इन्द्रः श्रीकृष्णं प्रार्थयन् स्वकृपया अहं मदमपनीय व्यर्थं यत्नं नाशितवान्, त्वां प्रभुं गुरुं आत्मानं शरणं प्रपन्नोऽस्मीत्यवोचत्। तदा शुकः उवाच—एवं माघवान् श्रीकृष्णं स्तुत्वा, भगवान् स्मितपूर्वकं मेघगम्भीरया वाचा भाषितवान्। भगवान् उवाच—हे माघव, तव हितार्थं यज्ञं भग्नवान्, यथा मां सदा स्मरसि, न च इन्द्रत्वमदेन मोहितः स्याः। यो ह्यर्थबलमदांधः, स दण्डधरं न पश्यति; तस्मै दयां दर्शयन्, यदा इच्छामि, तदा तस्य श्रीं हरामि। अतः गच्छ शक्र, भवतु ते कल्याणम्। मदीयं शिक्षां पालनियम्। स्वधर्मे स्थित्वा, मदरहितः सम्यग्व्यवस्थितः भव। एतस्मिन्नन्तरे सुरभिः चिन्तयन्ती, स्वसुतैः सह, गोपालरूपिणं श्रीकृष्णं उपगम्य, प्रणम्य, उवाच। सा उवाच—कृष्ण, कृष्ण, महायोगिन्, विश्वात्मन्, सर्वस्य आदिमन्, त्वया, लोकनाथेन, वयं रक्ष्यामहे, अच्युत। त्वं नः परं दैवतं, न इन्द्रः, हे लोकनाथ; गोब्राह्मणदेवसज्जनानां हिताय त्वं स्थितः। वयं ब्रह्मणा प्रेरिताः त्वां इन्द्रत्वेन अभिषिञ्चामः। त्वं विश्वात्मन्, भूमेर्भारहरणाय अवतीर्णः। शुकः उवाच—एवं सुरभिः श्रीकृष्णं आमन्त्र्य, स्वदुग्धेन च, ऐरावतवाहितेन दिव्यगङ्गाजलेन च, अभिषिञ्चत्। इन्द्रः, देवर्षिभिः सह, देवमातृप्रेरितः, दशार्हवंशजं गोविन्दं संबोध्य अभिषिञ्चत्। तत्र तु तुम्बुरुनारदादयः गन्धर्वविद्याधरसिद्धचारणाः आगत्य, हरिगुणान् गायन्ति, यः लोकरजःपुंसां नाशकः, देवाङ्गनाः हर्षनृत्यं चक्रुः। देवगणाध्यक्षाः तम् स्तुत्वा, अद्भुतपुष्पवृष्टिं चक्रुः; त्रिलोक्यां परमसन्तोषः अभवत्, गावः च दुग्धप्रवाहान् मुमुचुः। नानानदीवृक्षगणाः मधुप्रवाहैः प्रवहन्ति स्म; धान्यौषधयः अकृत्रिमोत्पन्नाः, पर्वताः च रत्नानि प्रसूता। कुरुनन्दन, श्रीकृष्णस्य अभिषेककाले सर्वे प्राणिनः—दुष्टाः अपि—वैरमुक्ताः अभवन्। एवं गोविन्दं गोपालपतिं अभिषिञ्च्य, इन्द्रः तेन अनुज्ञातः, देवगणैः सह स्वर्गं प्रतिपेदे। ततः, दुर्गां, विनायकं, व्यासं, विष्वक्सेनं, गुरून्, देवांश्च, स्वदिक्प्रतिदेवतया, अभिषेकाद्युपचारैः पूजयेत्। चन्दनकर्पूरकुङ्कुमागुरुधूपैः सुगन्धवारिभिश्च, मन्त्रैः प्रतिदिनं स्नापयेत्, यदि सामर्थ्यमस्ति। स्वर्णघर्मणस्तोत्रमहापुरुषविद्यापौरुषसूक्तसाम्नां पाठेन, राजन्, विधिपूर्वकं कर्म कुर्यात्। वस्त्रयज्ञोपवीताभरणपत्रमाल्यगन्धैः, भक्त्या मां यथोचितं भूषयेत्। पाद्यं अर्घ्यं आचमनीयं गन्धपुष्पाक्षतान् धूपदीपान्नादीन् श्रद्धया मयि समर्पयेत्। गुडपायसायाज्यापूपशष्कुलीसितोदनक्षीरयूषाद्यन्नानि यथाशक्ति निर्वपेत्। तैलाभ्यङ्गमर्दनदर्पणदन्तधावनस्नानभोजनपानीयगीतनृत्यादिकं प्रतिदिनं पर्वणि च आचरितव्यम्। विधिना, संस्कृतकुण्डे मेखलासमिध्यग्न्यादिभिः, हस्तेन सर्वं सञ्चिनुयात्। कुशान् प्रसार्य, क्षेत्रं प्रोक्ष्य, नियतं हविर्निवेद्य, आपः शुद्ध्वा, वह्निं समुपगम्य, मयि समर्पयेत्। मां हेमपिङ्गलवपुषं शङ्खचक्रगदापद्मधरं, चतुर्भुजं, शान्तं, कमलधूलिसदृशवसनं, ध्यानयेत्। किरीटकङ्कणमेखलाकेयूरैः विभूषितं, वक्षसि श्रीवत्सलाञ्छनं, कौस्तुभमणिं वनमालया विराजितं। एवं ध्यात्वा पूजयन्, समिधाज्यसिक्तान् दारून्मन्त्रेण जुहुयात्; पितृदेवताभ्यां घृतभागान् दत्त्वा, घृतसिक्तं हविर्निवेदयेत्। पूजायां कृत्वा, नमस्कृत्य, परिचारकाय दानं दद्यात्; मूलमन्त्रं जपन्, नारायणस्वरूपं ब्रह्म ध्यानयेत्। आचमनीयशेषं विष्वक्सेनाय समर्प्य, तदनन्तरं ताम्बूलादिसुगन्धनागरादिभिः मुखवास्यं दद्यात्। गीतस्तोत्रनृत्यकथनैः, मम चरितश्रवणेन, क्षणमेकं तन्मयः भवेत्। स्तोत्रैः, स्तुतिभिः, पुराणश्लोकैः, सामान्यवाक्यैः च, मां स्तुत्वा, ‘अनुगृहाण मां प्रभो’ इति प्रार्थ्य, साष्टाङ्गं प्रणमेत्। शिरसा पादयोः, बाहुभ्यां च क्रौञ्चिताभ्यां, ‘रक्ष मां प्रभो! मृत्युसागरभीतस्तव शरणं गतः’ इति याचेत्। मया दत्तं शेषं श्रद्धया शिरसि निधाय, पूजासमाप्तौ, प्रदीपाय समर्प्य, पुनः परं ज्योतिः समर्पयेत्। यत्र यत्र वा श्रद्धा पूजादिषु स्यात्, तत्र मां पूजयेत्; अहं हि सर्वभूतेषु, आत्मन्यपि, विश्वात्मरूपेण स्थितः। एवं वैदिकतान्त्रिकमार्गाभ्यां यजन्यः, मत्तः अभिष्टसिद्धिं लभते। मम प्रतिमां स्थाप्य, दृढमन्दिरं निर्मायेत्; तत्र पूजार्थं पुष्पोद्यानानि उत्सवाय च कारयेत्। नित्यं च महोत्सवेषु च, पूजार्थं क्षेत्राणि, अपणान्, नगरग्रामांश्च समर्पयेत्, मम लोकं प्राप्नुयात्। प्रतिष्ठया स त्रैलोक्याधिपत्यं प्राप्नोति; पूजया ब्रह्मलोकम्, त्रिविधेन मम साम्यं। केवलभक्तियोगेन मां एव प्राप्नोति; एवं मां यः पूजयति, स भक्ति-पथं लभते।