इन्द्रस्य प्रति भगवान् कृष्णः सान्त्वनपूर्वकं प्राह—“गच्छ त्वं शक्र, शुभं ते अस्तु। मम आज्ञा पालनिया। स्वकर्मसु स्थितः, अहंकाररहितः, यथायोग्यं प्रवर्तस्व।” इत्यनन्तरं, विचारशीलया सुरभ्या सह स्वसन्तानैः गोपालरूपिणं श्रीकृष्णं समीपमुपसृत्य साष्टाङ्गं प्रणम्य, सा सुरभिः प्रणम्य प्राह—“कृष्ण कृष्ण, महायोगिन्, विश्वात्मन्, सर्वाद्य, त्वया वयं लोकनाथेन रक्ष्यामहे, अच्युत। त्वमेव नः परं दैवतं, न इन्द्रः, हे जगन्नाथ। गवां ब्राह्मणानां देवानां साधूनां च हितार्थं त्वं स्थितः। वयं ब्रह्मणा प्रेरिताः त्वां अभिषेचयिष्यामः, हे इन्द्र। त्वमवतीर्णोऽसि, विश्वात्मन्, भूतलभारहरणाय।” एवं कृतनिमन्त्रणः श्रीकृष्णः सुरभ्या स्वदुग्धेन, ऐरावतकृतं स्वर्गगङ्गाजलं चाभ्यषिच्यते स्म। ततो देवराज इन्द्रः, देवर्षिभिः सह, देवमातृप्रेरितः, दशार्हवंशसम्भूतं श्रीकृष्णं “गोविन्द” इति सम्बोध्याभिषिञ्चत्। तत्र तु तुंबुरु, नारदः, चान्ये गन्धर्वविद्याधरसिद्धचारणाः, हरेः यशः जगदपवित्रहरं गीतवन्तः, दिव्याङ्गनाः प्रमुदिताः नृत्यन्त्यः समुपस्थिताः। देवसेनापतयः तमुपस्तुवन्तः, अद्भुतपुष्पवृष्टिं कृतवन्तः; तेन त्रयः लोका परमं मुदं प्राप्ताः, गवश्च स्रवत्पयः प्रादुश्चक्रुः। नदीवृक्षगणाः मधुप्रवाहं कृतवन्तः; धान्योषधयः अकृत्रिमोत्पन्नाः, पर्वताः रत्नानि प्रसूतवन्तः। कुरुनन्दन, श्रीकृष्णाभिषिक्ते सर्वभूतानि—स्वभावतः क्रूराण्यपि—वैररहितानि अभवन्। ततः गोविन्दं गवां गोपालानां च प्रभुं सम्यगभिषिच्य, इन्द्रः तेन अनुमोदितः, देवगणैः सह स्वलोकं प्रतिनिवृत्तः। ततः भगवतः पूजाविधानं निरूप्य, दुर्गां विनायकं व्यासं विष्वक्सेनं गुरून् देवांश्च, स्वदिग्भ्यः सम्यगर्घ्यादिभिः पूजयेत्। चन्दनकर्पूरकुङ्कुमागुरुधूपैः सुगन्धवारिभिश्च, यथाशक्ति मन्त्रैः प्रतिदिनं स्नापयेत्। स्वर्णघर्मणस्तुत्या, महापुरुषविद्यया, पौरुषसूक्तेन, साम्ना च विधिपूर्वकं कर्माचरेत्। वस्त्रयज्ञोपवीताभरणपत्रमाल्यगन्धैः भक्त्या मां शोभयेत्। पाद्यं अर्घ्यं गन्धपुष्पाक्षतान् धूपदीपबलिं श्रद्धया समर्पयेत्। गुडपायसान्नघृतापूपमोडकदधिसूपाद्यन्नानि यथालाभं निवेदयेत्। अभ्यङ्गमर्दनदर्पणदन्तधावनस्नानभोजनपानगीतनर्तनादिकं प्रतिदिनं पर्वणि चाचरेत्। विधिवत् वेदिकायां गार्हपत्याग्निं बन्धनकाष्ठाधिवेदिकायुक्तं प्रज्वाल्य, सर्वतोऽनुसञ्चिनुयात्। कुशासनं विस्तार्य, क्षेत्रं प्रक्षाळ्य, हव्यानि स्थापयित्वा, तानि जलैः शुद्धीकृत्य, वह्निं उपगम्य, मयि समर्पयेत्। मां हेमसमप्रभं शङ्खचक्रगदापद्मधरं, चतुर्भुजं शान्तं, काञ्चनकुसुमवस्त्रं, किरीटकङ्कणकाञ्चनकटकशोभितं, श्रीवत्सलाञ्छितवक्षसं, कौस्तुभमणिवनमालाभूषितं चिन्तयेत्। एवं ध्यानार्चनानन्तरं, दारुहव्यानि सर्पिषा सिक्तानि च समर्पयेत्; पितृदेवताहविर्भागान् घृतप्लुतांश्च निवेद्य, बलिं समर्पयेत्। पूज्य नमित्वा, परिचारकाय दानानि दद्यात्; मूलमन्त्रं जपन् ब्रह्म स्मरेत्, नारायणस्वरूपं ध्यायेत्। आचम्यावशिष्टं विष्वक्सेनाय समर्पयेत्; ततः सुगन्धी ताम्बूलादिकं समर्पयेत्। गीतस्तुतिनर्तनकथनश्रवणैः क्षणमेकं मयि तन्मयी भवेत्। स्तोत्रैः, पुराणगाथाभिः, सामान्यभाषणैश्च, मां स्तुत्वा, “अनुगृहाण भगवन्” इति प्रार्थयेत्, प्रणमेत् च। शिरसा पादयोः स्थाप्य, हस्तौ कृत्वा, “रक्ष माम्, भगवन्! मृत्युसमुद्रभीतः शरणागतः अस्मि” इति याचेत्। एवं मया दत्तावशिष्टं श्रद्धया शिरसि निधाय, समापनकाले सम्यगर्घ्यं दीपे समर्प्य, परमदीप्तौ पुनः समर्पयेत्। यत्र यत्र श्रद्धा पूजादिषु, तत्र तत्र मां पूजयेत्; सर्वभूतेषु, स्वात्मनि च, अहं विश्वात्मा स्थितः। एवं विधिविधानयोगमार्गाभ्यां यः मां पूजयति, स मत्तः इच्छितां सिद्धिं प्राप्नोति। मम प्रतिमां स्थाप्य, स्थिरं मन्दिरं निर्माय, तत्र पुष्पोद्यानानि उत्सवानां पूजायाः च निर्मायेत्। नित्यकर्मपर्वोत्सवपूजार्थं क्षेत्राणि, आपणान्, नगरग्रामांश्च समर्पयित्वा, मम धाम प्राप्नोति। प्रतिष्ठया त्रैलोक्यपतित्वं सप्रासादं लभते; पूजया ब्रह्मलोकं, त्रय्या तु मम समत्वं। केवलया भक्त्या योगेन वा मां एव आप्नोति; एवं मां पूजयन् भक्तिमार्गं लभते। यो हि स्वयम् अथवा अन्यैः देवब्राह्मणभृत्यर्थं दत्तं वस्तु गृह्णाति, स दशसहस्रवर्षाणि विड्भुक् भवति। कर्त्रर्थं, तत्त्वार्थं, अनुमोदकानां च, ये कर्मफलभागिनः, ते मृत्युः पश्चात् कर्मफलमधिकतरं पुनः पुनः लभन्ति। एवं, शुक उवाच—एकादश्यां नन्दः उपवास्य, जनार्दनं पूजयामास; द्वादश्यां कालिन्द्याः सलिले स्नानार्थं प्रविष्टः। तत्र वरुणस्य दूतः, असुरः, तम् अपहरन्, वरुणस्य सन्निधौ नयामास, रात्रौ सलिलं प्रविश्य असुरसीमां लङ्घितवानिति।