, भ्रूकुट्या एव भूमिम् अधिरुह्य तान् वशयति। योगस्य परमपदं वाञ्छन् कश्चित् स्त्रीसङ्गं न कुर्यात्; ये मम भक्त्या आत्मानं प्राप्नुवन्ति, ते स्त्रीसङ्गं नरकद्वारमाहुः। देवैः निर्मिता या माया स्त्रीरूपा शनैः उपगच्छति, तां मृत्युतुल्यां वेदितुमर्हति, यथा तृणाच्छन्नकूपः। मोहितः पुरुषः तां भार्यां मन्यते, या मम माया गावीरूपा; स्त्रीसङ्गेन स्त्रीत्वं प्राप्य, वित्तपुत्रगृहबन्धनं याति। या पतिपुत्रगृहस्वरूपिणी, तां मृत्युरूपां विद्यात्, यथा मृगस्य व्याघ्रगीतम् मृत्युः। जीवितयुक्तः देहवान् पुरुषः, लोकान् लोकान् विचरन्, कर्मफलान् अनवरतं भुङ्क्ते। पञ्चभूतैः, इन्द्रियैः, मनसा च युक्तं शरीरं तं अनुवर्तते; तस्य विनाशः मृत्युः, उत्पत्तिः जन्म। यदा विषयग्राह्यकरणयोः अभावः, तदा लयः; विषयज्ञानसम्भवे 'अहं' इति जन्म। यथा चक्षुषः अवयवेषु वा द्रष्टुः दर्शनशक्तेः अभावात् दृष्टेः अभावः, तथा उभयोः अयोग्यत्वे दृष्टेः अभावः। तस्मात् न भयम्, न शोको, न मोहः; आत्मगतिको विदित्वा, विरक्तः पण्डितः अत्रैव यथायोग्यं वर्तेत।