श्रीभगवतः चरितस्य कथा एवमस्ति— वृष्णीनां श्रेष्ठ, त्वं तव चरणौ शरणागतानां संसारभयात् विमोचयतः शरणभूतौ जातौ। त्वं कामदायिन्याः पद्मकरयोः स्वस्त्ययनस्पर्शं अस्माकं शिरसि स्थापय। हे वीर, वृजजनदुःखविनाशक, तव स्मितं स्वजनगर्वनाशनं, त्वं अस्माकं सखा; अस्मान् सेवकान् स्वीकुरु, तव सुन्दरं पद्ममुखं दर्शय। यः शरणागतदोषनाशनः, गोचारिणां पृष्ठगामी, श्रीनिवासः, तव पद्मपादौ फणिनां फणैः अर्पितौ, तौ अस्माकं कुचयोः स्थापय दुःखं हृदि निवर्तय। मधुरया गिरा, मनोहरैः वाक्यैः, मनःप्रियया बुद्ध्या, हे पद्मलोचन, त्वं अस्मान् मोहितवान्; हे वीर, अस्मान् तव अधरामृतैः पालय। तव कथामृतं क्लिश्यमानानां जीवनं, कविभिः गीतं, पापहरं, श्रवणात् शुभदं मह्यं धन्यं च; यः तद् भूमौ वितनोति, स एव सच्चोदाहरणः। तव हासः, प्रिय, तव प्रेमावलोकनं, तव क्रीडा, तव ध्यानं च, सर्वमङ्गलं; हृत्स्पृशः रहस्यसंवादाः, हे मोहन, अस्माकं मनांसि व्याकुलयन्ति। यदा त्वं वृजाद् गाः चरन् विचरस्य्, प्रभो, तदा तव पद्मपादौ शिलास्तृणाङ्कुरेषु पतन्ति; अस्माकं चित्तानि विरहक्लेशेन पीडितानि त्वां अनुचरन्ति, प्रिय। सायं समये, नीलकुन्तलधारिणं त्वां वनमाल्यवदनं, रजःकुण्कुमलिप्तं, पुनःपुनः प्रकटमानं दृष्ट्वा, हे वीर, अस्माकं हृदि प्रेमोदयः जायते। तव पद्मपादौ, यः शरणागतकामदायिन्यौ, या श्रीः भूषणा भूमेः, आपद्गम्यध्यानार्हौ, शान्तिदायिन्यौ, प्रिय, तौ अस्माकं कुचयोः स्थापय दुःखं हृदि निवर्तय। तव वंशीमधुरचुम्बिताधरौ, प्रेमवर्धकौ, शोकनाशकौ, सर्वरागविस्मापनौ; हे वीर, अस्मान् तव अधरामृतं पायय। यदा त्वं दिवा वने विचरस्य्, ये त्वां न पश्यन्ति, तेषां क्षणः युगायते; तव कुण्डलितकेशं सुन्दरं वदनं च, स्थूललोचनैः पश्यतां, तेषां स्वनेत्रपटलैः गूढं भवति। त्यक्त्वा पतिं, पुत्रान्, कुलं, भ्रातॄन्, बान्धवान् च, वयं अन्त्याः त्वत्सकाशं प्राप्ताः, अच्युत। तव मार्गं जानन्त्यः, गीतमोहिताः, कापि स्त्री रात्रौ गृहं गच्छेत्? रहस्यसंवादाः, हृदयप्रेमोदयः, तव स्मितमुखं, प्रेमावलोकनं, विस्तृतवक्षःश्रीः, हे श्रीनिवास, पुनःपुनः अस्माकं मनांसि लालयन्ति, मोहयन्ति च। व्रजवासिनां मङ्गलमूर्ते, तव सन्निधिरेव सर्वदुःखनाशिनी, सर्वमङ्गलप्रदा; यः त्वत्प्रेमविह्वलानां हृदयानां किञ्चिदपि व्यपेयात्, तस्य विरहदुःखस्य औषधं भवति। प्रिय, सौम्यपद्मपादौ अस्माकं कुचयोः स्थापयामः, यद्यपि तयोः कठिनत्वात् भीताः स्मः; किं त्वं तेन वनं विचरस्य्? किं तव पादौ शिलादिदुःखं न अनुभवतः? अस्माकं मनांसि तव जीवनेन धार्यन्ते, त्वत्तो न विचलन्ति। एवं श्रीमद्भागवतस्य दशमस्कन्धस्य पूर्वार्धे एकत्रिंशत्तमोऽध्यायः, "गोप्यः गीतिः" इति नाम्ना, समाप्तः। रामपत्नीः तस्य देहं आलिङ्ग्य वह्निं प्रविश्य एकीभूताः; वासुदेवपत्नीः, हरिपुत्रवधूः, प्रद्युम्नवधूः च, तथा कृष्णपत्नीः, ऋुक्मिण्याद्या, वह्निं प्रविश्य तेन सह एकात्मनः अभवन्। अर्जुनः, प्रियसखिविरहव्याकुलः, कृष्णस्य गीतैः, सूक्तिभिः च आत्मनं सान्त्वयत्। अर्जुनः स्वबान्धवानां कुलनाशानां यथाविधि श्राद्धकर्माणि कृतवान्, हतानां च अनुक्रमेण विधिं स्थापयत्। हरिणा परित्यक्ते द्वारवत्यां, सागरः क्षणेनैव तां निमज्जयत्, केवलं प्रभोः श्रीमदालयं विना। तत्रैव श्रीमन्मधुसूदनः नित्यं विराजते, स्मरणमात्रेण सर्वपापहरः, सर्वमङ्गलेषु मङ्गलतमः। अर्जुनः शिष्टयोषितः, बालान्, वृद्धान् च आदाय, इन्द्रप्रस्थं नीत्वा, तत्र वज्रं राजे स्थापयत्। बन्धुमरणश्रवणे, राजन्, अर्जुनस्य पितामहाः त्वां कुलधारिणं कृत्वा, सर्वे महापथं गताः। यः श्रद्धया विष्णोः कर्मजन्म च भक्त्या शृणोति, स सर्वपापैः विमुच्यते। एवं हरिचरितं, अवतारलीलां, वीर्यं, बाल्यक्रीडां च शृण्वन्, गायन् वा, यत्र कुत्रापि, परमसंन्यासिनां मार्गे पराभक्तिं लभते। देहेन, गर्वेण, कोपवृद्ध्याऽपि, रागेण च, कामी जनः अन्यैः कामिभिः सह स्पर्धमानः स्वयमेव नश्यति। पञ्चभूतसंयुक्ते देहे, अज्ञः आत्मानं ममेत्यभिमन्यते, तेन च बुद्धिभ्रमः जायते। यदि पुनः जीवः पापकर्मपथं गच्छेत्, कामोपस्थतृप्त्यर्थं यतते, तदा स तदनुष्ठाय तमसि पुनः पतति। सत्यं, शौचं, दया, मौनं, बुद्धिः, श्रीः, लज्जा, कीर्तिः, क्षमा, शमः, दमः, ऐश्वर्यं च—एतानि सर्वाणि तद्भावहीनैः सह संगात् ह्रस्यन्ति। न चाप्रशान्तैः, मूढैः, भग्नचित्तैः, अधार्मिकैः, दयनीयैः, क्रीडनस्त्रीभिः च सह संगः कार्यः। मोहबन्धौ अन्यसंगात् नोत्पद्येते, स्त्रीसंगात् तु बहुधा, स्त्रीसक्तजनसंगात् अपि अतिवृद्धं भवति। प्रजापतिः स्वकन्यां हरिण्याकारां दृष्ट्वा मोहितः, स मृगरूपेण तां अनुयाति, लज्जितः। सृष्टिसृष्टेषु सर्वेषु, मुनिनारायणं विना, मम मायया निर्मितां स्त्रियम् इव मम प्रतिरोधं कः कुर्यात्? मम मायाशक्तिं पश्य, या स्त्रीरूपेण सर्वदिक्विजयीं अपि वशयति, भ्रुकुटिविलासेनैव पृथिव्यां चरन्तं जनं वशयति। यो योगस्योत्तमं पदं प्रार्थयेत्, स स्त्रीसंगं न कुर्यात्; ये मम सेवा आत्मानं प्राप्तवन्तः, ते स्त्रीसंगं नरकद्वारमिति वदन्ति। स्त्रीरूपिणी माया देवैः निर्मिता शनैः आगच्छति; सा मृत्युः आत्मनः, तृणाच्छन्नकूपवत्, ज्ञातव्या। मोहितः, नरः तां स्वपत्नीमिति मन्यते, सा तु मदीया माया, गोरूपेण स्थित्वा; स्त्रीसंगेन स स्त्रीत्वं लभते, वित्तपुत्रगृहबन्धनं च। या पतिसुतगृहस्वरूपिणी, सा एव मृत्युः दैवेन प्रेषिता, यथा मृगाणां गीतं मृत्युः। जीवन्मात्रयुक्तः देही लोकान् लोकान् चरन्, कर्मणां फलान् अनुविन्दन्, न विरमति। पञ्चभूतसंयुक्तमिन्द्रियमनःसंयुक्तं देहं जीवः अनुसरति; तस्य विनाशः मृत्युः, तस्य उत्पत्तिः जन्म। एवं श्रीमद्भागवते महापुराणे, संन्यासिनां शास्त्रे, दशमस्कन्धस्य एकत्रिंशत्तमोऽध्यायः समाप्तः।