यदि कश्चन जन्तुः, जन्मतः कपटी चित्तः, शुकदेवकथायाः रसास्वादनं कदापि न कृतवान्, तादृशः खलु चाण्डालवत् गर्दभवत् वा जीवति; तस्य जन्म निष्फलमेव, मातुश्च प्रसवक्लेशो व्यर्थः। यः पुनः जीवन्मृतक इति कथ्यते, पापकर्मा, शुककथायाः किंचित् अपि न श्रुतवान्, स पशुसमानः पृथिव्यां भारभूतः इति स्वर्गे देवसभायाम् अग्रण्यः उक्तवन्तः। श्रीमद्भागवतस्य कथा खलु लोके दुर्लभा, कोटिजन्मसमुपार्जितपुण्येनैव लभ्यते। तस्मात्, हे विद्वन्, एषा योगरत्ननिधिः प्रयत्नेन श्रोतव्या—न दिवसनियमः, सर्वदा श्रवणं सिफलं स्मृतम्। सत्येन च ब्रह्मचर्येण च सर्वदा श्रवणं श्रेयस्करम्, किन्तु कलेः समये, अशक्तत्वात्, शुकदेवेनात्र विशेषो उपदिष्टः। चित्तनिग्रहः नियमपालनं च दीक्षाचरणं च दुःसाध्यम्; अतः सप्ताहश्रवणं विशेषतः अनुशंस्यते। यः श्रद्धया प्रतिदिनं शृणोति, विशेषतः माघमासे, स सप्ताहश्रवणेन शुकदेवेन प्राप्तं फलं लभते। मनोनिग्रहेण अशक्तत्वात्, व्याधिभिः, आयुषः क्षयात्, कलेः दोषसम्भारात् च सप्ताहश्रवणमेव अनुशंस्यते। यत्तपसा योगेन वा ध्यानद्वा न लभ्यते, तत् सर्वं सुलभं सप्ताहश्रवणेन सिध्यति। सप्ताहश्रवणं यज्ञादपि व्रतान्यपि तपोऽपि तीर्थाटनादपि सदा अधिकं, घोषयति च। योगात् ध्यानाज्ज्ञानादपि सप्ताहश्रवणं श्रेष्ठं—किं बहुना, सर्वेषां पुनः पुनः अधिकत्वं। शौनक उवाच—"एषा कथा खलु आश्चर्यरूपा, ज्ञानादिधर्मान् परित्यज्य, भगवतः परमश्रेयो मार्गं दर्शयन्ती, कथं भागवतपुराणं समुत्थितम्?" इति। सूत उवाच—"यदा श्रीकृष्णः पृथिवीं त्यक्त्वा स्वधाम गन्तुम् उद्यतः, तदा एकादशभिः भक्तश्रेष्ठैः सहितः उपविश्य, उद्धवः तम् प्रति वचनमब्रवीत्।" उद्धव उवाच—"हे गोविन्द, भक्तानां कार्यं सम्पाद्य त्वं गन्तासि; मम हृदि महान् शोकः, तं शृणु, मां सान्त्वय।" "इदानीं घोरः कलिः प्राप्तः, दुष्टजनाः पुनः उद्भविष्यन्ति, सत्पुरुषाः अपि तेषां संगेन उग्राः भविष्यन्ति।" "तदा पृथिवी भारग्रस्तत्वात् गविरूपेण शरणं यास्यति; त्वदन्यः रक्षकः न दृश्यते, हे कमलनयन।" "तस्मात्, भक्तवत्सल, दया कुरु, मा गच्छ; भक्तानां कृते गुणमयमपि रूपं धारयन्, स्वस्वरूपं निर्विशेषं सन्मान्यते।" "त्वयि अलक्ष्ये भक्ताः पृथिव्यां कथं स्थास्यन्ति? निर्गुणाराधनं दुःसाध्यम्; तस्मात् किञ्चिद् चिन्तय।" एवं श्रुत्वा उद्धवस्य वचनानि, हरिः प्रभासे चिन्तयामास—"किं कुर्वे भक्तानां स्थैर्यार्थम्?" इति। स स्वीयां दिव्यतेजः भागवते निवेश्य, स्वमात्मानं गुहायां निह्नुत्य, श्रीमद्भागवतसागरं प्रविष्टवान्। अतः, वाङ्मयस्वरूपः भागवतः साक्षात् हरिरिव प्रकटः; तस्य सेवया, श्रवणेन, कीर्तनवाञ्छनया, दर्शनाद्वा पापानि नश्यन्ति। एवं सप्ताहश्रवणस्य सर्वोपरीत्वं निर्णीतम्, अन्यान् धर्मान् परित्यज्य, कलेः धर्मः एषः। एष धर्मः कलेः दुःखनाशाय, दरिद्र्यनिवारणाय, दारिद्र्यशोकपापशमनाय, कामक्रोधनिग्रहाय च उक्तः। अन्यथा, देवाः अपि वैष्णवीं मायां अत्यन्तं त्यक्तुं न शक्नुवन्ति; किमुत साधारणाः जनाः? अतः सप्ताहश्रवणं नियतम्। सूत उवाच—एवं ऋषयः नागश्रवणस्य सभायां धर्मं प्रकाशयन्तः, तस्मिन्नेव क्षणे अद्भुतं किञ्चित् समभवत्—तद् शृणु, हे शौनक। भक्तिः स्वयम् आत्मनः युवती पुत्रौ हस्तेन गृहीत्वा, विशुद्धप्रेममयी, 'श्रीकृष्ण, गोविन्द, हरे, मुरारि, नाथ' इत्यादि नामानि पुनः पुनः उच्चारयन्ती, तत्रैव प्रकटिता। सा सभा तां ददर्श—भागवतात्पर्याभरणैः भूषितां, सुरुचिरवस्त्रां, कोऽयं, कुतः आगता इति विस्मयं जग्मुः। तदा कुमाराः ऊचुः—"एषा कथारससारात् उत्पन्ना" इति। तच्छ्रुत्वा, भक्तिः पुत्राभ्यां सहित्या, विनयपूर्वकं सनत्कुमारं प्रति वाक्यमब्रवीत्। भक्तिरुवाच—"अद्य भवद्भिः अहं कलेः काले नष्टा अपि, अस्य कथामृतस्य कृपया पुष्टिता अस्मि; अधुना क्व वत्स्यामि? ब्राह्मणाः निर्दिशन्तु।" "हे भक्ते, त्वं भक्तेषु गोविन्दरूपाणि सृजसि, त्वमेव प्रेमधारिणी, संसाररोगनाशिनी; अतः दृढनिश्चया सदा वैष्णवहृदयेषु तिष्ठ।" अतः, कलेः दोषाः त्वां न पश्यन्ति, न च तेषां शक्तिर्लोके प्रवर्तते; एवं आज्ञया, भक्तिः तदा हरिदासहृदयेषु प्रतिष्ठिता। येऽपि लोकेषु सर्वत्र दरिद्राः, यदि तेषां हृदि केवलं श्रीहरिभक्तिः वसति, ते धन्याः; स्वयं हरिः अपि स्वधामं त्यक्त्वा, भक्तिसूत्रेण बद्धः, तेषां हृदये प्रविशति। किं वदामः भागवतस्य महिमानं, यस्य आत्मा एव भूमौ ब्रह्म; तस्मिन् शरणं गच्छन्तौ वक्ता श्रोता च कृष्णतुल्यं विशुद्धं साम्यं प्राप्नुतः, यत् अन्येन धर्मेण न लभ्यते। सूत उवाच—ततः, वैष्णवहृदयेषु अद्भुतां भक्तिं दृष्ट्वा, भक्तवत्सलः भगवान् स्वं धाम परित्यज्य, तत्र प्रकटः। स वनमालया विभूषितः, मेघश्यामलः, पीताम्बरधरः, मनोहरस्वरूपः, सुवर्णमेखलया दीप्तिमान्, मुकुटकुण्डलशोभितः। त्रिभङ्गललितः, कौस्तुभमणिविभूषितः, कोटिकन्दर्पसुन्दरः, चन्दनगौरविलेपनः। स परमानन्दचैतन्यरूपः, मधुरः, वेणुवादनकुशलः, भक्तानां विशुद्धहृदयेषु प्रविष्टः। ये वैकुण्ठनिवासिनः, उद्धवादयः वैष्णवाः, भागवतश्रवणाय गूढरूपेणात्र आगताः। तस्मिन्नवसरे जयध्वनिः, अलौकिकरसपूरणम्, पुष्पधूलिवृष्टिः पुनः पुनः, शङ्खनिनादश्च श्रुतः। तत्र सभायां स्थितानां देहगृहात्मनिवृत्तिः अभवत्; तेषां तदावस्था विलोक्य, नारदः वचनमब्रवीत्।