एकः भक्तः मम रूपं तप्तहेमसमप्रभं चिन्तयेत्—शङ्खचक्रगदापद्मधरं, चतुर्भुजं, शान्तं, कमलकेसरवर्णवस्त्रपरिधानं, किरीटकङ्कणमेखलाभूषितं, शोभमानं भुजबन्धनैः, श्रीवत्सलाञ्छनं वक्षसि, कौस्तुभमणिविराजितं, वनमाल्यालङ्कृतं च। एवं मां ध्यानपूर्वकं पूजयन्, समिधः सर्पिषा सिक्ताः समर्पयेत्, पितृदेवताभ्यां हविर्दद्यात्, ततो घृतद्रव्यम् आहवनीयेषु निवेदयेत्। पूजनं कृत्वा प्रणम्य, मन्त्रं जपन्, ब्रह्म चिन्तयेत्, नारायणस्य सारं स्मरन्, परिचारकाणां दानानि समर्पयेत्। आचमनीयं पूगाद्युक्तानि मुखवास्यादीनि दद्यात्, विश्रान्तिकर्मणि विष्वक्सेनाय समर्पयेत्। गीतैः स्तुतिभिः नृत्येन च मम चरितानि अभिनयन्, कथा शृण्वन् श्रावयन् क्षणं तदेकभावः भवेत्। स्तोत्रैः, पुराणैः, सामान्यभाषया वा, स्तुत्वा, ‘अनुगृहाण मां भगवन्’ इति प्रार्थयेत्, साष्टाङ्गं नमेत्। शिरसा पादयोः स्थापयित्वा, भुजौ अञ्जलिम् कृत्वा, ‘रक्ष मां भगवन्! मृत्युसमुद्रभीतस्ते शरणं गतः’ इति प्रार्थयेत्। मया दत्तं अवशिष्टं श्रद्धया शिरसि धारयेत्; पूजनसमाप्तौ, दीपाय, तस्मात् परं च प्रकाशाय, निवेदितं समर्पयेत्। यत्र यत्र श्रद्धा पूजायाम्, तत्र तत्र मां पूजयेत्; सर्वभूतेषु, आत्मनि च, विश्वात्मानं मां विद्धि। एवं कर्मयोगाभ्यां, वैदिकतन्त्राभ्यां, मां पूजयन्, इच्छितं सिद्धिम् अवाप्नुयात्। मम प्रतिमा स्थाप्य, दृढमन्दिरं निर्मायेत्; तत्र पुष्पोद्यानानि पूजार्थं, उत्सवार्थं च निर्मायेत्। पूजार्चनादिकं नित्यं महोत्सवेषु च प्रवाहाय, क्षेत्राणि, पण्यस्थानानि, नगरग्रामांश्च समर्पयेत्, मम धाम प्राप्नुयात्। प्रतिष्ठया त्रैलोक्येश्वर्यं प्राप्नुयात्; पूजार्चनादिना ब्रह्मलोकं, त्रितयेन मम समत्वं लभेत्। अनन्यभक्त्या योगेन च केवलं मां प्राप्नोति; एवं मां पूजयन् भक्तिमार्गं लभेत्। यः स्वयम् अथवा अन्यैः देवब्राह्मणायोपजीवनार्थं दत्तं गृह्णाति, स दशसहस्रवर्षाणि विट्कृमिभोजनं लभते। कर्तुः, तत्त्वस्य, अनुमन्तुश्च, ये च कर्मभाजः, ते मृत्युः परं फलम् पुनः पुनः प्राप्नुवन्ति। शुक उवाच—एकादश्यां नन्दः उपवासी जनार्दनं पूजयामास; द्वादश्यां कालिन्द्याः सलिलं स्नानाय प्रविवेश। तत्र वरुणस्य सेवकः, असुरः, तं रात्रौ सलिलं प्रविशन्तं असुरसीमां लङ्घयित्वा, गृहीत्वा वरुणस्य सन्निधिं निनाय। गोकुलवासिनः तं न दृष्ट्वा, ‘कृष्ण! राम!’ इति आकुला विललापुः। तेषां क्रन्दं श्रुत्वा, भगवान् कृष्णः, स्वजनानां अभयप्रदः, तं देशं जगाम। ऋषिकेशं समायान्तं दृष्ट्वा, लोकपालः ससम्मानं पूजयामास, महोत्सवेन तं पश्यन्, तुष्टाव च। श्रीवरुणः उवाच—‘अद्य मे तनुः प्रशान्ता, अद्य मे प्रयोजनं सिद्धम्। ये तव पादयोः भक्ताः, ते मार्गान्तं प्राप्ताः। नमो भगवते, परात्मने, ब्रह्मणे, यत्र न मायान कल्पितजगच्च श्रूयते। अज्ञानात्, मन्दबुद्ध्या, तव पितरं अत्र नीतवान्; क्षमस्व। सर्वदृशे कृष्ण, त्वं मय्यपि प्रसादं दर्शय; पितरं तव पुनर्ययातु।’ एवं संस्तुत्य, कृष्णः, लोकानां प्रभुः, पितरं गृहीत्वा, स्वबान्धवान् प्रमुदितान् कृत्वा, प्रतिजगाम। नन्दः, लोकपालस्य अद्भुतं ऐश्वर्यं, कृष्णे च तेषां भक्तिं दृष्ट्वा, विस्मितः स्वजनान् उवाच। गोकुलवासिनः उत्सुकचित्ताः, ‘किं नः स्वगति दर्शयिष्यति भगवान्?’ इति चिन्तयामासुः। स भगवान्, स्वजनानां मनोऽनुसृत्य, तेषां कामं कृपया चिन्तयामास। लोके जनाः अज्ञानकामकर्मभिः मोहिताः, उच्चावचमार्गेषु विचरन्ति, स्वगति न जानन्ति। इति चिन्तयन्, दयालुः श्रीहरिः, तान् गोकुलवासिनः, तमसोऽतीतं स्वधाम दर्शयामास। तद् सत्यम्, ज्ञानं, अनन्तं ब्रह्म—शाश्वतं तेजः—यत् गुणक्षये, समाधिना ऋषयः पश्यन्ति। कृष्णः तान् ब्रह्मसरसि नीत्वा, स्नाप्य, पुनः उद्धृत्य, तत्र ब्रह्मलोकं दर्शयामास, यत्र कदाचित् अक्रूरः गतः। नन्दादयः तं देशं दृष्ट्वा, परमसुखेन पूरिताः, विस्मयेन तत्र कृष्णं स्तुतिभिः स्तूयमानं अपश्यन्। एवं श्रीमद्भागवते महापुराणे, दशमे स्कन्धे, पूर्वार्धे, अष्टाविंशोऽध्यायः समाप्तः। ज्ञानं, विवेकः, शास्त्रं, तपः, प्रत्यक्षम्, परम्परा, अनुमानं च—यत् आदौ अन्ते च अस्ति, कालकारणादिकं, तत् मध्ये अपि एव भवति। यथा हेम, स्वयंकृतपूर्वोत्तरयोः, हेमवस्तुषु व्यापि, तथैव नानारूपेषु नामधेयेषु अहम् एव। त्रिविधं ज्ञानं गुणात्मकं—कारणं, कार्यं, कर्ता च; तेषां संयोगवियोगाभ्यां, चतुर्थं यत्, तदेव सत्यम्। यद् न पूर्वे नोत्तरे, न मध्ये, तद् केवलं नामधेयम्; यद् परमात्मना सत्तया व्यवस्थितं, तदेव अस्ति, इति मम मतिः। यत् न सत्तया, तदपि दृश्यते—रजसा जातविकृतिः; ब्रह्मैव स्वप्रकाशं, अद्भुतं ब्रह्मरूपं, इन्द्रियविषयमनःविकृतिरूपेण प्रकाशते।