यत्र गृहे प्रतिदिनं भागवतस्य कथायाः प्रवाहः भवति, स एव गृहम् अस्मिन्लोके तीर्थरूपं ज्ञेयम्, तत्र वासिनां पापानि विनश्यन्ति। भागवतशास्त्रस्य यः शुकमुखोद्गतस्य पाठः क्रियते, तस्य पुण्यस्य षोडशांशमपि सहस्राश्वमेधशतानां वाजपेयशतानां वा फलं न सम्यग् उपयाति। हे मुनयः, यावत् भागवतश्रवणं सम्यक् न क्रियते, तावत् अस्मिन्सरीरे पापानि तिष्ठन्ति। न गङ्गा, न गया, न काशी, न पुष्करं, न प्रयागः अपि शुकशास्त्रकथाफलस्य तुल्यं किञ्चिद् ददाति। यदि परमपुरुषार्थमिच्छथ, तर्हि स्वेन मुखेन प्रतिदिनं भागवतसम्भूतस्य अर्धश्लोकस्य वा पदस्य वा पाठः क्रियताम्। वेदाः, वेदमाता, पुरुषसूक्तं, त्रयीवेदः, भागवतम्, द्वादशाक्षरमन्त्रः, द्वादशात्मकः, प्रयागः, संवत्सररूपः कालः, ब्राह्मणाः, अग्निहोत्रं, कामधेनुः, द्वादशी, तुलसी, वसन्तऋतुः, परमपुरुषः—एतेषां मध्ये विद्वांसः किञ्चिद् भेदं न पश्यन्ति। यो जनः भागवतशास्त्रस्य यथाभूतं दिनरात्रं पाठं करोति, स कोटिजन्मार्जितपापानि निःसंशयं नाशयति। यः प्रतिदिनं भागवतस्य अर्धश्लोकस्य वा पदस्य वा पाठं करोति, स राजसूयाश्वमेधयोः समं पुण्यं लभते। भागवतपारायणं, हरिस्मरणं, तुलसीसेवनं, गोसेवा—एतानि तुल्यफलदायकानि। मृत्युकाले भक्त्या शुकशास्त्रवचनानि येन श्रूयन्ते, तं जनं गोविन्दः साक्षात् वैकुण्ठं नयति। यो भागवतं सुवर्णसिंहासनयुक्तं वैष्णवाय ददाति, स नूनं कृष्णसंयोगं प्राप्नोति। यः जनः जन्मतः कपटचित्तः सन् शुकशास्त्रकथारसस्य स्वादं न लभते, स चाण्डालवत् वा गर्दभवत् जीवति; तस्य जन्म व्यर्थम्, जननी च दुःखमात्रमवाप्नोति। यः पापकर्मा, भागवतश्रवणं न कृतवान्, स जीवन्मृतक इति स्मृतः, पशुसमानः, पृथिव्यां भाररूपः; एवं दिव्यसभा श्रेष्ठाः वदन्ति। श्रीमद्भागवतसम्भूता कथा लोके दुर्लभा, कोटिजन्मार्जितपुण्येनैव लभ्यते। अतः हे बुद्धिमन्, योगरत्नमिदं यत्नेन श्रोतव्यं; अहर्निशं श्रवणस्य नियमो नास्ति। सत्येन ब्रह्मचर्येण च अहर्निशं श्रवणं शास्त्रविहितम्; किन्तु कलेः काले, अशक्तेः कारणात्, शुकप्रदत्तं विशेषणमिह विज्ञेयम्। चित्तनिग्रहः, नियमपालनं, दीक्षा च दुःसाध्या; अतः सप्ताहश्रवणं विशेषतः शास्त्रविहितम्। यः श्रद्धया प्रतिदिनं, विशेषतः माघमासे, शृणोति, स सप्ताहश्रवणेनैव शुकवत् फलं प्राप्नोति। मनोविजयस्य अशक्त्या, व्याधेः, आयुषः क्षयात्, कलिकाले दोषबहुलत्वाच्च सप्ताहश्रवणं शास्त्रविहितम्। यत् तपसा योगेन ध्यानमपि न लभ्यते, तत् सर्वं सप्ताहश्रवणेन सुलभतया लभ्यते। सप्ताहश्रवणं यज्ञात् श्रेष्ठम्, व्रतात् श्रेष्ठम्, तपसः श्रेष्ठम्, तीर्थात् अपि श्रेष्ठम्। योगात्, ध्यानज्ञानाभ्यां च, सप्ताहश्रवणं पुनः पुनः श्रेष्ठम्; किमन्यदस्य माहात्म्यस्य वक्तव्यम्? एवमुक्ते, शौनकः उवाच—"एषा कथा वास्तवमेव अद्भुता, ज्ञानादिधर्मानपि परित्यज्य उत्तमश्रेयो मार्गदर्शिनी; एषः भागवतपुराणः कथं समुत्थितः?" सूत उवाच—"यदा श्रीकृष्णः स्वकार्यं समाप्त्वा स्वधाम गन्तुं निश्चितवान्, तदा एकादशमहाभागैः सहितः स्थितः, उद्दवः तं प्रार्थयामास।" उद्दव उवाच—"भगवन्, त्वं भक्तकार्यं कृत्वा गन्तासि; मम हृदयस्थितं दुःखं शृणु, तदाश्वासय।" "इदानीं घोरः कलिः प्राप्तः, दुष्टाः पुनरुत्पत्स्यन्ति, साधवः अपि तेषां संगात् उग्राः भविष्यन्ति। पृथिवी भाराक्रान्ता गौः रूपे शरणं यास्यति; त्वदन्यः रक्षकः न दृश्यते। अतः भक्तवत्सल, दया कुरु, मा गच्छ; भक्तानां हितार्थं गुणमयं रूपं धारितवान् असि, यद्यपि निर्गुणः चैतन्यः च।" "तव वियोगे भक्ताः पृथिव्यां कथं स्थास्यन्ति? निर्गुणाराधनं दुःसाध्यम्; अतः किञ्चिद् चिन्तय।" एवं श्रुत्वा उद्दववचनं, हरिः प्रभासे चिन्तयामास—"किं कर्तव्यं भक्तानां स्थैर्यार्थम्?" स स्वीयं तेजः भागवते निधाय, स्वयम् अतिगूढः सन् श्रीमद्भागवतसागरं प्रविष्टवान्। अतः वाङ्मयस्वरूपः भागवतः साक्षात् हरिरिव प्रकाशते; तस्य सेवया, श्रवणेन, पाठेन, दर्शनात् वा सर्वाणि पापानि नश्यन्ति। एवं सप्ताहश्रवणस्य सर्वोपरीत्वं प्रतिपादितम्; अन्यान् धर्मान् परित्यज्य, एषः धर्मः कलौ प्रतिपाद्यः। दुःखदारिद्र्यपापानां नाशाय, दैन्यशान्तये, कामक्रोधजयाय च, एषः धर्मः कलौ प्रवर्तितः। अन्यथा, देवाः अपि वैष्णवमायां परित्यक्तुं कठिनं मन्यन्ते; साधारणजनाः कथं त्यजेयुः? अतः सप्ताहश्रवणं विधीयते। सूत उवाच—"एवं मुनिसभायां नागश्रवणे धर्मः प्रतिपादितः, तस्मिन्नेव क्षणे अद्भुतं किञ्चिद् अभवत्—तद् शृणु, हे शौनक।" भक्तिः, स्वयम् युवतिसुतौ गृहीत्वा, सहसा समुपस्थितवती; सा विशुद्धप्रेममयी, पुनः पुनः श्रीकृष्ण, गोविन्द, हरे, मुरारि, नाथ इति नामानि उच्चारयन्ती दृष्टा। सा भागवतात्पन्नार्थाभरणैः भूषिता, सुशोभनवस्त्रधारिणी, मुनिसभायां प्रविष्टा, तां दृष्ट्वा मुनयः विस्मिताः अभवन्—कुतः सा आगता, कथं प्रविष्टा इति च विचिन्तयामासुः।