सूतः महर्षयः शौनकादीन् उद्दिश्य कथयति—हे विद्वन्, अतः योगरत्नं श्रवणीयं यत्नेन; तस्य श्रवणस्य काले निषेधः नास्ति, सर्वदा श्रवणं शुभं स्यात्। सत्येन च ब्रह्मचर्येण सर्वदा श्रवणं विधीयते; किन्तु कलौ, अशक्त्या, शुकस्य विशेषादेशः अत्र ग्राह्यः। मनसो विक्षेपे संयमः, दीक्षा च, साधनानि दुष्कराणि; अतः सप्तदिनं श्रवणं श्रेयस्करं स्यात्। यः श्रद्धया प्रतिदिनं श्रवति, विशेषेण मागे मासे, तद् फलम् शुकः सप्तदिने प्राप्तवान्। मनोविजयस्य अशक्त्या, व्याधिभिः, आयुः-क्षये, कलिदोषैः बहुलत्वेन, सप्तदिनं श्रवणं विधीयते। तपसा योगेन ध्यानेन च यद् फलम् दुर्लभम्, तत् सप्तदिने श्रवणेन सहजं सम्पूर्णं लभ्यते। सप्तदिनं श्रवणं यज्ञात्, व्रतात्, तपसः उत्क्रान्तम्, तीर्थात् च सर्वदा श्रेष्ठम्। सप्तदिनं श्रवणं योगात्, ध्यानज्ञानात्, सर्वं अतिशयेन श्रेष्ठम्; किं अधिकं वक्तव्यम्? पुनः पुनः सर्वं अतिशयति। तदा शौनकः प्राह—एषा कथा अद्भुता, ज्ञानादि धर्मान् अपसार्य स्थितम्; कथं भागवतं, परमशुभदं, योगादिपथान् सूचयन्ति, जातम्? सूतः प्रत्युवाच—यदा कृष्णः पृथिवीं त्यक्तुं स्वधाम गन्तुम् उद्युक्तः अभवत्, तदा एकादशभिः भक्तैः सहितः श्रुत्वा, उद्धवः तं प्राह। उद्धवः उवाच—हे गोविन्द, भक्तानां कार्यं सम्पाद्य त्वं गमिष्यसि; मम हृदयस्थं महद् चिन्तां श्रुत्वा, सान्त्वं कुरु। इदानीं घोरः कलिः आगतः; दुष्टाः पुनः जायन्ते, साधवः अपि तेषां संगेन उग्राः भवन्ति। तदा पृथिवी, भारवती, गो-रूपेण शरणं यास्यति; हे कमलनयन, त्वदन्यः रक्षकः न दृश्यते। अतः, भक्तप्रिय, अनुग्रहं कुरु, न गच्छ; भक्तानां हिताय गुणमयम् रूपं धारयित्वा, निर्गुणः चैतन्यरूपः सन्। तव अनुपस्थितौ भक्ताः पृथिव्यां कथं स्थास्यन्ति? निर्गुणस्य पूजनं दुष्करं; अतः चिन्तय। एवं उद्धवस्य वचनं श्रुत्वा, हरिः प्रभासे विचारयामास—‘भक्तानां संरक्षणाय किं कर्तव्यम्?’ तदा हरिः स्वं दिव्यतेजः भागवते न्यस्य, स्वं गूढं कृत्वा, श्रीमद्भागवतस्य पावने समुद्रे प्रविष्टः। अतः, शब्दरूपेण भागवतं साक्षात् हरिः एव प्रकटितम्; सेवया, श्रवणेन, पाठेन, दर्शनं वा, पापानि नश्यन्ति। एवं सप्तदिनं भागवतश्रवणं सर्वसाधनात् उत्क्रान्तम्, अन्यान् धर्मान् परित्यज्य, कलौ धर्मः एषः प्रतिपादितः। एषः धर्मः कलौ क्लेश-दारिद्र्य-दुर्भाग्य-पाप-निवारणाय, काम-क्रोध-विजयाय च प्रतिपादितः। अन्यथा, देवा अपि वैष्णवीमाया त्यक्तुं दुष्करं मन्यन्ते; तर्हि साधारणजनः कथं त्यजेत्? अतः सप्तदिनं पाठः विधीयते। सूतः पुनः प्राह—यदा ऋषयः नागश्रवणस्य सभायां एषं धर्मं प्रकटयन्ति, तदा अद्भुतं किमपि जातम्—शृणु, हे शौनक, यथा वक्ष्यामि। भक्तिः, तयोः युवा पुत्रयोः हस्तं गृहीत्वा, सहसा प्रकटिता, शुद्धप्रेमरूपा, पुनः पुनः श्रीकृष्ण-गोविन्द-हरे-मुरारि-नाथ इति नामानि उच्चारयन्ती। सभा तां ददर्श, भागवतार्थाभरणैः भूषितां, सुशोभितवस्त्रधारिणीं; ऋषयः विचिन्तयन्ति—कथं सा प्रविष्टा, कुतः आगता। तदा कुमाराः ऊचुः—‘एषा कथा-सारात् उत्पन्ना।’ तेषां वचनं श्रुत्वा, भक्तिः पुत्राभ्यां सहितं, विनयेन सनत्कुमारं प्राह। भक्तिः उवाच—‘अद्य, भवद्भिः, अहं पोषिता, कलौ नष्टा सती, अस्य कथामृतस्य प्रसादेन; अधुना कुत्र स्थास्यामि? ब्राह्मणाः कथयन्तु।’ तदा ऊचुः—‘हे भक्ते, भक्तेषु गोविन्दरूपाणि निर्मासि, त्वं एव प्रेमं धारयसि, संसाररोगं नाशयसि; अतः दृढनिश्चया, वैष्णवहृदये सदा स्थेहि।’ अतः, कलिदोषाः त्वां न पश्यन्ति, तेषां शक्तिः लोके न प्रवर्तते; तदादेशेन, भक्तिः ततः हरिदासानां हृदये आसनं कृतवती। ये सर्वलोकेषु दरिद्राः अपि, यदि श्रीहरिभक्तिः हृदये वर्तते, त एव धन्याः; यतः हरिः अपि स्वं धामं परित्यज्य, भक्तिसूत्रेण बद्धः, तेषां हृदये प्रविशति। किं वदामः भागवतस्य महात्म्यं? यः भूमौ ब्रह्मरूपः, तं शरणं गत्वा, वक्ता-श्रोता अपि कृष्णतुल्यं शुद्धं समत्वं प्राप्नुवन्ति, यत् अन्यैः धर्मैः न लभ्यते। सूतः पुनः प्राह—तदा, वैष्णवहृदयेषु अद्भुतां भक्तिं दृष्ट्वा, भक्तवत्सलः भगवान् स्वं धामं त्यक्त्वा अवतरितः। सः वनमालया भूषितः, मेघश्यामः, पीतवस्त्रधारी, मनोहारी, सुवर्णमेखलया शोभितः, मुकुट-कुण्डल-दीप्तिमान्। त्रिभङ्गी-रूपेण शोभमानः, कौस्तुभमणिना भूषितः, कोटिकामदर्शनीयः, चन्दनलेपेन सुगन्धितः। सः आनन्द-चैतन्यसारः, मधुरः, वेणुं धारयन्, शुद्धभक्तहृदये प्रविष्टः। वैकुण्ठवासिनः, उद्धवादयः वैष्णवाः, इह गूढरूपेण भागवतकथाश्रवणाय स्थिताः। तदा जयध्वनिः अभवत्, अद्भुतः रसः अनुभूतः, पुष्पचूर्णवृष्टिः पुनः पुनः अभवत्, शङ्खध्वनिः अपि श्रुतः। सभास्थितानां देह-गृह-स्व-सम्बोधः विस्मृतः; तेषां भावावेशं दृष्ट्वा, नारदः इदं वचनम् उवाच। नारदः प्राह—एषा अद्भुता महिमा, हे ऋषयः, अद्य मया दृष्टा, सप्तदिनकार्यस्य प्रसादात्; अत्र मूढाः, दम्भिनः, पशुपक्षिणः अपि सर्वे पापविमुक्ताः। अतः, मनुष्यलोके, कलौ, मनःशुद्धये अन्यः नास्ति; पापकूटनाशाय, भागवतकथाश्रवणं एव श्रेष्ठम्। सप्तदिनयज्ञेन के शुद्धाः? कथयन्तु; किं दयालुः जनः, लोकहिताय, नवं मार्गं प्रकटितवन्? एवं, सूतः शौनकादीन् ऋषीन्, भागवतस्य सप्तदिनश्रवणस्य अद्भुतं महात्म्यं, भक्तेः प्राकट्यं, भगवान् कृष्णस्य अवतरणं, भागवतधर्मस्य कलौ श्रेष्ठतां, भक्तिसारस्य प्रभावं, नारदस्य स्तुतिं, सर्वदोषनाशकत्वं, तथा नवमार्गस्य प्रकट्यं, आदरपूर्वकं विवृणोति।