इन्द्रः भगवन्तं कृष्णं प्राञ्जलिः प्रणम्य विनयपूर्वकं वचः समुपादत्त—“भगवन्, मम अज्ञानवशात् स्वशक्त्यभिमानेन च कृतं यदपचारं तदनुगृह्य क्षन्तुमर्हसि। प्रभो, मम मनः मोहितमभूत्, तादृशा दूषिताशया मयि पुनर्न जायेरन्। अदोक्षज, तवायं पृथिव्याः भारहरणाय, बलिनां नृपतीनां संहाराय, सैन्यानां विनाशाय, तव पादानुगामिनां च श्रेयसेऽवतारः कृतः। नमोऽस्तु ते भगवन्, पुरुषोत्तम महात्मन्; नमो वासुदेवाय, कृष्णाय, सात्वतानां पतये च। नमोऽस्तु तुभ्यं यः स्वेच्छया देहमधत्ते, यः विज्ञानमयस्वरूपः, सर्वत्र व्याप्नोति, सर्वबीजः, सर्वभूतात्मा च। भगवन्, अहमेव अहङ्कारकोपाभिभूतः, यज्ञविघ्नकालेऽभिमानिभिः प्रेरितः, वायुवृष्टिभिः गोष्ठं नाशयितुमुद्यतः। तव प्रसादात् मदो मम नष्टः, व्यर्थप्रयासोऽपि विनष्टः; त्वामेव शरणं प्राप्तोऽस्मि, त्वमेव प्रभुः, गुरु, आत्मा च। एवं माघवेन स्तुतः श्रीकृष्णः सस्मितं मेघगम्भीरया वाचा प्रोवाच—“माघव, तव यज्ञं मया भङ्क्त्वा तव प्रति अनुग्रहं कृतवानस्मि, यथा त्वं मां सर्वदा स्मरन्, इन्द्रमदेन मोहितो न भवसि। यो धनबलमदेनान्धः सन्नियन्तारं न पश्यति, तस्य तदा तदा द्रव्यलाभं हरामि, यदा तस्मै दया कर्तव्या। गच्छ शक्र, सर्वं शुभं भवतु; मम उपदेशः पालनीयः। स्वधर्मे स्थित्वा मदं विहाय यथोचितं प्रवर्तस्व।” एतस्मिन्नन्तरे सुरभिर्देवी स्वपुत्रैः सहित्या मनस्याकुला गोपालरूपिणं कृष्णं समीपमुपसृत्य प्रणमामास। सा उवाच—“कृष्ण, कृष्ण, महायोगिन्, विश्वात्मन्, सर्वाद्य, त्वया, जगन्नाथेन, अस्माकं रक्षणं कृतम्, अच्युत। त्वमेव अस्माकं परं दैवतं, न तु इन्द्रः, जगन्नाथ; गवां, ब्राह्मणानां, देवानां, साधूनां च हिताय त्वमेव स्थितः। वयं ब्रह्मणा प्रेरिताः त्वां, हे इन्द्र, अभिषेचयामः; त्वं विश्वात्मन्, पृथिव्याः भारहरणायावतारितः।” एवमुक्त्वा सुरभिः कृष्णं स्वक्षीरेण स्नापयामास; ऐरावतः स्वर्गीयगङ्गाजलं समाहृत्य तेनापि अभिषेकं कृतवान्। ततो देवराजः इन्द्रः, देवरर्षिभिः सहितः, मातृभिः प्रेरितः, दशार्हवंशसम्भूतं कृष्णं ‘गोविन्द’ इति सम्बोध्याभिषिंचत्। तत्र तु तुंभुरु, नारदादयः, गन्धर्वाः, विद्याधराः, सिद्धाः, चारणाश्च, हरिं जगत्पावनं कीर्तिं गायन्तः, सुरस्त्रियः प्रमुदिताः नृत्यन्त्यः समुपस्थिताः। देवसेनापतयः कृष्णं स्तुत्वा पुष्पवर्षं चकारुः; त्रयो लोकाः परमानन्दमवापुः, गावश्च दुग्धधाराभिः सिञ्चन्त्यः तुष्टाः। नदीवृक्षगणाः मधुना प्रवहन्ति स्म; धान्यौषधयश्च स्वयमेव सम्पद्यन्ते, पर्वतानां रत्नसम्पद्वृद्धिर्जग्मुः। कुरुनन्दन, गोविन्दाभिषेके समाप्ते सर्वे प्राणिनः, स्वभावतः क्रूराः अपि, द्वेषरहिताः अभवन्। ततः गोविन्दं गवां गोपालानां च नाथं अभिषिञ्च्य, इन्द्रः तेन अनुमतः, देवगणैः सह स्वस्थानं प्रतिपेदे। अथ श्रीभगवान् पूजारूपविधिं निर्दिशति स्म—दुर्गां, विनायकं, व्यासं, विष्वक्सेनं, आचार्यान्, देवांश्च, स्वस्वदिग्भ्यः सम्यक् सिक्त्यादिभिः पूजयेत्। चन्दनकर्पूरकुङ्कुमागुरुधूपजलैः मन्त्रयुक्तं स्नानं प्रतिदिनं कुर्यात्, यथाशक्ति। स्वर्णघर्मस्तोत्रेण, महापुरुषविद्यया, पौरुषसूक्तेन, सामगानैश्च पूजार्चनं विधिवत् कुर्यात्। वस्त्रयज्ञोपवीताभरणपत्रमाल्यगन्धैः भक्त्या मां भूषयेत्। पाद्यं, आचमनीयं, गन्धपुष्पाक्षतधूपदीपबलिभिः श्रद्धया मां सम्प्रदायेत्। गुडपायसाज्यपूपमण्डकसर्पिष्पायसादिभिः, दधिसूपाद्युपस्करैश्च, यथालाभं नित्यं निवेदयेत्। तैलाभ्यङ्गदर्पणदन्तधावनस्नानभोजनपानगीतानृत्यादिकं प्रतिदिनं, पर्वणि च, आचरितव्यम्। विन्यस्तकुशासनं, सम्यक्संस्कृताग्निकुण्डे, समिद्धाग्नौ, यथोक्तद्रव्यैः हविर्दद्यात्। अग्निसमीपे सम्यक् कुसुमाद्युपहारैः, आप्लाव्य, सम्यग् समर्पयेत्। मां तु सुवर्णसन्निभं, शङ्खचक्रगदापद्मधरं, चतुर्भुजं, शान्तं, पद्मकेशरवस्त्रधरं ध्यात्वा पूजयेत्। किरीटकङ्कणमेखलाकटकाभरणैः, श्रीवत्सलाञ्छनकौस्तुभमणिवनमालाभिः शोभितं मां चिन्तयेत्। पूजायां हविर्दारु, सर्पिषा सिक्तं, पितृदेवतार्पणं, घृताहुतिं च सम्यग् विधायेत्। पूजायां सन्निहितगणान् दत्त्वा, मूलमन्त्रं जपन्, नारायणस्वरूपं चिन्तयेत्। आचमनीयशेषं विष्वक्सेनाय समर्प्य, ताम्बूलाद्युपचारेण पूजां समापयेत्। गीतैः, स्तुतिभिः, नृत्यैः, मम चरितकथनश्रवणैः क्षणमेकं स absorbed भवति। स्तोत्रैः, पुराणैः, सामान्यभाषया वा, मां स्तुत्वा, 'दयानिधे, प्रसन्नो भव' इति प्रार्थ्य, प्रणिपत्य, मम पादयोः शिरः स्थापयित्वा, बाहू कृत्वा, 'रक्ष मां प्रभो, मृत्युसमुद्रभीतं शरणागतं मां' इति याचेत्। पूजार्पितशेषं श्रद्धया शिरसि निधाय, पूजार्थं दीपे, परमदीप्तौ च सम्यग् निवेदयेत्। यत्र यत्र श्रद्धया पूजार्चनं क्रियते, तत्र तत्र मां पूजयेत्; अहं सर्वभूतेषु, आत्मनि च, विश्वात्मरूपेण स्थितः। एवं श्रीमद्भागवते महापुराणे श्रीकृष्णचरिते गोविन्दाभिषेकवर्णनं पूजार्चनविधिश्च सम्यग् प्रतिपादितः।