तदा तत्र तु तुम्बुरुनारदादयः गन्धर्वविद्याधरसिद्धचारणसमूहाः समागच्छन्, ये हरेः यशः जगदधर्मक्लेशनाशनं गानैः संकीर्तयन्ति स्म। दिव्याङ्गनाः हर्षनृत्येन तस्य महिमानं समर्चयन्ति स्म। देवसेनानायकाः हरिं स्तुत्वा, अद्भुतपुष्पवृष्टिं च अकुर्युः। तेन त्रैलोक्यं परमं सन्तोषं प्राप, गावः च तदा क्षीरधाराः स्रवयन्ति स्म। नदीवनस्पतिसम्प्रदायः मधुना प्रवहन्ति स्म, धान्यौषधयः अकृतकर्षणेन वर्धन्ते स्म, पर्वतानि रत्नानि धारण्ति स्म। कुरुनन्दन, कृष्णस्य अभिषेके कृतमात्रे सर्वे भूतगणाः—यावत् स्वभावेन क्रूराः अपि—द्वेषरहिताः अभवन्। एवं गोविन्दं, गवां गोपानां च पतिं, अभिषिञ्च्य, इन्द्रः तेन अनुमतः, देवगणैः सहितः स्वर्गं प्रतिपेदे। दुर्गां, विनायकं, व्यासं, विष्वक्सेनं, आचार्यगणं, देवताः च—यथायोग्यं स्वदिग्भिः—अभिषेकादिभिः समर्पणैः पूजयेत्। चन्दनकर्पूरकुङ्कुमागुरुधूपैः सुरभिवरिवासैः च, संसाध्य, मन्त्रैः प्रतिदिनं स्नापयेत्, यदि सामर्थ्यमस्ति। स्वर्णघर्मणं स्तोत्रं, महापुरुषविद्यां, पौरुषसूक्तं, सामगीतिं च पठित्वा, विधिपूर्वकं कर्माणि आचरितव्यानि। वस्त्रयज्ञोपवीताभरणपत्रमाल्यगन्धैः भक्त्या यथार्हं मां अलङ्कुर्यात्। पाद्यं, आचमनीयं, गन्धपुष्पाक्षतान्, धूपदीपनैवेद्यादीन् श्रद्धया समर्पयेत्। गुडपायसघृतपूपान्नलड्डूकदधिसूपाद्यन्नानि च, यथायोग्यं, निवेदयेत्। अभ्यङ्गमर्दनदर्पणदन्तधावनस्नानभोजनपानगीतनर्तनादिकं प्रतिदिनं, पर्वणि च, आचरितव्यम्। विधिपूर्वकं संस्कृतकुण्डे मेखलासमिध्यग्निकुण्डमण्डले अग्निं प्रज्वालयेत्, हस्तेन परितः समाहरेत्। कुशान् विस्तार्य, क्षेत्रं प्रोक्ष्य, हविर्द्रव्याणि स्थापयित्वा, आपः शुद्धीकृत्य, अग्निं उपगम्य, मयि समर्पयेत्। मां हेमपिङ्गलवर्णं, शंखचक्रगदापद्मधरं, चतुर्भुजं, शान्तं, कोमलोत्पलवस्त्रधारिणं, ध्यानयेत्। मुकुटकङ्कणमेखलाकेयूरैः विराजमानं, वक्षसि श्रीवत्सचिह्नं, कौस्तुभमणिना, वनमालया च शोभितं चिन्तयेत्। ध्यानार्चनयोः, दारुपिण्डानि, घृतसिक्तानि च हविषः समर्पयेत्। पितृदेवताभ्यां घृतभागं दत्त्वा, घृतसिक्तं हविः समर्पयेत्। पूजां कृत्वा, प्रणम्य, परिचारकाय दानानि दद्यात्। मूलमन्त्रं जपन्, नारायणस्वरूपं ब्रह्म चिन्तयेत्। आचम्य, अवशिष्टं विष्वक्सेनाय समर्पयेत्; ततः सुरभिताम्भुलवाङ्गादिभिः तदनुसारं निवेदयेत्। गीतस्तोत्रनर्तनकर्मकथाश्रवणादिभिः क्षणमेकं मय्येकचित्तः भवेत्। स्तुतिपुराणाद्यपि सामान्यवाक्यैः स्तुत्वा, "भगवन्, अनुगृहाण" इति प्रार्थयेत्, साष्टाङ्गं प्रणमेत्। शिरसा पादयोः, हस्ताभ्यां च, "रक्ष मां भगवन्! मृत्युसागरभीतस्त्वां शरणं गतः" इति याचेत्। मया दत्तं अवशिष्टं शिरसि समादाय, पूजावसानसमये, आदरेण दीपाय, ततः परमज्योतिषि निवेदयेत्। यत्र यत्र श्रद्धा पूजादिषु भवति, तत्र तत्र मां पूजयेत्; सर्वभूतेषु, आत्मनि च, विश्वात्मानं मां विद्धि। एवं कर्मयोगाभ्यां, वैदिकतान्त्रिकमार्गाभ्यां, पूजयन्, मत्तः इच्छितं सिद्धिं प्राप्नोति। मम प्रतिमा स्थाप्य, दृढं देवालयं निर्मायेत्; तत्र पूजोत्सवार्थं पुष्पोद्यानानि रम्याणि स्थापयेत्। नित्यं महोत्सवकाले च पूजार्थं क्षेत्राणि, आपणान्, नगरग्रामांश्च समर्पयेत्, मम धाम लभते। प्रतिष्ठया त्रैलोक्याधिपत्यं गृहसहितं प्राप्नोति; पूजया ब्रह्मलोकं, त्रितयेन मम समत्वं। अनन्यभक्तियोगेन मां एव प्राप्नोति; एवं यः मां पूजयति, स भक्ति-पथं लभते। यः स्वयम् अथवा अन्यैः देवब्राह्मणभृत्याय दत्तं गृह्णाति, स दशसहस्रवर्षाणि विड्भुक्त्वा पतति। कर्तृद्रव्यानुमन्तॄणां कर्मफलविभागः, मृत्युपरान्ते, तेषां महाफलप्रदः भवति। शुक उवाच—एकादश्यां नन्दः उपवास्य, जनार्दनं पूजयामास; द्वादश्यां कालिन्द्याः सलिलं स्नानार्थं प्रविवेश। तदा वरुणस्य सेवकः, असुरः, तम् अह्नायां जलं प्रविष्टं दृष्ट्वा, असुरसीमां लङ्घयित्वा, नन्दं गृहीत्वा वरुणस्य समीपं नयामास। गोपाः पितरं न दृष्ट्वा, "कृष्ण! राम!" इति रुदन्तः आक्रन्दयामासुः। तेषां शब्दं श्रुत्वा, भगवान् कृष्णः, स्वजनानां अभयप्रदः, तं देशं जगाम। तत्र हृषीकेशं आगतम् आलोक्य, लोकपालः वरुणः, महत्सम्मानपूर्वकं पूजयामास, तस्य आगमनमहोत्सवं कृत्वा, इदं वचनं उवाच—"अद्य मे शरीरं शान्तं, अद्य मे कृतार्थता। ये तव पादारविन्दभक्ताः, भगवन्, ते मार्गान्तं प्राप्ताः। नमोऽस्तु ते भगवन्, परमात्मन्, ब्रह्मन्, यस्मिन् न माया न कल्पितजगत्कथा। अज्ञानात्, अविचार्य, तव पितरं अत्र आनयामि; तद् क्षमस्व। सर्वदृश् कृष्ण, त्वं मय्यपि अनुग्रहं दातुमर्हसि। गोविन्द, पितृप्रिय, तव पितरं प्रापय।" एवं संस्तुत्य, श्रीकृष्णः, सर्वेश्वरः, पितरं स्वजनसमेतं आनयित्वा, बान्धवान् प्रमुदितान् कृतवान्।