श्रद्धया उपहितं पाद्यं अर्घ्यं गन्धपुष्पाक्षतधूपदीपनैवेद्यादिभिः भक्तः मम समर्पयेत्। ततः गुडपायसघृतापूपकर्षकान्नलाडुकदधिसूपाद्यन्नानि यथासम्भवम् अर्पयेत्। प्रतिदिनं च उत्सवेषु च तैलाभ्यङ्गमर्दनदर्पणदन्तधावनस्नानभोजनपानगीतानृत्यादिकं समाचरेत्। विधिवत् वेदिपावककुशासनसमिद्वेद्यादिभिः अग्निं प्रज्वालयेत्, हस्तेन सम्यक् सञ्चिनुयात्। कुशान् वितान्य क्षेत्रं प्रोक्ष्य, नियतं नैवेद्यं स्थापयित्वा, तानि आपः शुद्ध्वा, अग्निं उपसृत्य मम समर्पयेत्। ततः मम चिन्तनं कुर्यात्—हेमसन्निभं चतुर्भुजं शङ्खचक्रगदापद्मधारिणं, शान्तं, पद्मकेसरवर्णाम्बरं, किरीटकङ्कणकटकमेखलाभरणैः शोभितं, श्रीवत्सलाञ्छनकौस्तुभमणिहारमण्डितमुरः, वनमालाविभूषितं च। एवं ध्यात्वा पूजयन् दारुमयघृतसिक्तान् हविरंश्च समर्पयेत्। पितृदेवताभ्यां घृतं वितीर्य, घृतयुक्तं हविर्दद्यात्। पूजां समाप्य, प्रणिपत्य, परिचारकाय दानं दद्यात्; मूलमन्त्रं जपन् ब्रह्म चिन्तयेत्, नारायणस्वरूपं स्मरन्। आचम्य, अवशिष्टं विष्वक्सेनाय समर्प्य, ततो गन्धताम्बूलाद्युपहारं यथायोग्यं दद्यात्। गीतस्तुतिनृत्यकथाकथनश्रवणैः क्षणं तन्मयीभवेत्। स्तोत्रैः, पुराणोपगीतैः, सामान्यभाषावाचकैः च स्तुत्वा, "अनुगृहाण मां भगवन्" इति प्रार्थ्य, साष्टाङ्गं प्रणमेत्। शिरसा चरणयोः स्थापयित्वा, बाहू क्रौञ्चयित्वा, "रक्ष मां भगवन्! मृत्युसागरभीतस्त्वदाश्रितः" इति याचेत्। एवं मया दत्तावशिष्टं श्रद्धया शिरसि निधाय, पूजासमाप्तौ तद् दीपाय, पुनः परदीपाय, समर्पयेत्। यत्र यत्र श्रद्धा स्यात् पूजादिषु, तत्र तत्र मां पूजयेत्; सर्वभूतेषु आत्मनि च अहं सर्वात्मा स्थितः। एवं वैदिकतन्त्रमार्गाभ्यां यजन्, द्वाभ्यां ममाभीष्टं सिद्धिं प्राप्नोति। मम प्रतिमां स्थाप्य, दृढं देवालयं निर्माय, तत्र पूजार्थं उत्सवार्थं च पुष्पवनानि कारयेत्। नित्यं च महोत्सवेषु च पूजार्थे क्षेत्रदुकूलनगरग्रामादीनि समर्पयेत्, मम धाम प्राप्नोति। प्रतिष्ठया त्रैलोक्याधिपत्यं प्राप्नोति; पूजया ब्रह्मलोकं, त्रय्या तु मम साम्यं प्राप्नोति। केवलभक्तियोगेन मामेव प्राप्नोति; एवं मां यः पूजयति, स भक्ति-मार्गं लभते। यः स्वयम् अथवा अन्यैः देवब्राह्मणानां भृत्यर्थं दत्तं वस्तु गृह्णाति, स दशसहस्रवर्षाणि चाण्डालत्वं याति। कर्तुः, तत्त्वस्य, अनुमन्तुः च, ये च कर्मभाजः, ते मृत्युः परं फलं पुनः पुनः लभन्ते। शुक उवाच—एकादश्यां नन्दः उपवासी जनार्दनं पूजयामास; द्वादश्यां कालिन्द्याः सलिलं प्रविश्य स्नातुम् अगात्। तदा वरुणस्य दूतः, असुरः, तम् अदृष्ट्वा, रात्रौ सलिलं प्रविश्य, असुरसीमां लङ्घयित्वा, नन्दं गृहीत्वा वरुणस्य समीपं नयामास। गोकुलवासिनः तं न दृष्ट्वा, "कृष्ण! राम!" इति रुदन्तः आक्रन्दन्। तेषां आह्वानं श्रुत्वा, भगवान् कृष्णः, स्वजनानां अभयदायकः, तं देशं जगाम। हृषीकेशं आगतम् आलोक्य, लोकपालः तं महता आदरेण सत्कृत्य, दिव्यया पूजया पूजयामास, महोत्सवेन तस्य दर्शनं ववन्दे। श्रीवरुणः उवाच—"अद्य मम तनुः शान्ता, अद्य मम अर्थः कृतः; तव पादयोः भक्ताः, भगवन्, मार्गस्य पारं प्राप्ताः। नमोऽस्तु ते भगवन्, परमात्मन्, ब्रह्मन्, यस्य मायायां कल्पितजगदुत्पत्तिः न श्रूयते। अज्ञानात्, अविवेकात्, मम मूढभावात्, तव पितरं अत्र आनयामि; तद् क्षन्तुम् अर्हसि। सर्वदृशः त्वं कृष्ण, मय्यपि कृपां कुरु; पितरं तव गृहीत्वा गच्छतु।" एवं सम्पूजितः स भगवान् कृष्णः, पितरं गृहीत्वा स्वजनानां हर्षं जनयन् प्रत्यगात्। नन्दः तं लोकपालस्य अद्भुतं वैभवं दृष्ट्वा, कृष्णे तेषां भक्तिं च, विस्मितः स्वबन्धुभ्यः आख्यात्। गोकुलवासिनः, उत्सुकचित्ताः, "किं नु अस्माकं स्वगति दर्शयिष्यति एष भगवान्?" इति चिन्तयामासुः। भगवान् तेषां मनोऽभिप्रायं विज्ञाय, तेषां कामं पूरयितुम् अनुकम्पया चिन्तयामास। "लोकेऽस्मिन् मोहात्, कामकर्माभ्यां, जनाः उन्नतावनतान् मार्गान् चरन्ति, स्वगतेः न जानन्ति," इति विचिन्त्य, करुणया पूर्णः भगवान् हरिः, स्वं लोकं, तमःपरं, गोपान् दर्शयामास। स तु सत्यं ज्ञानमनन्तं ब्रह्म, नित्यप्रकाशरूपं, यं गुणक्षये, समाधिस्थैः मुनिभिः दृश्यते। ते ब्रह्मसरसि नीत्वा, कृष्णेन निमज्ज्य, पुनः उत्थापिताः, ब्रह्मलोकं दृष्टवन्तः, यत्राक्रूरः अपि गतः। नन्दादयः तं देशं दृष्ट्वा, परमसुखेन तृप्ताः, विस्मिताः च, तत्र कृष्णं स्तुतिभिः वन्द्यमानं अपश्यन्। एवं श्रीमद्भागवते महापुराणे पारमहंस्यां संहितायां दशमस्कन्धस्य पूर्वार्धे अष्टाविंशोऽध्यायः समाप्तः।