यदि साध्यं स्यात्, तर्हि प्रतिदिनं गन्धेन चन्दनस्य, कर्पूरस्य, कुङ्कुमस्य, अगुरोः, सुरभि-जलैश्च मन्त्रैः सह देवतायाः स्नापनं कार्यं। तत्र स्वर्णघर्मणो ह्युपनिषदं, महापुरुषविद्यां, पौरुषसूक्तं, साम्नां च पाठं कृत्वा, नृप, विधिनाऽर्चनं सम्पादयेत्। भक्तः स्नेहेन यथायोग्यं वस्त्रैः, यज्ञोपवीतैः, भूषणैः, पत्रमालाभिः, सुरभि-लेपैश्च मां भूषयेत्। पाद्येन, आचमनीयेन, गन्धेन, पुष्पैः, अक्षतानां, धूपैः, दीपैः, नैवेद्यैश्च श्रद्धया मां समर्पयेत्। यदि साध्यं स्यात्, तदा गुडपायसं, सर्पिषा, तण्डुलपूपान्, अपूपान्, मधुराणि, दधि, सूपं, अन्यान् च भोज्यान् सम्यक् निवेदयेत्। प्रतिदिनं च उत्सवेषु च तैलाभ्यङ्गं, मर्दनं, दर्पणदर्शनं, दन्तधावनं, स्नानं, भोजनं, पानं, गीतनृत्यादिकं च कार्यम्। यथाविधि वेदिमध्ये मेखलया समिधा वेद्या चाग्निं प्रज्वालयेत्, हस्तेन च सर्वं समाचिनोति। कुशान् सम्यक् वितत्य, क्षेत्रं प्रोक्ष्य, हव्यानि विधिवत् स्थाप्य, अपः शुद्ध्वा, अग्निं समुपेत्य, तानि मयि जुहोति। मां सुवर्णपिङ्गलसङ्काशं, शङ्खचक्रगदापद्मधारिणं, चतुर्भुजं, शान्तं, पत्ररेणुकाम्बरं ध्यात्वा, किरीटवलयमेखलाकटकैः विराजमानं, श्रीवत्सलाञ्छितवक्षसम्, कौस्तुभमणिवनमालाभूषितं च चिन्तयेत्। एवं ध्यायन् पूजयन् च दारुहव्यानि सर्पिषा सिक्तानि च जुहोति। पितृदेवताभ्यां सर्पिर्भागं दत्त्वा, सर्पिषा हविर्निवेदयेत्। पूजां कृत्वा, प्रणम्य, परिचारकाय दानानि दद्यात्; मूलमन्त्रं जपन् ब्रह्म चिन्तयेत्, नारायणस्वरूपं स्मरन्। आचम्यावशिष्टं जलं विष्वक्सेनाय समर्पयेत्, ततो मुखवास्यं ताम्बूलादि सुरभिं यथायोग्यं निवेदयेत्। गीतैः, स्तवैः, नृत्यैः, मम चरित्रानुकीर्तनश्रवणेन क्षणं तन्मयी भवति। स्तोत्रैः, स्तुतिभिः, पुराणोक्तैः, सामान्यवाक्यैश्च मां संस्तुत्य, "भगवन्, कृपां कुरु" इति प्रार्थयेत्, साष्टाङ्गं प्रणमेत्। शिरः पादयोः स्थाप्य, बाहू कृत्वा, "रक्ष मां भगवन्! मरणसागरभीतस्ते शरणागतः" इति याचेत्। एवं मया दत्तमवशिष्टं श्रद्धया मूर्ध्नि स्थापयेत्; पूजासमाप्तौ सन्मानपूर्वकं दीपाय निवेद्य, परमदीपाय पुनः निवेदयेत्। यत्र यत्र श्रद्धा पूजायां स्यात्, तत्र तत्र मां पूजयेत्; सर्वभूतेषु च आत्मन्यपि अहं व्यापकः, आत्मरूपेण स्थितः। एवं कर्मयोगयोर्विधिनाऽथ तन्त्रेण मां पूजयन्, यं यं सिद्धिमिच्छति, तां तां प्राप्नोति। मम प्रतिमां स्थाप्य, दृढं देवालयं निर्मापयेत्; तत्र पूजार्थं, उत्सवार्थं च रम्यं पुष्पोद्यानं निर्मातव्यम्। नित्यं च महोत्सवेषु च पूजार्थं क्षेत्राणि, आपणान्, नगरग्रामांश्च समर्पयन्, मम धाम प्राप्नोति। प्रतिष्ठया त्रैलोक्याधिपत्यं सप्रासादं लभते; पूजादिभिः ब्रह्मलोकं, त्रिभिः मम तुल्यत्वं प्राप्नोति। केवलया भक्त्या योगेन च मां एव प्राप्नोति; एवं यो मां पूजयति, स भक्तिमार्गं लभते। यो देवद्विजभृत्यर्थं स्वयम् अथान्यैः दत्तं द्रव्यं गृह्णाति, स दशसहस्रवर्षाणि विष्ठाभुक् भवति। कर्तुः, तत्त्वस्य, अनुमन्तुः च, ये च कर्मभागिनः, ते मृत्युः पश्चात् तस्य कर्मणः श्रेष्ठं फलमवाप्नुवन्ति। शुक उवाच—एकादश्यां नन्दः उपोष्य, जनार्दनं पूजयामास; द्वादश्यां कालिन्द्या जलं प्रविश्य स्नानाय जगाम। तत्र वरुणस्य दूतः, असुरः, रात्रौ जलं प्रविश्य असुरसीमां लङ्घयित्वा, नन्दं गृहीत्वा वरुणस्य समीपं नयामास। गोकुलवासिनः तं न दृष्ट्वा, "कृष्ण! राम!" इति क्रोशन्तः, श्रीकृष्णः तेषां स्वजनानां भयमवगत्य, पितरं वरुणेन नीतमिति ज्ञात्वा, स वीर्यवान् तत्रागच्छत्। हृषीकेशं समागतम् आलोक्य, लोकपालः महता सत्कार्य पूजयित्वा, महोत्सवमिव मन्ये, तं वचोऽब्रवीत्। श्रीवरुण उवाच—"अद्य मे शरीरं प्रशान्तम्, अद्य मे कार्यं सम्पूर्णम्; ये तव पादयोः भक्ताः, ते मार्गस्य पारं प्राप्ताः। नमोऽस्तु ते भगवन्, परात्मन्, ब्रह्मन्, यत्र मायायाः कल्पितजगद्वृत्तेः श्रुतिः नास्ति। अज्ञानात् एव मम मूढत्वेन, तव पितरं अत्र आनयामि; क्षन्तुमर्हसि। सर्वदृशः कृष्ण, त्वं मय्यपि कृपां दर्शय; गोविन्द, पितरं तव नयतु।" एवं सम्पूजितः कृष्णः, लोकानां प्रभुः, पितरं गृहीत्वा स्वजनानां हर्षं कृत्वा प्रतिजगाम। नन्दः लोकपालस्य अद्भुतं तेजः कृष्णे च तेषां पूजां दृष्ट्वा, विस्मितः स्वजनान् उवाच। गोकुलवासिनः, हे नृप, उत्सुकचित्ताः, "किं नोऽयं प्रभुः स्वगत्याः सूक्ष्मं मार्गं दर्शयिष्यति?" इति चिन्तयामासुः। श्रीभगवान् स्वजनानां मनोऽभिप्रायं विज्ञाय, तेषां कामं पूरयितुम्, कृपया तद् चिन्तयामास। इह लोके जनाः अज्ञानकामकर्मभिः मोहिताः, उन्नतावनतगत्योः भ्रमन्ति, स्वगत्याः तत्त्वं न जानन्ति। एवं विचिन्त्य, करुणया पूर्णः हरिः, गोकुलवासिनां ताम् अधोक्षजां स्वां लोकां तमःपरां दर्शयामास। सा सत्यं ज्ञानमनन्तं ब्रह्म, नित्यदीप्तिः, या गुणक्षये समाधिना मुनयः पश्यन्ति।