मरणकाले यः भक्तिपूर्वकं शुकशास्त्रस्य वचनानि शृणोति, तस्मै गोविन्दः वैकुण्ठं ददाति। यः सुवर्णसिंहासनयुक्तं भागवतम् वैष्णवाय ददाति, सः निश्चितं कृष्णसंयोगं प्राप्नोति। यदि कश्चित् जन्मतः कपटमना शुकशास्त्रस्य कथाम् नास्वादयति, सः चाण्डालवत् वा गधावत् जीवति; हन्त, तस्य जन्म व्यर्थम्, मातुः च प्रसववेदनां निष्फलां करोति। यः जीवन्मृतः पापकर्मा, शुककथायाः किंचित् अपि न शृणोति, सः पशुसमः, भूमौ भारः इति दिविसदां श्रेष्ठाः वदन्ति। श्रीमद्भागवतसम्भूता कथा अस्मिन् लोके दुर्लभा; सा कोटिजन्मसञ्चितपुण्येन लभ्यते। अतः हे धीर, योगरत्नं इदं श्रवणीयं प्रयत्नेन; दिवसं नास्ति नियमनम्—सर्वदा श्रवणं शुभम्। सत्येन ब्रह्मचर्येण च सर्वदा श्रवणं शुभम्; किन्तु कलेः असमर्थ्याय विशेषादेशः अत्र शुकदत्तः विज्ञेयः। मनःसंयमनम् नियमपालनम् दीक्षा च दुष्करम्; अतः सप्ताहश्रवणम् अनुशंस्यते। यः श्रद्धया प्रतिदिनं शृणोति, विशेषतः माघे मासे, सः फलं लभते यत् शुकः सप्ताहश्रवणेन प्राप्तवान्। मनःजयस्य असमर्थ्येन, रोगेण, आयुःक्षयेण, कलेः दोषबहुल्येन, सप्ताहश्रवणम् अनुशंस्यते। तपसा योगेन ध्यानेन च यत् फलं न लभ्यते, तद् सप्ताहश्रवणेन सहजं सम्पूर्णं लभ्यते। सप्ताहश्रवणं यज्ञात् व्रतात् तपःशब्दात् तीर्थात् च सर्वदा श्रेष्ठम्। सप्ताहश्रवणं योगात् ध्यानात् ज्ञानात् च श्रेष्ठम्; किं वदामः तस्य महिमा? पुनः पुनः सर्वं अतिक्रान्तम्। शौनकः उवाच—अहो, एषा कथा अद्भुता, ज्ञानं धर्मं च परित्यज्य; कथं भागवतपुराणम्, यः परमकल्याणं ददाति, योगादिपथं दर्शयति, उत्पन्नम्? सूतः उवाच—यदा कृष्णः पृथिवीं त्यक्त्वा स्वं धामं गन्तुं निश्चितवान्, तदा एकादशैः शृण्वन्, उद्धवः तम् अभाषत। उद्धवः उवाच—त्वं गोविन्द, भक्तकार्यं सम्पाद्य गन्तासि; मम हृदयस्थं महद्व्यग्रं शृणु, तुष्टिं कुरु। इदानीं घोरः कलिः आगतः; दुष्टाः पुनः उत्पत्स्यन्ति, सत्पुरुषाः अपि तेषां संगात् उग्राः भविष्यन्ति। तदा पृथिवी, भारात् क्लिष्टा, गोरूपेण शरणं यास्यति; हे कमलनयन, त्वाम् विना अन्यः रक्षकः न दृश्यते। अतः भक्तवत्सल, दया कुरु, मा गच्छ; भक्तानां हिताय गुणात्मकं रूपं स्वीकृतवान्, यद्यपि निराकारः चैतन्यरूपः। तव अभावे भक्ताः पृथिव्यां कथं स्थित्वा यास्यन्ति? निराकारपूजा दुष्करा; तस्मात् विचारय। उद्धवस्य वचनं श्रुत्वा हरिः प्रभासे विचारयामास—'भक्तानां आश्रयाय किं करोतु?' सः स्वं दिव्यतेजः भागवते निवेश्य, स्वयं गूढः भूत्वा श्रीमद्भागवतस्य पुण्यसरोवरे प्रविष्टवान्। अतः शब्दरूपेण भागवतम् हरीरूपेण प्रकटितम्; सेवया, श्रवणेन, पाठेन, दर्शनाद्वा पापं नश्यति। एवं सप्ताहश्रवणं सर्वसाधनात् श्रेष्ठम् घोषितम्; अन्याः विधयः परित्यज्य, कलियुगे धर्मः एषः उद्घोषितः। कलियुगे दुःखदारिद्र्यदुर्भाग्यपापनाशाय, कामक्रोधविजयाय, एषः धर्मः उद्घोषितः। अन्यथा, देवाः अपि विष्णुमायां त्यक्तुं दुष्करं मन्यन्ते; सामान्यजनाः कथं त्यजेयुः? अतः सप्ताहपाठः विधीयते। सूतः उवाच—एवं ऋषयः नागश्रवणे धर्मं प्रकाशयन्तः, तस्मिन् काले अद्भुतं घटितम्—शृणु, हे शौनक। भक्तिः तयोः युवा पुत्रयोः हस्तं गृहीत्वा, शुद्धप्रेमरूपा, श्रीकृष्ण, गोविन्द, हरे, मुरारि, नाथ इति नामानि पुनःपुनः उच्चरयन्ती, तत्र प्रकटिता। सर्वे तां ददृशुः, भागवतात्तार्थाभरणा, सुशोभिता वस्त्रैः; ऋषिवर्गे सा कथं प्रविष्टा, कुतः आगता इति चिन्तयन्ति। तदा कुमाराः ऊचुः—'सा कथासारात् उत्पन्ना।' एतेषां वचनं श्रुत्वा भक्तिः पुत्राभ्यां सहित्या विनयेन सनत्कुमारं अभाषत। भक्तिः उवाच—'अद्य, भवद्भिः, अहं कलेः मध्ये नष्टा, भागवतकथारसामृतैः पुष्टाऽस्मि। अधुना, कुत्र स्थास्यामि? ब्राह्मणाः वदantu।' तस्याः वचनं श्रुत्वा, 'हे भक्ते, त्वं भक्तेषु गोविन्दरूपाणि सृजसि, त्वमेव प्रेमं धारयसि, संसाररोगं नाशयसि; अतः दृढनिश्चया, वैष्णवहृदये स्थेति।' अतः कलेः दोषाः त्वां न पश्यन्ति, न तेषां शक्तिः लोके प्रवर्तते; एवं आज्ञया, भक्तिः हरिभक्तहृदये निविष्टा। सर्वेषु लोकेषु ये दरिद्राः, तेषां हृदि केवलं श्रीहरिभक्तिः यदि वर्तते, त एव धन्याः; हि हरिः स्वं धामं त्यक्त्वा तेषां हृदयम् भक्तिसूत्रेण बद्धः प्रविशति। किं वदामः भागवतस्य महिम्नः? यः भागवतः, भूमौ ब्रह्मरूपः; तं आश्रित्य, वक्ता श्रोता च तस्य वचनस्य, शुद्धं कृष्णसाम्यं प्राप्नुवन्ति, यत् अन्येन धर्मेण न लभ्यते। सूतः उवाच—तदा, वैष्णवहृदयेषु अद्भुतं भक्तिं दृष्ट्वा, भगवान् भक्तवत्सलः स्वं धामं त्यक्त्वा। वनमालया शोभितः, श्यामः, पीतवस्त्रधारी, मनोहररूपः, सुवर्णमेखलया दीप्तः, मुकुटकुण्डलधरः। त्रिभङ्गीमूर्तिः, कौस्तुभमणिना भूषितः, कोटिकामरूपशोभितः, चन्दनपङ्केन अनुलिप्तः। परमानन्दचैतन्यरूपः, मधुरः, वेणुधारी, भक्तशुद्धहृदयेषु प्रविष्टवान्। ये वैकुण्ठवासी वैष्णवाः उद्धवादयः, ते इह गोप्यरूपेण भागवतकथाश्रवणाय अवतीर्णाः।