सुरभिः भगवन्तं जगन्नाथं कृष्णं प्रणम्य प्राह—"न इन्द्रः, त्वमेव नः परं दैवतं। त्वं हि गवां ब्राह्मणानां देवानां साधूनां च हिताय स्थितः।" ततः वयम् ब्रह्मणा प्रेरिताः त्वां, इन्द्रं, अभिषेक्ष्यामः। त्वं खलु जगत आत्मा, पृथिव्याः भारं शमयितुमवतारः। एवं सत्सु, शुक उवाच—सुरभिः स्वयं कृष्णं स्वक्षीरधारया स्नापयामास। ऐरावतः स्वर्गगङ्गाजलं आनयित्वा अभिषेकाय प्रयच्छत्। इन्द्रः च, देवर्षिभिः सहितः, देवमातृभिः प्रेरितः, दशार्हनन्दनं गोविन्दमित्यभिषिञ्चत्। तदा तत्र तु तुंबरुः नारदः च, गन्धर्वविद्याधरसिद्धचारणसंघाश्च, हरिं स्तुत्वा जगदपवित्रं यशः गायन्ति स्म, देवाङ्गनाश्च प्रमुदिताः नृत्यन्ति स्म। तत्समये देवगणाधिपतयः तं स्तुत्वा अद्भुतपुष्पवृष्टिं कृतवन्तः। त्रयो लोकाः परमं हर्षमवापुः, गावश्च दुग्धधाराभिः प्रवहन्त्यः। नद्यः वृक्षाः च मधुप्रवाहैः स्रवन्ति स्म, धान्यौषधयः अकृत्रिमतया वर्धन्ते, पर्वतानि रत्नानि प्रकटयन्ति स्म। कुरुनन्दन, गोविन्दस्याभिषेके सर्वे प्राणिनोऽपि, स्वभावेन क्रूराः अपि, द्वेषरहिताः अभवन्। एवं गोविन्दे, गवां गोपानां च नाथे, अभिषिक्ते, इन्द्रः तेन अनुमतः देवैः सहितः स्वलोकं प्रतस्थे। अथ भगवतः पूजाविधिं शुक उवाच—दुर्गां विनायकं व्यासं विष्वक्सेनं गुरून् देवान् च स्वदिग्भ्यः स्रुक्प्रभृतिभिः पूजयेत्। चन्दनकर्पूरकुङ्कुमागुरुधूपैः सुरभिजलैः मन्त्रैः स्नापयेत्, यदि सामर्थ्यमस्ति। स्वर्णघर्मण्या महापुरुषविद्यया पौरुषसूक्तेन साम्ना च कर्माणि कुर्यात्। वस्त्रयज्ञोपवीतानि भूषणानि पत्रमाल्यानि सुरभ्यङ्गरागैः स्नेहेन सम्यगभिषिञ्चेत्। पाद्यं अर्घ्यं गन्धपुष्पाक्षतान् धूपदीपैः श्रद्धया मां सम्पूजयेत्। गुढोदनं सर्पिषा सिक्तं अपूपान् मधुरान् दधियूषादीन् च यथाशक्ति निवेदयेत्। अभ्यङ्गमर्दनदर्पणदन्तधावनस्नानभोजनपानीयगीतनृत्यादीनि नित्यं पर्वणि चाचरेत्। विधिवत् वेदिकायामग्निं प्रज्वाल्य, कुशान् विस्तार्य, आहुतिं समर्पयेत्। ततः मां सुवर्णदीप्तिमिव, शङ्खचक्रगदापद्मधरं चतुर्भुजं शान्तं पीताम्बरधरं चिन्तयेत्। मुकुटकङ्कणकटकहारैः शोभितं, श्रीवत्सलाञ्छनकौस्तुभमणिग्रीवमाल्यालङ्कृतं सदा ध्यायेत्। पूजनान्ते तैलसिक्तान् समिधः हविषः च हुत्वा, पितृदेवताभ्यां घृतभागान् दत्त्वा, मुख्याहुतिं समर्पयेत्। पूजायां नमित्वा पार्षदेषु दानानि दद्यात्, मूलमन्त्रं जपन् नारायणस्वरूपं चिन्तयेत्। आचम्यावशिष्टं विष्वक्सेनाय समर्प्य, ताम्बूलादि मुखवास्यं दद्यात्। गीतस्तुतिनृत्यकथादिभिः मम चरितं श्रवयित्वा, क्षणमेकं तन्मयः भवेत्। स्तोत्रैः पुराणोक्तैः सामान्यभाषितैः च मां स्तुत्वा, 'भगवन् प्रसन्नो भव' इति प्रार्थयेत्, प्रणिपत्य शिरसा पादयोः बद्धाञ्जलिः शरणागतः 'प्रपन्नं मां मृत्युसागरभीतं रक्ष' इति याचेत्। भगवता दत्तं निःशेषं शिरसि कृत्वा, पूजावसानसमये दीपे प्रदाय, परमदीप्तौ पुनरर्पयेत्। यत्र यत्र श्रद्धया पूजादिकं क्रियते, तत्र तत्र मां पूजयेत्—सर्वभूतान्तर्गतः आत्मरूपेण ह्यहम्। एवं विधिविधानयोः, तन्त्रमार्गस्य च, पूजनं कुर्वन् मां द्विविधं सिद्धिं प्राप्नोति। मम प्रतिमां स्थाप्य, दृढमन्दिरं निर्माय, पुष्पोद्यानानि उत्सवपूजार्थानि कुर्यात्। नित्यं महोत्सवेषु च पूजार्थं क्षेत्राणि, विपणयो ग्रामनगरादीनि समर्पयन्, मम लोकं लभते। प्रतिष्ठया त्रैलोक्याधिपत्यं, पूजया ब्रह्मलोकगमनं, त्रैविध्येन मम साम्यं च। केवलया भक्त्या योगेन वा मां एव प्राप्नोति; एवमेकभक्त्या मां पूजयन् भक्तिमार्गं लभते। यो देवब्राह्मणानां भृत्यर्थं स्वयम् अथवा अन्यैः दत्तं गृह्णाति, स दशसहस्रवर्षाणि चण्डालभोजनं प्राप्नोति। कर्तुः तत्त्वस्य अनुमोदयितुः च, ये कर्मफलभागिनः, ते मृत्युः पश्चात् पुनः पुनः तस्य कर्मणः श्रेष्ठं फलं लभन्ति। एवं कदाचित्, एकादश्यां नन्दः उपवास्य जनार्दनं पूजयामास; द्वादश्यां कालिन्दीजलं प्रविश्य स्नातुम् उद्ययौ। तदा वरुणस्य सेवकः कश्चन असुरः तम् अपहरत्, रात्रौ असुरसीमां उल्लङ्घ्य जलं प्रविश्य। गोपाः पितरं न दृष्ट्वा 'कृष्ण! राम!' इति आक्रोशन्तः। तं श्रुत्वा भगवान् कृष्णः, स्वजनानां अभयप्रदः, तत्र गतवान्। तत्र हृषीकेशं आगतम् आलोक्य, लोकपालः वरुणः अतिथिसत्कारपूर्वकं पूजयामास, महोत्सवेन तं द्रष्टुं स्तुत्वा उवाच—"भगवन्, अद्य मम शरीरे शान्तिः जाताऽस्ति; अद्य मम प्रयोजनं सिद्धम्। ये तव पादपद्मे भक्ताः, ते हि परमगत्याः प्राप्ताः।