सर्वे गोप्यः भगवन्तं कृष्णं समुपेत्य भावपूर्णं प्रार्थनां कृत्वा इदं वर्णयन्ति। “हे परमेश्वर! त्वया जलविषात्, नागरूपिणः असुरात्, वातात्, विद्युतः, अग्नेः, इन्द्रपुत्रात्, सर्वतोऽपि आपद्भ्यः पुनःपुनः रक्षिताः स्मः। त्वं केवलं गोपीनां हर्षः नासि, सर्वदेहिनां अन्तर्यामी असि। ब्रह्मणा जगद्रक्षार्थं प्रार्थितः, स्नेहमयः, त्वं सात्वतवंशे प्रकटितः। हे वृष्णिश्रेष्ठ! शरणागतानां संसारभीतिः निवार्य, तव पदौ आश्रयभूतौ कृतौ। त्वदीयं कमलकरं शुभं मस्तकानि स्पृशतु। हे वीर! व्रजवासिनां दुःखहर, तव स्मितं स्वजनानां गर्वं नाशयति। सखे! नोऽवधारय, तव कमलमुखं दर्शय। नमन्तां पापं नाशयन्, तृणचराणां अनुगामी, श्रीनिवास, तव पदौ नागफणैः समर्पितौ, तानि च हृदयवेदनां शमयन्तु। मधुरवाक्यैः, मनःप्रसादजनैः ज्ञानैः, कमललोचन! त्वं नो मोहयति; वीर! तव अधरामृतं नो पोषय। तव कथामृतं दुःखितानां जीवनं; कविभिः स्तुतं, पापं नाशयति। श्रवणं शुभं धनं च ददाति; यः भूमौ तानि प्रसारयति, स एव दानवान्। तव हास्यं, प्रियदृष्टिः, क्रीडा, ध्यानं च शुभं; हृदयस्पर्शिनी गोप्यः संवादाः, मनांसि स्पर्शयन्ति। व्रजं गच्छन्, गोपालः, तव पदौ तृणशिलास्पृशः; तव दर्शनाभिलाषे मनः अनुगच्छति। दिवसान्ते, नीलकेशः, वनपुष्पमुखः, धूलिप्रच्छन्नः, पुनःपुनः प्रकटितः, वीर! हृदयेषु प्रेमं उद्दीपयति। तव पदौ, नमन्तां कामदौ, श्रीया पूजितौ, भूम्याः भूषणम्, विपत्तौ ध्यानयोग्यौ, शमनं ददाति; तानि च वक्षसि स्थापय, वेदनां शमय। तव अधराः, वेणुना चुम्बिताः, प्रेमवर्धनाः, शोकनाशनाः, सर्वरागविस्मरणं कुर्युः; वीर! अधरामृतं दत्तु। दिवा वनविहारः, अदर्शने क्षणः युगवत्; तव कुञ्चितकेशः, सुकुमारमुखं, स्थूलदृष्टिभिः पिहितम्। पतिं, पुत्रं, कुलं, भ्रातृजनं, स्वजनं त्यक्त्वा, अन्तिमाः वयं त्वां समुपागताः, अच्युत! तव गीतज्ञानं जानन्त्याः, कापि स्त्री रात्रौ गृहं गच्छेत्? गोप्यः संवादाः, प्रेमोदयः, स्मितं, प्रियदृष्टिः, उरःशोभा च, श्रीनिवास, मनः पुनःपुनः आकृष्टं करोति। व्रजवासिनां शुभरूप, तव सान्निध्यं दुःखं नाशयति, सर्वं मंगलं ददाति; तव विरहातुराणां हृदयेषु अल्पं विरहं कुरु, विरहवेदनायाः औषधं भव। प्रिय! तव कमलपदौ वक्षसि स्थापयामः, तेषां कठोरत्वात् भीताः; किं त्वं वनं चरन्, तव पदौ शिलातृणैः न स्पृशन्ति? तव जीवनेन धारितं मनः त्वत्तः न विचलति। एवं एकत्र गानं समाप्तं, 'गोप्यः गीतम्' नाम अध्यायः, श्रीमद्भागवते महापुराणे, प्रथमभागस्य दशमस्कन्धस्य एकत्रत्रिंशः अध्यायः। रामस्य पत्न्यः तं आलिङ्ग्य अग्नौ प्रविष्टाः; वसुदेवस्य पत्न्यः, हरिपुत्राणां पत्न्यः, प्रद्युम्नस्य अपि, कृष्णस्य पत्न्यः, रुक्मिण्याद्याः, तं अनुसृत्य अग्नौ प्रविष्टाः, तेन एकीभूताः। अर्जुनः, कृष्णवियोगदुःखेन व्याकुलः, कृष्णकथाभिः, ज्ञानवाक्यैः आत्मनं सान्त्वयति। अर्जुनः मृतस्वजनानां यथाक्रमं संस्कारं कृतवान्। द्वारका, हरिना परित्यक्ता, क्षणेन समुद्रे निमग्ना, केवलं भगवान्निवासः अवशिष्टः। तत्र भगवान्मधुसूदनः नित्यं स्थितः, स्मरणेन सर्वदोषं नाशयति, सर्वमङ्गलानां मङ्गलतमः। शेषास्त्रीबालवृद्धान् गृहीत्वा, धनञ्जयः इन्द्रप्रस्थं नीतवान्, वज्रं तत्र राजा स्थापयामास। मित्रवधश्रवणात्, अर्जुनपितामहाः त्वां कुलधारं कृत्वा, महापथं जग्मुः। यः श्रद्धया विष्णोः कर्मजन्म कथयति, सर्वपापात् विमुक्तः भवति। एवं श्रीहरेः अवतारक्रीडाबाललीलाः श्रवणकथनात्, यत्र कुत्र वा, परमभक्तिः प्राप्तव्या। देहे, गर्वे, क्रोधे, कामे च, कामी जनः अन्यकामिनां सह स्पर्धां कृत्वा, आत्मनं विनाशयति। पञ्चभूतमय देहे, मूढात्मा पुनःपुनः 'अहं मम' इत्यस्मिन भ्रमं कृत्वा, दोषबुद्धिं जनयति। यदि जीवः पुनः दुष्टमार्गं गच्छति, जठरेंद्र्रियतुष्ट्यर्थं प्रयत्नं कृत्वा, तद्वद अन्धकारं प्रविशति। सत्यं, शौचं, दया, मौनं, बुद्धिः, श्रीः, लज्जा, कीर्तिः, क्षमा, शान्तिः, दमः, संपत्तिः—एते सर्वे असद्जनसंगात् क्षीणाः भवन्ति। अस्थिरैः, मूढैः, क्लिष्टैः, असन्तैः, दीनैः, क्रीडास्त्रीभिः च सङ्गं न कुर्यात्। मोहबन्धः अन्यसङ्गात् न, स्त्रीसङ्गात् अधिकः, स्त्रीसक्तजनसङ्गात् अतिवृद्धः। प्रजापतिः स्वदुहिता मृगीरूपां दृष्ट्वा, रूपमोहितः, स्वयं मृगरूपः भूत्वा, लज्जितः ताम् अन्वगच्छत्। सृष्टिसृष्टजनानां मध्ये, नारायणमुनिं विना, मम मायया निर्मितां स्त्रीं को न जयेत्? मम मायाशक्तिं पश्य, स्त्रीरूपां, सर्वदिग्विजयिनः अपि जेतुं समर्था, भ्रूविलासेन पृथिवीचरान् वशं करोति। योगशिखरमिच्छन्, स्त्रीसङ्गं न कुर्यात्; मम सेवायाः आत्मज्ञः, स्त्रीसङ्गं नरकद्वारं इति वदन्ति। देवैः निर्मिता स्त्रीरूपमाया शनैः आगच्छति; ताम् आत्मनः मृत्युरूपां, तृणच्छन्नकूपवत्, ज्ञातव्या। मोहितः, तां पत्नीं मन्यते, या मम मायारूपा, गोरूपेण प्रकटिता; स्त्रीसङ्गात् स्त्रीत्वं प्राप्त्वा, धनपुत्रगृहबन्धनं गच्छति। सा, पतिपुत्रगृहस्वरूपा, मृत्युस्वरूपा, विधिना प्रेरिता, यथा मृगस्य गीतं मृत्युः। एवं श्रीमद्भागवते महापुराणे, श्रीकृष्णलीलायाः, गोप्यः गीतस्य, तथा स्त्रीसङ्गवर्णनस्य, कथा समाप्यते।