शरद्रजनीषु तव कटाक्षेण कमलकोशस्य सौन्दर्यं हरसि, हे आर्य, त्वं कामदेवः अस्माकं दास्यं विना किं वधं अर्हसि? वरद, अस्मान् अत्र हन्तुमुचितं किम्? जलविषात्, भुजङ्गरूपिणः दैत्यस्य, वातात्, विद्युतः, वह्नेः, वृष्टिपुत्रात्, सर्वतः चापद्भ्यः, हे परं श्रेष्ठ, त्वया पुनः पुनः अस्मान् रक्षितम्। त्वं केवलं गोपीनाम् आनन्दः नासि, सर्वदेहिनां अन्तर्यामी; ब्रह्मणा लोकरक्षणाय प्रार्थितः, सात्मतवंशे प्रकटितः सखा असि। वृष्णीणां श्रेष्ठ, त्वदीयानि पादद्वयं शरणागतानां संसारभयात् मोचयति; वरद, कमलहस्त, अस्माकं शिरसि तव शुभस्पर्शं स्थापय। व्रजदुःखहर, तव स्मितेन स्वजनगर्वनाशक, सखा, अस्मान् सेवकान् कुरु, तव सुन्दरं कमलमुखं दर्शय। नम्रजनपापहर, तृणचरानुग, श्रीनिवास, नागशिरोभिः अर्पितं तव पादयुग्मं अस्माकं स्तनेषु स्थापय, हृदयवेदनां शमय। मधुरवाक्यैः, मनोहरैः, मनःप्रियया बुद्ध्या, कमलनयन, अस्मान् मोहितवान्; वीर, तव अधरामृतं पायय। तव कथामृतं दुःखितानां प्राणाः, कविभिः गीयते, पापनाशनं, श्रवणात् सौभाग्यं धनं च लभ्यते; ये पृथिव्यां ताः वदन्ति, ते एव दानशीलाः। तव हास्यं, प्रिय, तव स्नेहदृष्टयः, क्रीडा, ध्यानं च शुभं; हृदयस्पृशः रहस्यसंवादाः, मोहिनी, अस्माकं मनांसि विक्षिपन्ति। व्रजं विहाय गोचारणाय यदा गच्छसि, प्रभो, तव कमलपादौ तृणशर्करासुपर्णेषु चरन्ति; अस्माकं चित्तं विरहव्यथया पीडितं त्वां अनुसरति। दिनान्ते, नीलकेश, वनमाल्यमुख, रजःसंवृत, पुनःपुनः दर्शयन्, वीर, अस्माकं हृदये प्रेमोत्कण्ठां जनयसि। तव कामदं पादयुग्मं, या श्रीः पूज्यते, आपदि ध्यानार्हं, शमप्रदं, प्रिय, अस्माकं स्तनेषु स्थापय, वेदनां शमय। तव वंशीकृतरमणीयाधरं रागवर्धनं, दुःखनाशनं, सर्वरागविस्मरणं करोति; वीर, अस्मान् तव अधरामृतं पायय। दिवा वनं विचरन्, ये त्वां न पश्यन्ति, तेषां मुहूर्तः युगायते; तव कुण्डलितकेशं सुन्दरमुखं, मन्ददृष्टीनां, पलकैः तिर्यग्भूतम्। गृहीत्य पतिं, सुतान्, बान्धवान्, भ्रातॄन्, ज्ञातीन् च विना, वयं त्वाम् अन्तिमाः प्रपन्नाः, अच्युत, तव गीतमोहिताः, या स्त्री रात्रौ गृहं प्रत्येत्? रहस्यसंवादाः, हृदयप्रेमोत्कण्ठा, स्मिताननं, स्नेहदृष्टयः, वक्षःश्रीः च, श्रीनिवास, पुनःपुनः अस्माकं मनांसि मोहयन्ति। व्रजवासिनां मंगलमूर्ते, तव सन्निधिमात्रेण सर्वदुःखनाशनं, सर्वमङ्गलं च भवति; कृपया, येषां हृदयेषु तव विरहव्यथा, तेषां समीपात् किंचित् अपि निवर्तस्व, तव अलाभ एव तेषां विरहपीडानिवारणं। प्रिय, सौम्यपादयुग्मं स्तनेषु स्थापयामः, तेषां कठिनत्वात् भीता वयम्; किं त्वं तदर्थं वनं चरसि? तव पादौ तीक्ष्णशिलातृणेषु न वेदनां प्राप्नुतः? अस्माकं चित्तं तव जीवनाधारं, न कदापि अपसर्पति। एवं तु दशमस्कन्धस्य पूर्वार्धे एकत्रिंशोऽध्यायः "गोपीगीत" इति समाप्तः। रामपत्नीः तस्य देहं आलिङ्ग्य वह्नौ प्रविश्य एकीभूताः; वसुदेवपत्नीः, हरिपत्न्यः, प्रद्युम्नपत्नीः च, तैः सह अग्निं प्रविश्य तेनैव एकत्वं प्राप्ताः; कृष्णपत्नीः, ऋुक्मिण्या प्रमुख्या, वह्नौ प्रविष्टाः। अर्जुनः, प्रियसुहृदः कृष्णस्य वियोगविह्वलः, कृष्णगीतैः तस्य वचोभिः स्वात्मानं सान्त्वयत्। अर्जुनः कुलनष्टानां स्वबान्धवानां यथाविधि संस्कारान् अकारयत्। हरिविहीनं द्वारकां सागरः क्षणेन आप्लावयत्, केवलं भगवतो दिव्यनिवासं तत्र स्थाति। तत्रैव सदा माधुसूदनः स्मरणमात्रेण सर्वपापहरः, सर्वमङ्गलानां मङ्गलतमः, विराजते। अर्जुनः शेषिताः स्त्रीबालवृद्धान् गृह्य इन्द्रप्रस्थं नीत्वा वज्रं राज्ञं स्थापयत्। बन्धुमरणं श्रुत्वा, अर्जुनस्य पितामहाः त्वां कुलधरं कृत्वा, सर्वे महापथं गताः। यः श्रद्धया विष्णोः कर्मजन्मश्रवणं करोति, स सर्वपापैः विमुच्यते। एवं हर्यवतारचरितवीर्यबाल्यलीलाश्रवणकीर्तनात्, यत्र कुत्रापि, परमसंन्यासमार्गे पराभक्तिं लभते। देहाभिमानरागक्रोधवृद्ध्या, अन्येभ्यः कामिभ्यः सह संघर्षः कृत्वा, कामी आत्मनाशं करोति। पञ्चभूतमयं देहं मूढात्मा पुनः पुनः 'अहम्' 'मम' इति मिथ्याबुद्ध्या गृह्णाति, तेन बुद्धिविभ्रमः जायते। यदि पुनः प्राणी दुष्टमार्गं गच्छन्, जननेंद्रियपिपासया प्रवृत्तः, तदा स तिमिरं यथापूर्वं प्राप्नोति। सत्यं, शौचं, दया, मौनं, बुद्धिः, लक्ष्मीः, लज्जा, कीर्तिः, क्षमा, शमः, दमः, श्रीः—एतानि सर्वाणि तद्विहीनैः सह सङ्गेन लुप्यन्ते। चञ्चलैः, मूढैः, भग्नचित्तैः, असाधुभिः, दीनैः, क्रीडनारूपाभिः स्त्रीभिः च सह सङ्गं न कर्तव्यम्। परस्त्रीसङ्गात्, स्त्रीसक्तजनसङ्गात् च, मोहबन्धनं न स्यात्; ततोऽपि बन्धनं स्त्रीसक्तजनसङ्गे। प्रजापतिः स्वदुहितरं मृगीरूपिणीं दृष्ट्वा मोहितः, स्वयं मृगरूपेण तामन्वधावत्, लज्जान्वितः। पुनः पुनः सृष्टेषु, कोऽपि मुनिः नारायणः विना, मायया निर्मितां स्त्रीं मत्तां न जयेत्। मम मायायाः शक्तिं पश्य, या स्त्रीरूपेण विजिगीषून् अपि भ्रुकुट्या वशं नयति। यो योगस्योत्तमपदं इच्छति, स न कदापि स्त्रीसङ्गं कुर्यात्; ये मम भक्त्या आत्मानं प्राप्नुवन्ति, ते स्त्रीसङ्गं नरकद्वारमिति वदन्ति। देवैः निर्मिता स्त्रीमाया शनैः उपसर्पति, तां मृत्युरिव तृणच्छन्नकूपवत् विज्ञेयम्। मोहितः, पुरुषः तां भार्यां मन्यते, सा तु मम माया, गोरूपिणी; स्त्रीसङ्गेन स स्त्रीत्वं प्राप्नोति, वित्तपुत्रगृहैः बद्धः भवति। इति श्रीमद्भागवतपुराणे दशमस्कन्धस्य पूर्वार्धे एकत्रिंशोऽध्यायस्य गोपीगीतादिकं चरितं सुसम्पन्नम्।