इन्द्रः देवानां मुनिभिः सह देवमातृभिः प्रेरितः, दशार्हवंशजं गोविन्दं संबोध्याभिषिञ्चत्। तदा तत्र तु गन्धर्वाणां प्रमुखः तुम्बुरुः, नारदश्च, विद्यातराः, सिद्धाः, चारणाः चागमनं कृतवन्तः। ते सर्वे हरिं जगदशुद्धिहर्तारं स्तुत्वा गीतानि गायन्तः, दिव्याङ्गनाः प्रमुदितमनसः नृत्यं चकारुः। तत्र देवसेनापतयः तम् स्तुत्वा, सुमनोभिः अद्भुतवृष्टिं च कृत्वा, त्रयः लोका परमं मुदं प्राप्तवन्तः, गावश्च तदा क्षीरधाराः स्रवितवन्त्यः। नदीषु वृक्षेषु च विविधा मधुधाराः प्रवहन्त्यः, धान्यानि ओषधयश्च अकृष्यमाणाः एव वर्धमानाः, शैलाः च रत्नानि निष्पादितवन्तः। कुरुनन्दन, यदा श्रीकृष्णस्याभिषेकः जातः, तदा सर्वे भवन्तः—स्वभावतः क्रूराः अपि—वैरभावं त्यक्तवन्तः। ततः गोविन्दं, गोपगोपतीश्वरं, सम्यक् अभिषिञ्च्य, इन्द्रः तस्य अनुमतिः लब्ध्वा, देवैः सह स्वलोकं प्रतस्थे। ततः पूजायाः विधानं प्रवक्तव्यम्। दुर्गां, विनायकं, व्यासं, विष्वक्सेनं, आचार्यगणान्, देवांश्च, स्वदिशासु सम्यक् आवाह्य, क्षालनादिभिः समर्पयेत्। चन्दनकर्पूरकुङ्कुमागुरुधूपैः सुरभिजलैश्च, यथाशक्ति, प्रतिदिनं मन्त्रैः स्नपनं कुर्यात्। स्वर्णधर्मणो महापुरुषविद्याया: पौरुषसूक्तस्य च साम्नां च पाठेन विधिवत् कर्माणि संपादयेत्। वस्त्रयज्ञोपवीतानि भूषणानि पत्रमाल्यं सुरभ्यङ्गरागैः च मम भक्तः श्रद्धया मां यथोचितं भूषयेत्। पाद्यं, आचमनीयं, गन्धं, पुष्पं, अक्षतान्, धूपदीपनैः च, श्रद्धया मां समर्पयेत्। गुडपायसघृतपूपमण्डकान्नादिविकारान्, दधिसूपादीन् च, यथालाभं, नivedayet। तैलाभ्यङ्गदर्पणदन्तधावनस्नानभोजनपानगीतनृत्यादिकं प्रतिदिनं उत्सवेषु च आचरितव्यम्। विधिपूर्वकं संस्कृतवेद्यां काष्ठकुशासनयुक्तायां, अग्निं प्रज्वाल्य, सर्वं सम्यक् स्थापयेत्। कुशान् विस्तार्य, क्षेत्रं प्रक्षालयेत्, हव्यानि विधिवत् स्थापयेत्, जलैः शुद्धीकृत्य, अग्निसमीपे माम् उपस्थापयेत्। मां सुवर्णसन्निभं शङ्खचक्रगदापद्मधरं, चतुर्भुजं शान्तं, कमलधूलिसदृशवस्त्रपरिधानं, ध्यानं कुर्यात्। मुकुटकङ्कणकटकमेखलाभूषितं, श्रीवत्सलाञ्छितवक्षसम्, कौस्तुभमणिवनमालाविभूषितं मां चिन्तयेत्। एवं ध्यानार्चनपूर्वकं, काष्ठहव्यानि घृतसिक्तानि च समर्पयेत्। पितृदेवताघृतभागान् समर्प्य, घृताक्तं हविः निवेदयेत्। पूज्य नमित्वा, पार्षदेषु दानानि दद्यात्; मूलमन्त्रं जपन्, नारायणस्वरूपं चिन्तयेत्। आचमनीयं, अवशिष्टं च जलं विष्वक्सेनाय समर्प्य, ततो मुखवास्यैः पूगादिभिः यथायोग्यं समर्पयेत्। गीतैः स्तुतिभिः नृत्त्यकथाभिः, मम चरितानि श्रवणकथनाभ्यां, क्षणमेकं तन्मयीभावं प्राप्नोति। स्तोत्रैः, पुराणैः, सामान्यवाक्यैश्च स्तुत्वा, ‘भगवन् अनुगृहाण’ इति प्रार्थयित्वा, साष्टाङ्गं प्रणमति। शिरसा पादयोः, भुजौ कृताञ्जलिं कृत्वा, ‘त्रातुम् अर्हसि मां भगवन्! मृत्युसमुद्रभीतं शरणागतं’ इति याचते। एवं मया दत्तं अवशिष्टं श्रद्धया शिरसि निधाय, पूजार्थे समापनसमये, दीपाय निवेद्य, परमज्योतिषि पुनरर्पयेत्। यत्र यत्र वा श्रद्धया पूजारूपं कर्म भवति, तत्र तत्र मां पूजयेत्; अहं सर्वभूतेषु, आत्मनि च, विश्वात्मरूपेण स्थितः। एवं वैदिकतान्त्रिकयोर्योजनपथाभ्यां श्रद्धया पूजां कुर्वन्, मत्तः इच्छितसिद्धिं प्राप्नोति। मम प्रतिमां स्थाप्य, दृढं देवालयं निर्माय, पूजार्थं पुष्पोद्यानानि उत्सवसमये च निर्मायेत्। नित्यं महोत्सवेषु च पूजाराधनकर्मणां प्रवाहाय, क्षेत्राणि, आपणानि, नगरग्रामांश्च समर्पयित्वा, मम लोकं प्राप्नोति। प्रतिष्ठया त्रिलोकाधिपत्यं सप्रासादं लभते; पूजाराधनादिना ब्रह्मलोकं, त्रिभिः मयैव समत्वं प्राप्नोति। एकनिष्ठया भक्त्या योगेन वा केवलं मामेव प्राप्नोति; एवं मां यः पूजयति, स भक्तिमार्गं लभते। यो वा स्वयम् अथवा अन्यैः देवब्राह्मणानां भृत्यर्थं दत्तं गृह्णाति, स दशसहस्रवर्षाणि विड्भक्षकः भवति। कर्तुः, तत्त्वस्य, अनुमन्तुः, यश्चैव कर्मसाक्षिणः, तेषां मृत्युः अनन्तरं तद्वृत्तस्याधिकं फलं पुनः पुनः लभन्ते। शुक उवाच—एकादश्यां नन्दः उपवास्य, जनार्दनं पूजयामास; द्वादश्यां स कालिन्द्याः सलिलं प्रविश्य स्नानाय ययौ। तत्र तु वरुणस्य सेवकः, असुरः, तम् अर्धरात्रे सलिलं प्रविश्य असुरसीमां उल्लङ्घ्य, गृहीत्वा वरुणस्य समीपं निनय। गोकुलवासिनः नन्दं न दृष्ट्वा, ‘कृष्ण! राम!’ इति विलपन्तः। श्रीभगवान् तेषां क्रन्दनं श्रुत्वा, पितरं वरुणेन नीतमिति विज्ञाय, स्वजनानां अभयं दातुं समर्थः, तत्र जगाम। तं दृष्ट्वा, लोकपालकः हृषीकेशं समागतं सस्मितं सत्कारपूर्वकं पूजयामास, महोत्सवमिव मन्यते स्म। श्रीवरुण उवाच—‘अद्य मम शरीरं प्रशान्तम्; अद्य मे प्रयोजनं सम्पूर्णम्; ये तव पादपद्मयोः भक्ताः, ते गतिसिद्धिं प्राप्तवन्तः। नमोऽस्तु ते भगवन्, परात्मन्, ब्रह्मन्, यत्र माया जगद्विकल्पः अपि न श्रूयते। अज्ञानात् मन्दबुद्धित्वात्, तव पितरं अत्र नीतम्; तद् मे क्षन्तुमर्हसि। सर्वदर्शिन् कृष्ण, त्वमपि मां प्रसादयितुमर्हसि; गोविन्द, पितृप्रिय, तव पितरं प्रतिनय।