ततः चिन्तयन्ती सुरभिः स्वसन्तानैः सह गोपवेषधारिणं श्रीकृष्णं समीपमुपेत्य प्रणामं समर्पयामास। सा सुरभिः कृष्णं विश्वात्मानं योगेश्वरं सर्वस्य कारणं जगन्नाथं अव्ययं सम्बोध्य उवाच—“कृष्ण! कृष्ण! महायोगिन्! विश्वात्मन्! सर्वस्य आद्यः त्वया वयं जगन्नाथेन रक्षिताः, अनपायिन्। तव हि सर्वेषां देवतानां, गोब्राह्मणसाधूनां च हिताय तत्त्वं, न तु इन्द्रः, अस्माकं परमदैवतं। ब्रह्मणा प्रेरिताः वयं त्वां अभिषेकं करिष्यामः, इन्द्रत्वेन; त्वं हि भूमेर्भारहरणाय विश्वात्मन् अवतीर्णः।” एवं सुरभिः श्रीकृष्णं आमन्त्र्य स्वदुग्धेन स्नापयामास, च दिव्यगङ्गाजलैः ऐरावतद्वारा आनीतः। ततः इन्द्रः देवर्षिसंयुक्तः, देवमातृप्रेरितः, दशार्हवंशसम्भूतं कृष्णं गोविन्दत्वेन अभिषेचयामास। तत्र तु तुंबुरुनारदादयः गन्धर्वविद्याधरसिद्धचारणाः आगत्य, हरेः यशः जगतां मलनाशनं गायन्ति स्म, देवाङ्गनाः हर्षनृत्यम् अकुर्वन्। देवगणाध्यक्षाः तं स्तुत्वा अद्भुतपुष्पवर्षं च कृतवन्तः; त्रैलोक्यं परमसुखं प्राप्तम्, गोषु अपि दुग्धप्रवाहः अभवत्। नानानदीवृक्षसमूहाः मधुप्रवाहैः स्रविताः, धान्यौषधयः अकृत्रिमोत्पन्नाः, पर्वताः रत्नानि धारयामासुः। कुरुनन्दन, कृष्णाभिषेकसमये सर्वभूतानि—even those cruel by nature—निर्वैराणि अभवन्। ततः गोविन्दं गोगोपनाथं अभिषिच्य, इन्द्रः तेन अनुमतः, देवैः सह स्वं लोकं प्रतिपद्य गतः। तत्र, पूजायां दुर्गां विनायकं व्यासं विष्वक्सेनं गुरून् देवांश्च, स्वस्वदिशायां, स्नानादिभिः समर्पणैः पूजेत। चन्दनकर्पूरकुङ्कुमागुरुसुगन्धजलैः मन्त्रैः नित्यं स्नानं कुर्यात्, यथाशक्ति। स्वर्णघर्मणं महापुरुषविद्यां पुरुषसूक्तं सामगीतं च पठित्वा विधिपूर्वकं कर्म आचरितव्यम्। वस्त्रयज्ञोपवीताभरणपत्रमाल्यगन्धैः भक्त्या यथायोग्यं मां अलङ्कुर्यात्। पाद्यं आचमनं गन्धपुष्पाक्षतधूपदीपनैवेद्यं श्रद्धया समर्पयेत्। गुढार्स्यपाकघृतवर्तिकपिष्टकादिस्वाद्यं दधि शाकाद्यं यथायोग्यं निवेदयेत्। तैलमर्दनदर्पणदन्तधावनस्नानभोजनपानगीतनृत्यादिकं नित्यं च उत्सवेषु कुर्यात्। विधिपूर्वकं अग्निकुण्डे मेखलासमिध्युपहारैः अग्निं प्रज्वाल्य, कुशान् विस्तार्य, क्षेत्रं प्रक्षिप्य, हविस्स्थापनं जलशुद्ध्याऽप्याग्निसमीपं गत्वा हवनं कुर्यात्। मां सुवर्णसदृशं शङ्खचक्रगदापद्मधारिणं चतुर्भुजं शान्तं पद्मकेसरवर्णवस्त्रं मनसा चिन्तयेत्। किरीटकङ्कणमेखलाङ्गदशोभितं श्रीवत्सलञ्च Kaustubha-रत्नं वनमालां च धारयन्तं। ध्यानपूजायाम्, तैलद्रव्याणि, घृतसिक्तानि, पितृदेवताघृतभागान् समर्प्य, घृतसिक्तं हविः निवेदयेत्। पूजाप्रणामान्ते परिचारकाय दानं दत्त्वा, मूलमन्त्रं जपित्वा, नारायणस्वरूपं स्मरन् ब्रह्मचिन्तनं कुर्यात्। आचमनं शेषं च विष्वक्सेनाय विधिपूर्वकं समर्प्य, सुगन्धी ताम्बूलादिकं च दद्यात्। गीतस्तोत्रनृत्यकर्मकथाश्रवणेन क्षणमेकं मयि तन्मयता लभ्यते। स्तुतिपाठैः पुराणादिभिः, सामान्यवाक्यैः च, स्तुत्वा, “अनुग्रहं कुरु, भगवन्!” इति प्रार्थ्य, शिरसा प्रणमेत्। पादयोः शिरः स्थापयित्वा, बाहू कृत्वा, “रक्ष माम्, भगवन्! मृत्युसागरभयात् शरणागतः अस्मि!” इति याचेत्। मया दत्तं शेषं श्रद्धया शिरसि स्थाप्य, पूजावसानसमये दीपे समर्प्य, पुनः परदीपे समर्पयेत्। यत्र यत्र श्रद्धा पूजादौ अस्ति, तत्र तत्र मां पूजेत्; सर्वेषु भूतान्तः आत्मनि च अहं विश्वात्मा स्थितः। एवं विधिविद्यायोगमार्गैः वेदतान्त्रिकैः पूजकः मम इच्छितसिद्धिं प्राप्नोति। मम प्रतिमा स्थाप्य दृढमन्दिरं निर्माय, पूजोत्सवाय रम्यपुष्पवनानि करोतु। पूजानुष्ठानाय महोत्सवेषु नित्यं च क्षेत्रदुकाननगरग्रामान् समर्प्य, मम लोकं प्राप्नुयात्। प्रतिष्ठया त्रैलोक्याधिपत्यं, पूजादिना ब्रह्मलोकं, त्रितयेन मम साम्यं लभेत्। केवलभक्तियोगेन मामेव प्राप्नुयात्; यः मां पूजयति, स भक्तिमार्गं लभते। यः स्वयम् वा अन्यैः वा देवब्राह्मणाय दत्तं वस्तु भक्षयति, स दशसहस्रवर्षाणि विष्ठाभोजी भवति। कर्तृसारस्वीकर्तृणां च, मृत्युपर्यन्तं कर्मफलमधिकं पुनः पुनः लभ्यते। शुकः उवाच—एकादश्यां उपवास्य, नन्दः जनार्दनं पूजयामास; द्वादश्यां कालिन्दीजले स्नानं कर्तुं प्रविष्टः। तत्र वरुणस्य सेवकः असुरः तं रात्रौ जलं प्रविश्य, असुरसीमां उल्लङ्घ्य, वरुणस्य समीपं नीतवान्। गोपाः तं दृष्ट्वा न शक्नुवन्तः, “कृष्ण! राम!” इति उच्चैः विलपन्तः। तेषां शब्दं श्रुत्वा, भगवान् तत्त्ववित्, पितरं वरुणेन हृतं ज्ञात्वा, राजन्, स्वजनानां अभयदायकः बलवान् तत्र गतः।