श्रीभगवत्प्रसङ्गे, मघवान् भगवन्तं श्रीकृष्णं सान्त्वयन् सस्मार—“नमस्ते भगवन् पुरुषोत्तम, महात्मन्, नमो वासुदेवाय, कृष्णाय, सात्वतानां प्रभवे च। येन इच्छया तनुं धारयसी, यस्य रूपं विज्ञानमयं, सर्वव्यापिनं, सर्वबीजं, सर्वभूतात्मानं, तस्मै नमः। भगवन्, अहमेव अहङ्कारदर्पेण च कोपवशात्, यज्ञविघ्नेन दुरात्मभिः प्रेरितः, इमं गोपग्रामं वातवर्षेण नाशयितुमिच्छम्। तव कृपया अहं दर्पात् विमुक्तः, मम व्यर्थप्रयत्नः नष्टः, त्वां शरणं प्रपन्नोऽस्मि—प्रभो, गुरो, आत्मन्।” एवं स्तुत्वा मघवान्, श्रीशुक उवाच, भगवान् श्रीकृष्णं स्तौति स्म। श्रीभगवान् सस्मितं मेघगम्भीरया गिरा प्रत्युवाच—“मघवन्, तव यज्ञं मया भग्नं तव हितार्थं कृतम्, यथा त्वं मां स्मरन् सदा, इन्द्रमहोन्मदेन न मोहितो भवेत्। यो धनदर्पेण मूढः, स दण्डधरं न पश्यति; तस्मात् मम कृपया तस्य समृद्धिं यदा इच्छामि, तदा हरामि। गच्छ शक्र, सर्वं शुभं ते अस्तु; मम आदेशं पालय, स्वधर्मे स्थित्वा, दर्परहितः, यथोचितं प्रवर्तस्व।” ततः विचारयन्ती सुरभिर्देवी स्वसन्तानैः सह गोकुलेश्वरं कृष्णं समीपमागत्य प्रणमामास। सा उवाच—“कृष्ण, कृष्ण, महायोगिन्, विश्वात्मन्, सर्वस्य आदिः, त्वया, लोकनाथेन, वयं रक्ष्यामहे, अच्युत। त्वं नः परं दैवतं, न तु इन्द्रः, लोकनाथ, गवां ब्राह्मणानां देवतानां साधूनां च हितार्थं त्वं स्थितः। वयं ब्रह्मणा प्रेरिताः त्वां, हे इन्द्र, अभिषेचयिष्यामः; त्वं विश्वात्मा, भूमेर्भारहरणाय अवतीर्णः।” एवं श्रीशुक उवाच, सुरभिः कृष्णं स्वक्षीरेण स्नापयामास, ऐरावतस्य दिव्यगङ्गाजलेन च। इन्द्रः अपि, देवर्षिभिः सह, देवमातृप्रेरितः, दशार्हवंशसम्भूतं गोविन्दं संप्रणम्याभिषिञ्चत्। तत्र तु तुंबरु, नारदादयः, गन्धर्वविद्याधरसिद्धचारणाः, हरिगुणगानं जगुः, येन लोकमलानि नश्यन्ति, देवाङ्गनाश्च हर्षनृत्यम् अकुर्वन्। देवसेनानायकाः तं स्तुत्वा, पुष्पवृष्टिं चकारुः; त्रयो लोकाः परमं हर्षमवापुः, गावः च क्षीरधाराः स्रवयामासुः। नद्यः वृक्षसमूहाश्च मधुना प्रवहन्ति स्म, धान्यौषधयः अकृत्रिमतया वर्धन्ते स्म, पर्वतानि रत्नानि प्रादुर्बभूवुः। कुरुनन्दन, कृष्णाभिषेकसमये सर्वे प्राणिनः, स्वभावेन क्रूराः अपि, वैररहिताः अभवन्। एवं गोविन्दं गोकुलनाथं अभिषिञ्च्य, इन्द्रः तेन अनुज्ञातः, देवगणैः सह स्वर्गं प्रतिपेदे। तत्र, दुर्गां, विनायकं, व्यासं, विष्वक्सेनं, आचार्यांस्तथा, देवांश्च, स्वदिक्क्षेत्रे, अभिषेकादिभिः पूजयेत्। चन्दनकर्पूरकुङ्कुमागुरुधूपैः सुरभिसलिलैः च नित्यं मन्त्रैः स्नापयेत्, यदि सामर्थ्यं अस्ति। स्वर्णघर्मणं महापुरुषविद्यां, पौरुषसूक्तं, सामगीतिं चोच्चार्य, सम्यक् कर्माणि कुर्यात्। वस्त्रयज्ञोपवीताभरणपत्रमाल्यगन्धैः, भक्त्या यथायोग्यमलङ्कुर्यात्। पाद्यं, आचमनीयं, गन्धं, पुष्पं, अक्षतान्, धूपं, दीपं, नैवेद्यं भक्त्या समर्पयेत्। गुडोदनं घृतपक्वं पिष्टकं अपूपं मधुरं दधि सूपादिकं च, यथाशक्ति, निवेदयेत्। स्नानतेलमर्दनदर्पणदन्तधावनाभ्यञ्जनभोजनपानीयगीतानृत्यादि प्रतिदिनं उत्सवेषु च कुर्यात्। विधिवत्, अग्निकुण्डे, मेखलायुतायां वेदिकायां समिधादिभिः सम्यगग्निं प्रज्वालयेत्। कुशासनं वितान्य, क्षेत्रं प्रोक्ष्य, सम्यक्तोयेन शुद्धीकृत्य, अग्निं समीपं गत्वा, अहुतिं समर्पयेत्। मां सुवर्णद्योतसमप्रभं, शङ्खचक्रगदापद्मधरं, चतुर्भुजं, शान्तं, कोमलपिताम्बरधरं, चिन्तयेत्। किरीटकङ्कणमेखलाकटिसूत्रैः शोभितं, श्रीवत्सलाञ्छितवक्षसम्, कौस्तुभमणिना वनमालया विभूषितं, ध्यानयेत्। एवं ध्यानार्चनयोः, दर्भाहुतिं घृताभिषिक्तां, पितृदेवताभ्यां हविर्दत्त्वा, घृतोपहितं नैवेद्यं समर्पयेत्। पूजां कृत्वा, दण्डवत्प्रणिपत्य, परिचारकाय दानं दद्यात्; मूलमन्त्रं जपन्, नारायणस्वरूपं ब्रह्म स्मरेत्। आचम्य, अवशिष्टं विष्वक्सेनाय समर्पयेत्; ततो गन्धपानीयं ताम्बूलादिकं यथाविधि दद्यात्। मम चरितं गीतं स्तुत्वा, नृत्यं कृत्वा, मम कथां शृण्वन्, क्षणमेकं तदभावेन लीयेत। स्तोत्रैः, पुराणैः, सामान्यभाषया वा, मां स्तुत्वा, ‘कृपां कुरु भगवन्’ इति प्रार्थयेत्, प्रणिपत्य। मम पादयोः शिरसा कृत्वा, बाहू कृत्वा, ‘रक्ष मां भगवन्! मृत्युसागरभयात् शरणं प्रपन्नोऽस्मि’ इति याचेत्। मया दत्तं अवशिष्टं श्रद्धया शिरसि निधाय, पूजावसानसमये, दीपाय समर्पयेत्, ततो दिव्यतेजसे च पुनः समर्पयेत्। यत्र यत्र श्रद्धया पूजादिकं भवेत्, तत्र तत्र मां पूजयेत्; अहं हि सर्वेषु भूतेषु, आत्मनि च, विश्वात्मा स्थितः। एवं वैदिकतन्त्रिकयोः मार्गयोः, यः मां पूजयति, तस्मै मया इच्छितं सिद्धिं ददामि। मम प्रतिमा स्थाप्य, दृढमन्दिरं निर्मायेत्; तत्र पूजानुत्सवार्थं पुष्पवाटिकां रम्यां कuryāt्।