इन्द्रः, गोविन्दं गवां गोपानां च नाथं सम्यक् अभिषिच्य, तेन अनुमतो देवैः सह स्वस्वैः अनुयायिभिः स्वर्गं प्रतिपेदे। ततः, पूजकः दुर्गां विनायकं व्यासं विष्वक्सेनं गुरून् देवांश्च स्वस्वदिक्प्रवृत्तान् अभिषेकादिभिः सम्यक् पूजयेत्। चन्दनकर्पूरकुङ्कुमागुरुधूपैः सुगन्धजलैश्च, यथाशक्ति प्रतिदिनं मन्त्रैः सम्प्रक्षालयेत्। स्वर्णघर्मणस्तुत्या महापुरुषविद्यया पौ्रुषसूक्तेन साम्नां च पाठेन, हे राजन्, विधिपूर्वकं कर्माणि कुर्यात्। वस्त्रयज्ञोपवीताभरणपत्रमाल्यसुगन्धलेपैः भक्त्या यथायोग्यं मां भूषयेत्। पाद्यं आचमनीयं गन्धपुष्पाक्षतधूपदीपनैवेद्यादिभिः श्रद्धया मां समर्पयेत्। गुडपायसाज्यापूपमण्डकशर्करादिभिः दधिसूपाद्यन्नैश्च, यथाविभवम्, नित्यं नैवेद्यं कल्पयेत्। तैलाभ्यङ्गदर्पणदन्तधावनस्नानभोजनपानगीतानृत्यादिकं प्रतिदिनं पर्वणि च समाचरेत्। यथाविधि वेदिकायां कूर्चकाष्ठमञ्चादिभिः अग्निं प्रज्वालयेत्, हस्तेन सम्यक् सञ्चिनोत्यग्निं च। कुशान् विस्तार्य, क्षेत्रं सम्प्रक्षालयेत्, हविर्द्रव्याणि विधिपूर्वकं स्थापयेत्, आपः शुद्धीकरोति, अग्निं समाश्रित्य हविर्दद्यात्। मां सुवर्णपिण्डवत् तेजस्विनं शङ्खचक्रगदापद्मधरं चतुर्भुजं शान्तं कण्ठशोणितवस्त्रपरिधानं चिन्तयेत्। किरीटवलयकटकमेखलाभूषितं श्रीवत्सलाञ्छितं कौस्तुभमणिवनमालाविभूषितं मां ध्यात्वा पूजयेत्। एवमभ्यर्च्य, काष्ठानि स्नेहसिक्तानि च हविर्दद्यात्; पितृदेवताभ्यां घृतभागान् समर्प्य, हविः सर्पिषा समर्पयेत्। पूजां कृत्वा प्रणम्य, परिचारकाय दानानि दद्यात्; मूलमन्त्रं जपन् ब्रह्मानुसन्धानं कुर्यात्, नारायणसारं स्मरन्। आचमनीयशेषं च विष्वक्सेनाय समर्पयेत्; ततः सुगन्धपानसंस्कृतं ताम्बूलादिकं समर्पयेत्। गीतस्तुतिनृत्यकथाभिः मम चरितान्याख्याय श्रवयित्वा क्षणं तन्मयी भवेत्। स्तोत्रैः स्तुतिभिः पुराणोक्तैः सामान्यभाष्यैश्च मां स्तुत्वा, 'भगवन्, अनुगृहाण' इति प्रार्थयेत्, प्रणिपत्य। मम पादयोः शिरः स्थापयित्वा बाहू कृत्वा, 'रक्ष मां भगवन्! मृत्युसागरभीतः शरणागतः अस्मि' इति याचेत्। एवं मया दत्तं शेषं शिरसि विन्यस्य, यद्युत्सर्गः, तदर्घ्यं दीपाय, पुनः परदीप्तये समर्पयेत्। यत्र कुत्रापि श्रद्धया पूजादिकं भवति, तत्र मां पूजयेत्; सर्वेषु भूतेषु आत्मनि च अहं व्यापकः आत्मरूपेण स्थितः। एवं वेदमार्गेण योगमार्गेण च, तन्त्रविधिना वा, मां पूजयन् यथेष्टसिद्धिं प्राप्नोति। मम प्रतिमां स्थाप्य, दृढं देवालयं निर्मायेत; तत्र पूजार्थं उत्सवार्थं पुष्पवाटिकाः कारयेत्। नित्यं महोत्सवेषु च पूजार्थं क्षेत्राणि, आपणान्, पुरग्रामांश्च समर्पयेत्, मम धाम प्राप्नोति। प्रतिष्ठया त्रैलोक्येश्वरत्वं लभते; पूजया ब्रह्मलोकं, त्रिभिः समत्वं मया। केवलभक्तियोगेन मां एव प्राप्नोति; एवं मां यः पूजयति, स भक्तिमार्गं लभते। यस्तु स्वयम् अथवा अन्यैः देवब्राह्मणानां भृत्यर्थं दत्तं गृह्णाति, स दशसहस्रवर्षाणि विड्भुक्ता भवति। कर्तुः, तत्त्वस्य, अनुमन्तुः च, ये यज्ञभागिनः, तेषां पश्चात् मृत्योरधिकं फलं पुनः पुनः लभन्ते। शुक उवाच— एकादश्यां नन्दः उपवासी जनार्दनं पूजयामास; द्वादश्यां कालिन्दीजले स्नानार्थं प्रविवेश। तत्र वरुणस्य दूतः, असुरः, तं रात्रौ जलं प्रविशन्तं असुरसीमालङ्घनात् गृहीत्वा वरुणस्य समीपं नयामास। गोकुलवासिनः तं दृष्ट्वा न शक्नुवन्तः, 'कृष्ण! राम!' इति चक्रुः। तेषां क्रन्दनं श्रुत्वा, भगवान् कृष्णः, स्वजनानां अभयप्रदः, पितरं वरुणेन हृतं ज्ञात्वा, हे राजन्, तत्र जगाम। तत्र हृषीकेशं समायान्तं लोकपालः महता सत्कार्य पूजयित्वा, महोत्सवमिव दृष्ट्वा, सस्मितं वाक्यमुवाच। श्रीवरुण उवाच— 'अद्य मम देहः शान्तः, अद्य मम कार्यं सिद्धं, ये तव पादयोः भक्ताः, ते मार्गान्तं प्राप्नुवन्ति। नमोऽस्तु ते भगवन्, परात्मन्, ब्रह्मन्, यत्र माया कल्पितलोकवृत्तिस्तु न श्रूयते। अज्ञानात् अविवेकात्, मम मूढतया तव पिता अत्र नीतः; तदेतत् क्षमस्व। सर्वदृशे कृष्ण, त्वं मय्यपि कृपां दर्शय; गोविन्द, पितृप्रिय, तव पितरं नय।' एवं सम्पूजितः कृष्णः सर्वेश्वरः पितरं गृहीत्वा बान्धवान् हर्षयन् प्रत्यागच्छत्। नन्दः लोकपालस्य अद्भुतं ऐश्वर्यं कृष्णे च तेषां भक्तिं दृष्ट्वा विस्मितः स्वबान्धवान् उवाच। गोकुलवासिनः, हे राजन्, हृष्टचित्ताः, 'किं नु अस्माकं परमगतिर्दर्श्यते भगवता?' इति चिन्तयामासुः। स भगवान् स्वजनचित्तं विज्ञाय, तेषां कामं पूरयितुम् अनुकम्पया मनसि विचिन्त्य। लोके जनाः अज्ञानरागकर्मभिः मोहिताः, स्वगतिं न जानन्तः, उच्चावचमार्गेषु भ्रमन्ति।