शृणुत, मुनीन्द्राः, श्रीमद्भागवतस्य माहात्म्यं यथोक्तं शास्त्रे प्रकटितम्। सहस्राश्वमेधसंपत्तिः शतवाजपेयफलानि चापि, शुकशास्त्रकथायाः षोडशांशमपि पुण्यं न सम्यगधिगच्छन्ति। यावत्परैः श्रीमद्भागवतं सम्यग्न श्रुतं न भवति, तावत्पर्यन्तं देहे पापानि तिष्ठन्ति। न गङ्गा, न गया, न काशी, न पुष्करं, न प्रयागः—एतेषां फलानि अपि शुकशास्त्रकथायाः फलं न समीयुः। अतः, यदि परमपुरुषार्थमिच्छथ, तर्हि प्रतिदिनं स्वमुखेन भागवतस्यार्धश्लोकमपि, पादमपि पठन्तु। वेदाः, वेदमाता, पुरुषसूक्तं, त्रैविद्यं, भागवतं, द्वादशाक्षरमन्त्रश्च—एतेषां च, द्वादशात्मा, प्रयागः, संवत्सररूपः कालः, ब्राह्मणाः, अग्निहोत्रं, कामधेनुः, द्वादशी—तुलसी, वसन्तऋतुः, परमपुरुषश्च—एषां मध्ये विद्वांसः किमपि भेदं न मन्यन्ते। यः कश्चिद् भागवतशास्त्रं ज्ञानपूर्वकं प्रतिदिनं रात्रिं दिवं वा पठति, स कोटिजन्यपापानि नश्यन्ति—अत्र न संशयः। यः कश्चिद् प्रतिदिनं भागवतस्यार्धश्लोकं पादमपि पठति, स राजसूयाश्वमेधयोः तुल्यं पुण्यं लभते। प्रतिदिनं भागवतपाठः, हरिस्मरणं, तुलसीसेवनं, गोसेवा—एतेषां समत्वं प्रतिपाद्यते। मरणकाले यः भक्त्या शुकशास्त्रवचनानि शृणोति, तस्मै गोविन्दः स्वयं वैकुण्ठदायको भवति। यः स्वर्णसिंहासनयुक्तं भागवतं वैष्णवाय दत्ते, स कृष्णसायुज्यं निश्चितं प्राप्नोति। यदि कश्चिद् जन्मतः कपटचित्तः शुकशास्त्रकथां नास्वादयति, स चाण्डालवत् गर्दभवत् जीवति; तस्य जन्म व्यर्थं, मातुः शूलमात्रं जातम्। यः प्रेतसंज्ञः, पापकर्मा, शुककथायाः किंचित् न शृणोति, स पशुसमानः, पृथिव्यां भारभूतः; स्वर्गे देवसभा-श्रेष्ठैः एवं निगद्यते। श्रीमद्भागवतसमुत्थिता कथा लोके दुर्लभा, कोटिजन्यपुण्यैः एव लभ्यते। अतः, हे विद्वन्, योगनिधिं श्रमेन शृणु; न दिननियमः, सर्वदा श्रोतव्यम्। सत्येन ब्रह्मचर्येण च श्रोतव्यं, किन्तु कलौ दुर्बलत्वात् विशेषोपदेशः शुकदेवेन दत्तः। चित्तवृत्तिनिग्रहः, नियमपालनं, दीक्षा च दुष्करा; तस्मात् सप्ताहश्रवणं श्रेष्ठमुक्तम्। श्रद्धया प्रतिदिनं, विशेषतः माघमासे, यः शृणोति, स एव फलं शुकदेवेन सप्ताहश्रवणेन लब्धम्। चित्तविजयं, रोगं, आयुषः क्षयम्, कल्युगदोषसमृद्धिं च दृष्ट्वा सप्ताहश्रवणं सुलभमुक्तम्। यत्तपसा, योगेन, ध्यानं वा न लभ्यते, तत् सप्ताहश्रवणेन सहजं सम्पूर्णं सिध्यति। सप्ताहश्रवणं यज्ञादपि, व्रतादपि, तपसः घोषात्, तीर्थयात्रायाः सदा चातिरिक्तम्। सप्ताहश्रवणं योगात्, ध्यानज्ञानाभ्यां चातिरिक्तं; किमन्यदस्य माहात्म्यं? पुनः पुनः सर्वमतिक्रान्तम्। तत्र शौनकः पप्रच्छ—"इयं कथा नन्वद्भुता, ज्ञानादिधर्मानपि उपेक्ष्य, श्रीमद्भागवतपुराणं परमश्रेयोपदेशकं, योगमार्गप्रदर्शकम्, कथं समुत्थितम्?" सूत उवाच—"यदा श्रीकृष्णः स्वकार्यं समाप्य, पृथिवीं त्यक्त्वा स्वधाम गन्तुम् उद्यतः, तदा एकादशैः श्रोतृभिः सहितः, उद्धवः तं संबोधयामास।" उद्धव उवाच—"हे गोविन्द, भक्तानां कृते कार्यं कृत्वा त्वं गमिष्यसि; मम हृदि महान् शोकः, तं शृणु, तेन मां सान्त्वय।" "इदानीं घोरः कलियुगः आगतः; दुष्टाः पुनरुत्पत्स्यन्ते, साधवोऽपि तैः संसर्गात् क्रूरभाविनः स्युः। पृथिवी भारगुरुतया गावीरूपेण शरणं यास्यति; त्वां विना, हे पद्मनाभ, अन्यः कोऽपि त्राता न दृश्यते।" "अतः, भक्तवत्सल, दया कुरु, मा गच्छ; भक्तानां कृते गुणमयमपि रूपं धारयन्, निर्गुणः सन्, त्वं स्थितः। तवाभावेन भक्ताः कथं स्थास्यन्ति? निराकारोपासना दुष्करा; तस्मात् किञ्चित् चिन्त्यताम्।" एवं श्रुत्वा उद्धववचनानि, हरिः प्रभासे चिन्तयामास—"किं कर्तव्यं भक्तानां स्थैर्यार्थम्?" स स्वं दिव्यतेजः भागवते न्यवेशयत्, स्वयमेव गूढः सन् श्रीमद्भागवतसागरं प्रविष्टः। अतः, एष शब्दरूपः भागवतः साक्षाद् हरिरिव तिष्ठति; सेवने, श्रवणे, पाठे, दर्शनं वा, सर्वपापविनाशनं भवति। एवं सप्ताहश्रवणस्य श्रेयः सर्वोपासनाभ्यः प्रतिपादितम्; अन्यधर्मान् परित्यज्य, एष कलियुगे धर्मः प्रख्यापितः। एष धर्मः कलियुगे दुःखदारिद्र्यदुःखपापविनाशनाय, कामक्रोधजयाय च, प्रख्यापितः। अन्यथा, देवा अपि वैष्णवीं मायां त्यक्तुं कठिनं मन्यन्ते; तर्हि मनुष्याः कथं त्यजेयुः? तस्मात् सप्ताहश्रवणं विधीयते। सूत उवाच—"एवं मुनीन्द्रैः नागश्रवणसभायाम् एष धर्मः प्रकटितः; तस्मिन्नेव क्षणे अद्भुतं किञ्चिद् अभवत्—शृणु शौनक! भक्तिः स्वयम् युवानौ पुत्रौ हस्ते गृहीत्वा, निर्मलप्रेमस्वरूपिणी, बारं बारं श्रीकृष्ण, गोविन्द, हरे, मुरारि, नाथ इति नामानि उच्चारयन्ती, तत्रैव प्रादुरभूत्।" "सा सभा भागवतार्थाभरणैः भूषिता, सुशोभनवस्त्रधारिणी, तत्रागता; ऋषयः विस्मयं जग्मुः—कुतः सा आगता, कथं प्रविष्टा? तदा कुमाराः ऊचुः—'एषा कथासारात् समुत्पन्ना।' तद्वचनं श्रुत्वा भक्तिः स्वपुत्राभ्यां सहित्या विनयेन सनत्कुमारं प्राह।