कुरुनन्दन, श्रीकृष्णस्याभिषेककाले सर्वाणि भूतानि, स्वभावेन क्रूराण्यपि, वैरमुक्तानि अभवन्। ततो गोविन्दं गवां गोपानां च नाथं सम्यक् अभिषिच्य, इन्द्रः तेन अनुमोदितः, देवैः सह दिवं प्रत्ययात्। तत्र पूजायां दुर्गां, विनायकं, व्यासं, विष्वक्सेनं, आचार्यान्, देवांश्च स्वस्वदिशि, क्षालिताद्युपचारेण सम्पूजयेत्। सन्दलागुरुकुङ्कुमकर्पूरसुगन्धोदकैः प्रतिदिनं मन्त्रैः स्नापयेत्, यथाशक्ति। स्वर्णघर्मस्तोत्रेण, महापुरुषविद्यया, पौरुषसूक्तेन, साम्ना च यज्ञं कुर्यात्। वस्त्रयज्ञोपवीताभरणपत्रमाल्यसुगन्धिलेपनैः भक्त्या यथायोग्यं मां भूषयेत्। पाद्याचमनीयगन्धपुष्पाक्षतान्धूपदीपैर्नैवेद्यैः श्रद्धया मां सम्प्रदायेत्। गुडपायसघृतापूपमण्डकसाक्षरसूपादिभिः नैवेद्यं विधीयते। तैलाभ्यङ्गदर्पणदन्तधावनस्नानभोजनपानगीतानर्तनादिकं प्रतिदिनं पर्वणि चाचरेत्। विधिवत् वेदीकाष्ठकुण्डसंयुक्ते वह्निं समिन्ध्य, सर्वमुपसंहरन् हस्तेन नियोजयेत्। कुशासनं विस्तार्य, प्रक्षालयित्वा, विधिपूर्वकं हविर्निक्षिप्य, आपः शुद्ध्वा, वह्निं समुपेत्य, तत्र मां होमयेत्। मां सुवर्णसदृशदीप्तिमन्तं शङ्खचक्रगदापद्मधरं चतुर्भुजं, शान्तं, कमलकेसरवर्णवस्त्रधरं, चिन्तयेत्। किरीटकङ्कणकटकमेखलाभूषितं, श्रीवत्सलाञ्छनकौस्तुभमणिवनमालाविभूषितं मां मनसा ध्यायेत्। एवं ध्यानार्चनेन, दारुहविर्घृतसिक्तं च समर्पयेत्। पितृदेवताघृतभागान् समर्प्य, घृतदृष्टिं च जुहोति। पूज्य नमस्कुर्वन्, पार्षदादिभ्यः दानानि दद्यात्; मूलमन्त्रं जपन्, नारायणस्वरूपं ब्रह्म स्मरेत्। आचमनीयशेषं च विष्वक्सेनाय विधाय, ततो मुखवासकदम्बकैः पूजयेत्। गीतस्तुतिनर्तनकथाभिः मम चरितं शृण्वन् कथयन् क्षणमेकं तत्र लीयते। स्तोत्रैः, पुराणगाथाभिश्च, सामान्यवाक्यैः अपि, मां स्तुत्वा, “अनुगृहाण भगवन्” इति प्रार्थयन्, साष्टाङ्गं प्रणमेत्। शिरसा पादयोः कृत्वा, बाहू क्रुत्स्नीकृत्य, “रक्ष मां भगवन्! मृत्युसमुद्रभीतः शरणागतः अस्मि” इति याचते। एवं मया दत्तशेषं शिरसि कृत्वा, पूजासमाप्तौ आदित्ये नैवेद्यं निवेद्य, परमज्योतिषि पुनर्निवेदयेत्। यत्र यदा वा श्रद्धा पूजायां दृश्यते, तत्र मां सम्पूजयेत्; सर्वेषु भूतेषु आत्मनि च अहं सर्वात्मा स्थितः। एवं कर्मयोगाभ्यां, वैदिकतन्त्रिकमार्गाभ्यां, यः मां यजति, तस्मै मया इच्छितं सिद्ध्युपपद्यते। मम प्रतिमां स्थाप्य, दृढं देवालयं निर्माय, पूजोत्सवानां पुष्पोद्यानानि च तत्र स्थापयेत्। नित्यं महोत्सवेषु च पूजार्चनादिकं प्रवाहाय, क्षेत्रदुकाननगरग्रामादीन् सम्प्रदाय, मम धाम प्राप्नुयात्। प्रतिष्ठया त्रैलोक्याधिपत्यं लभते, पूजार्चनादिना ब्रह्मलोकं, त्रिभिः मम समत्वं। केवलया भक्त्या योगेन च मां प्राप्नोति; एवं यः मां यजति, स भक्तिमार्गमवाप्नोति। योऽपि स्वयम् अथवा परैः देवब्राह्मणभृत्यर्थं दत्तं गृह्णाति, स दशसहस्रवर्षाणि चाण्डालभोजनं लभते। कर्तुः, तत्त्वस्य, अनुमोदकस्य च, ये कर्मफलभागिनः, ते मरणानन्तरं तस्य कर्मणः श्रेष्ठं फलं पुनः पुनः लभन्ते। शुक उवाच—एकादश्यां नन्दः जनार्दनं सम्पूज्य उपोष्य, द्वादश्यां कालिन्द्याः सलिलं प्रविशत्। तत्रासुरो वरुणदूतः तम् रात्रौ सलिलं प्रविष्टं, असुरसीमालङ्घनात्, गृहित्वा वरुणस्य समीपं नयामास। गोकुलवासिनः तं अदृष्ट्वा, “कृष्ण! राम!” इति विललापुः। श्रीभगवान् तेषां स्वजनानां भीतिनाशकः तद्विलापं श्रुत्वा, पितरं वरुणेन हृतमिति विज्ञाय, तत्र गतः। तं दृष्ट्वा, लोकपालः हृषीकेशं महत्या पूजया सत्कारं कृत्वा, महोत्सवं समाचरन्, तं स्तुत्वा उवाच। श्रीवरुण उवाच—“अद्य मे तनु: शान्ता, अद्य मे प्रयोजनं पूर्णम्। ये तव पादार्चकाः, ते सम्प्राप्तपन्थानः। नमोऽस्तु ते भगवन्, परात्मन्, ब्रह्मन्, यत्र माया कल्पितजगदुत्पत्तिर्न श्रूयते। अज्ञानात्, अविवेकेन, तव पितरं अत्र आनयामि; क्षमस्व। सर्वदृशे कृष्ण, त्वं मय्यपि प्रसादं कुरु। गोविन्द, पितृप्रिय, पितरं नय।” एवं सम्पूजितः श्रीकृष्णः स्वपितरं गृहं निनाय, स्वजनानां हर्षाय। नन्दः तं लोकपालस्य वैशिष्ट्यम् अपूर्वं दृष्ट्वा, तेषां कृष्णे भक्तिं च, विस्मितः स्वबन्धून् उवाच। गोकुलवासिनः, उत्सुकचित्ताः, चिन्तयामासुः—“किमस्माकं स्वगत्याः साक्षात्कारं भगवान् दर्शयिष्यति?” श्रीभगवान्, स्वजनानां मनोऽभिलाषं विज्ञाय, तेषां कामपूरणाय दयया तद् विचारयामास।