प्रयागः, द्वादशात्मा, संवत्सररूपः कालः, ब्राह्मणाः, अग्निहोत्रं, कामधेनु, द्वादशी—एते च तुलसी, वसन्तः, परमात्मा च—मनीषिभिः तेषु किञ्चिदपि भेदः न दृश्यते। यः जनः भगवद्भागवतं ग्रन्थं सन्ध्याय विवेकेन आवृत्त्य दिनं च रात्रिं च पठति, तस्य कोटिजन्मार्जितपापं सर्वं नश्यति—नात्र संशयः। यः जनः अर्धश्लोकमपि वा चतुर्थांशश्लोकमपि प्रतिदिनं पठति, स राजसूयाश्वमेधयोः पुण्यं लभते। भगवद्भागवतस्य नित्यपाठः, हरिस्मरणं, तुलसीसेवा, गोसेवा—एते समाः। मृत्युकाले भक्त्या शुकग्रन्थस्य वचनं यः शृणोति, तं गोविन्दः वैकुण्ठं ददाति। यः जनः सुवर्णसिंहासनयुक्तं भागवतं वैष्णवाय ददाति, स कृष्णसायुज्यं निश्चितं प्राप्नोति। यः जन्मतः कपटचित्तः शुकग्रन्थकथामृतं न कदापि आस्वादयति, स चाण्डालवत् वा गर्दभवत् जीवति; धिक् तस्य जन्म, व्यर्थं जननक्लेशं मातुः। यः शुककथायाः किंचित् भागमपि न शृणोति, पापकर्मा, जीवन्मृतः, स पशुसमानः, पृथिव्यां भारः—इति दिव्यसभायां देवश्रेष्ठाः वदन्ति। श्रीमद्भागवतसम्भूता कथा लोके दुर्लभा, कोटिजन्मसंचितपुण्येन लभ्यते। अतः, हे मुनिवर, योगरत्नं श्रवणीयं यत्नेन; कालनियमः नास्ति—सर्वदा श्रवणं प्रशस्यते। सर्वदा श्रवणं सत्येन ब्रह्मचर्येण च यथाशक्ति कर्तव्यम्; किंतु कलौ, अशक्त्याः कारणात्, शुकवचनात् विशेषनियमः ज्ञेयः। चित्तनिग्रहः, नियमपालनं, दीक्षा—एते दुर्लभाः; अतः सप्ताहश्रवणं प्रशस्यते। यः श्रद्धया प्रतिदिनं, विशेषतः माघमासे, शृणोति, स सप्ताहश्रवणेन शुकवत् फलम् प्राप्नोति। चित्तनिग्रहस्य अशक्त्या, व्याध्या, आयुःक्षयेन, कलिदोषसम्भवेन, सप्ताहश्रवणं विधीयते। तपसा, योगेन, ध्यानेन यत् फलम् अप्राप्यं, तत् सप्ताहश्रवणेन सहजं सम्पूर्णं लभ्यते। सप्ताहश्रवणं यज्ञं, व्रतं, तपः, तीर्थयात्रां सर्वदा अतिक्रान्ति। योगं, ध्यानं, ज्ञानं च सप्ताहश्रवणं अतिक्रान्ति—किम् अधिकं वदामः? पुनः पुनः सर्वं अतिक्रान्ति। शौनकः उवाच—एषा कथा अद्भुता, ज्ञानादिधर्मान् परित्यज्य, भगवतः परमकल्याणप्रदं भागवतपुराणं योगादिमार्गान् सूचयित्वा कथं उत्पन्नम्? सूतः उवाच—यदा कृष्णः पृथिवीं त्यक्त्वा स्वधामगमनाय निश्चितः, तदा एकादशैः श्रुत्वा, उद्धवः तं प्रष्टवान्। उद्धवः उवाच—हे गोविन्द, भक्तानां कार्यं कृत्वा त्वं गमिष्यसि; मम हृदयस्थं महद्व्यथां शृणु, तां शमय। इदानीं कलियुगः प्राप्तः, दुष्टजनाः उत्पत्स्यन्ति, साधवोऽपि तेषां सङ्गात् उग्राः भविष्यन्ति। पृथिवी तदा भारात् गोमूर्तिं धृत्वा शरणं यास्यति; त्वदन्यः रक्षकः न दृश्यते, हे कमललोचन। अतः, भक्तजनानां कृते, गुणमूर्तिं धारयित्वा, निराकारः चैतन्यस्वरूपः सन्, करुणां कुरु, मा गच्छ। तव भक्ताः तव वियोगे पृथिव्यां कथं स्थास्यन्ति? निराकारपूजा कठिनाः; अतः चिन्तय। हरिः उद्धववचनं श्रुत्वा प्रभासे विचारयामास—'भक्तानां संरक्षणाय किम् करोतु?' तदा स्वदीयं दिव्यतेजः भागवते निवेश्य, स्वं गुह्यं कृत्वा, श्रीमद्भागवतसागरं प्रविष्टवान्। अतः, वाङ्मयस्वरूपः भागवतः हरिः एव प्रकटः; सेवया, श्रवणेन, पाठेन, दर्शनं वा, पापं नश्यति। एवं सप्ताहश्रवणं सर्वसाधनात् श्रेष्ठं, अन्यान् नियमान् परित्यज्य, कलियुगस्य धर्मः इति उद्घोषितम्। एष धर्मः कलौ दुःखदारिद्र्यदुर्मङ्गलपापनाशाय, कामक्रोधजयाय च घोषितः। अन्यथा, देवाः अपि वैष्णवमायां त्यक्तुं अत्यन्तदुष्करम्; सामान्यजनाः कथं त्यजन्ति? अतः सप्ताहश्रवणं विधीयते। सूतः उवाच—एवं ऋषयः नागश्रवणसंसदि धर्मं प्रकाशयन्तः, तस्मिन्नेव क्षणे अद्भुतं किमपि अभवत्—शृणु, हे शौनक। भक्तिः, युवावपुर्वान् पुत्रौ हस्ते धृत्वा, आकस्मात् प्रकटिता, शुद्धप्रेमस्वरूपा, पुनः पुनः श्रीकृष्ण, गोविन्द, हरे, मुरारि, नाथ इति नामानि उच्चरन्ती। सर्वे तां ददृशुः, भागवतात्पर्यरत्नाभरणैः भूषिता, सुशोभितवस्त्रधारिणी; ऋषयः च विचारयामासुः—कुतः सा आगता, कथं प्रविष्टा? तदा कुमाराः ऊचुः—'कथासारात् सा इदानीं उत्पन्ना।' तद्वचनं श्रुत्वा भक्तिः पुत्राभ्यां सह विनयेन सनत्कुमारं प्रति अभाषत। भक्तिः उवाच—'अद्य यूयम् मम पालनं कृतवन्तः, कलौ नष्टां माम्, कथामृतस्य पानात्; इदानीं कुतः वसामि? ब्राह्मणाः वदन्तु।' तद्वचनं श्रुत्वा—'हे भक्ते, त्वं भक्तेषु गोविन्दरूपाणि उत्पादयसि, केवलं प्रेमं धारयसि, संसाररोगं नाशयसि; अतः दृढनिश्चया सदा वैष्णवहृदयेषु स्थीयस्व।' एवं कलिदोषाः त्वां न पश्यन्ति, तेषां शक्तिः लोके न प्रवर्तते; तदाज्ञया भक्तिः तदनन्तरं हरिभक्तहृदयेषु आसीनम्। सर्वेषु लोकेषु दरिद्रा अपि, यदि हृदये श्रीहरिभक्तिः अस्ति, धन्याः; यतः हरिः स्वं धामं त्यक्त्वा, भक्तिपाशेन बद्धः, तेषां हृदये प्रविशति। किम् अधिकं वदामः, यः भागवतः इति प्रसिद्धः, तस्यात्मा भूमौ ब्रह्मस्वरूपः; तं शरणं गत्वा, तस्य वचनस्य वक्ता श्रोता च, कृष्णसमत्वं शुद्धं प्राप्नुवन्ति, यदन्येन धर्मेण न लभ्यते।