गङ्गा, गया, काशी, पुष्करः, प्रयागः च—एते तीर्थराजाः अपि—शुकदेवस्य भगवद्भावनया उत्पन्नस्य भागवतशास्त्रस्य कथनफलस्य तुल्यं फलं न यान्ति। यदि परमं पुरुषार्थं इच्छसि, तदा स्वमुखेन प्रतिदिनं भागवतसम्भूतस्य श्लोकस्य अर्धं वा, चतुर्थांशं वा पठेयाः। वेदाः, वेदमाता, पुरुषसूक्तम्, त्रैवेद्यं, भागवतम्, द्वादशाक्षरं मन्त्रः—एते च; द्वादशात्मा, प्रयागः, संवत्सररूपः कालः, ब्राह्मणाः, अग्निहोत्रं, कामधेनुः, द्वादशी तिथिः—एते च; तुलसी, वसन्तऋतुः, परमपुरुषः—मनीषिणः एषां मध्ये किञ्चित् भेदं न मन्यन्ते। यो जनः भागवतशास्त्रं प्रतिदिनं प्रज्ञया पठति, स निश्शेषं जन्मकोटिसञ्चितं पापं नाशयति—अत्र नास्ति संशयः। प्रतिदिनं यदि अर्धश्लोकं वा, चतुर्थांशं वा पठति, स राजसूयाश्वमेधयोः पुण्यं लभते। भागवतपारायणं, हरिस्मरणं, तुलसीपालनं, गोसेवा च—एते समाः। मृत्युकाले यदि कश्चित् भक्त्या शुकशास्त्रस्य शब्दं शृणोति—गोविन्दः तं वैकुण्ठं ददाति। यदि कश्चित् सुवर्णसिंहासनयुक्तं भागवतं वैष्णवाय ददाति, स निश्चितं कृष्णसायुज्यं लभते। यः जनः जन्मतः कपटचित्तः शुकशास्त्रस्य कथां न आस्वादयति, स चण्डालवत् वा गर्दभवत् जीवति; हन्त, तस्य जन्म व्यर्थं, मातरः तस्य प्रसववेदना निरर्थका। यः पापकर्मा, शुककथायाः किंचित् अपि न शृणोति, स मृतवत्, पशुसमानः, पृथिव्याः भारः—स्वर्गस्य देवसभायाम् अग्रण्यः एवं वदन्ति। भागवतसम्भूता कथा लोके दुर्लभा; सा केवलं जन्मकोटिसञ्चितपुण्येन लभ्यते। तस्मात् हे मुनिवर, योगरत्नं श्रवणीयं प्रयत्नेन; कालस्य नियमनं नास्ति—सर्वदा श्रवणं अनुशंस्यते। सत्येन ब्रह्मचर्येण च सर्वदा श्रवणं अनुशंस्यते; किन्तु कलौ अशक्त्या शुकदेवेन विशेषोपदेशः अत्र ज्ञेयः। मनः संयमः, नियमपालनं, दीक्षा च—अतीव दुष्करम्; अतः सप्ताहश्रवणं अनुशंस्यते। यः श्रद्धया प्रतिदिनं श्रवणं करोति, विशेषतः माघमासे, स शुकस्य सप्ताहश्रवणफलमाप्नोति। मनःअजयत्वेन, रोगेण, आयुःक्षयेण, कलिदोषबहुलत्वेन—सप्ताहश्रवणं अनुशंस्यते। यत् फलम् तपसा योगेन ध्यानेन वा न लभ्यते, तत् सप्ताहश्रवणेन सहजं सम्पूर्णं लभ्यते। सप्ताहश्रवणं यज्ञात् व्रतात् तपसः तीर्थात् च अधिकं; योगात् ध्यानात् ज्ञानात् च अधिकं; पुनः पुनः सर्वात् अधिकं। शौनकः उवाच—एषा कथा अद्भुतं, ज्ञानं धर्मं च परित्यज्य, भागवतपुराणं सर्वोत्तमं शुभदं योगादिपथप्रदर्शकं कथं समुत्पन्नम्? सूतः उवाच—यदा कृष्णः पृथिवीं त्यक्त्वा स्वधामं गन्तुं निश्चितवान्, तदा एकादशैः श्रुत्वा, उद्धवः तं प्रति उवाच। उद्धवः उवाच—हे गोविन्द, भक्तकार्यं सम्पाद्य त्वं गन्ता; मम हृदयस्थं महद्व्यथां शृणु, तां शमय। इदानीं घोरः कलियुगः आगतः; दुष्टजनाः पुनः उद्भविष्यन्ति, सत्पुरुषाः अपि संगात् उग्राः भविष्यन्ति। पृथिवी भारगौरवं धारयित्वा गोरूपेण शरणं यास्यति; त्वदन्यः रक्षकः न दृश्यते। तस्मात् भक्तवत्सल, दया कुरु, न गच्छ; भक्तानां हिताय गुणमयमूर्तिं धारयित्वा, निर्गुणः चैतन्यरूपः सन्। तव भक्ताः तव अनुपस्थितौ पृथिव्यां कथं स्थास्यन्ति? निर्गुणार्चनं दुष्करम्; तस्मात् किञ्चित् चिन्तय। उद्धवस्य वचनं श्रुत्वा, हरिः प्रभासे विचारयामास—'भक्तानां संरक्षणाय किं करणीं?' तदा स्वदीयं दिव्यतेजः भागवते न्यस्य, निजं गूढं कृत्वा, श्रीमद्भागवतस्य पुण्यसागरे प्रविष्टवान्। अतः भागवतं शब्दरूपं हरीरूपं प्रकाशितम्; सेवया, श्रवणेन, पाठेन, दर्शनं वा, पापं नश्यति। एवं सप्ताहश्रवणं सर्वसाधनात् श्रेष्ठं घोषितम्; अन्यधर्मान् परित्यज्य, कलियुगस्य धर्मः एषः। कलौ दुःखदारिद्र्यदुःस्वभागसिनाशाय, कामक्रोधविजयाय, एष धर्मः उद्घोषितः। अन्यथा देवाः अपि वैष्णवमायां त्यक्तुं अत्यन्तं कठिनम्; साधारणजनः कथं त्यजेत्? तस्मात् सप्ताहपारायणं विधीयते। सूतः उवाच—एवं नागश्रवणसभायाम् ऋषिभिः धर्मः उद्घोषितः, तस्मिन्नेव क्षणे अद्भुतं घटितम्—शृणु शौनक। भक्तिः, स्वयम् युवानौ पुत्रौ हस्तेन गृहीत्वा, सहसा प्रकटिता, शुद्धप्रेमरूपा, पुनः पुनः श्रीकृष्ण, गोविन्द, हरे, मुरारि, नाथ इत्यादि नामानि उच्चरयन्ती। सर्वे तां ददृशुः, भागवतार्थाभरणैः भूषितां, शोभनवस्त्रधारिणीं; तस्याः आगमनं, आगमस्थानं, ऋषिसंमध्ये च, विचारयामासुः। तदा कुमाराः ऊचुः—'एषा कथासारात् सम्प्रति उत्पन्ना'; इति श्रुत्वा भक्तिः पुत्राभ्यां सह सनत्कुमारम् विनयेन प्रष्टुम् आरब्धवती। भक्तिः उवाच—'अद्य यूयम् मम पोषणं कृतवन्तः, कलौ नष्टा अहम्, भागवतकथामृतेन पुनः पुष्टाभवम्; किं कुर्वाणि? कुत्र स्थास्यामि? ब्राह्मणाः मे स्थाने निर्दिशन्तु।' इति। तदा उक्तम्—'हे भक्ते, भक्तेषु त्वं गोविन्दरूपाणि निर्मासि, त्वमेव प्रेमं धारयसि, संसाररोगं नाशयसि; अतः दृढनिश्चया, सदा वैष्णवहृदये स्थेति।' एवं भागवतस्य महिमा, तस्य श्रवणपारायणस्य फलानि, भक्तेः प्रकटिः, सप्ताहश्रवणस्य विधिः, श्रीकृष्णस्य आत्मनं भागवते निवेशः, इत्यादि ऋषिसंवादे सप्रेमं प्रकाशितम्।