इन्द्रः भगवतः श्रीकृष्णस्य समीपे विनीतभावेन प्रार्थयन् इत्येवमुवाच—“मम तुल्याः ये जनाः तव आज्ञां अवज्ञाय स्वयमेव जगतां स्वामिन इति मन्यन्ते, ते त्वां यथाकालं दृष्ट्वा शीघ्रमेव अहंकारं हित्वा धर्ममार्गं परित्यज्य अविनयेन आचरन्ति; दुष्टानामपि तव शिक्षैव प्रभाववती भवति। तस्मात् हे भगवन्, मम अज्ञानात् स्वबलमदेन च कृतं अपराधं क्षमस्व। प्रभो, मम मनः मोहितम् आसीत्; यथा पुनः तादृशा दूषिताः भावाः मयि न सञ्जायेरन्, तथा कुरुष्व। अधोक्षज! तव अयं अवतारः पृथिव्याः भारहरणाय, बलवद्भिः नृपतिभिः कृतभारनिवारणाय, सेनानां विनाशाय, तव पादानुगानां च कल्याणाय जातः। नमोऽस्तु ते, भगवन्, पुरुषोत्तम, महात्मन्; नमो वासुदेवाय, कृष्णाय, सात्वतानां पतये च। यः स्वेच्छया तनुं धारयति, यस्य रूपं विज्ञानमयं, सर्वगतं, सर्वबीजं, सर्वात्मानं तम् अहम् नमामि। भगवन्, अहमेव मदगर्वेण, तीव्रकोपेन च, यज्ञे भग्ने सती, वायुवृष्टिभिः गोकुलस्य विनाशं कर्तुं यतितवान्। तव प्रसादात् अहं गर्वात् विमुक्तः, मम व्यर्थप्रयत्नो नष्टः; त्वां प्रभुं, गुरुम्, आत्मानं च आश्रितवानस्मि। शुक उवाच—एवं मैघवता इन्द्रेण स्तुतः श्रीकृष्णः स्मितपूर्वम्, मेघगम्भीरया वाचा, प्रत्युवाच। भगवानुवाच—मघवन्, तव यज्ञभङ्गः मया तव हितार्थं कृतः, यथा त्वं मां सदा स्मरिष्यसि, इन्द्रमदेन मोहितः न भविष्यसि। यो धनबलमदेन अन्धः भवति, स दण्डधरं न पश्यति; तस्मात् तं द्रष्टुं यदा इच्छामि, तदा तस्य श्रीं हरामि, तस्मै दया दर्शयन्। गच्छ शक्र, सर्वं शुभं भवतु ते; मम शिक्षां पालय; स्वकर्मण्येव स्थित्वा, गर्वं त्यक्त्वा, यथोचितं प्रवर्तस्व। ततः चिन्तयन्ती सुरभिः स्वसुतैः सह गोपालरूपिणं कृष्णं उपसृत्य प्रणमामास। सुरभिः उवाच—“कृष्ण, कृष्ण, महायोगिन्, विश्वात्मन्, सर्वस्य आद्यः प्रभुः त्वमेव; त्वया वयं रक्षिताः, हे अच्युत। त्वमेव अस्माकं परदेवता, न इन्द्रः, हे जगत्पते; गवां, ब्राह्मणानां, सुराणां, साधूनां च हिताय त्वम् अवतत्से। वयं ब्रह्मणा प्रेरिताः त्वां इन्द्ररूपेण अभिषिञ्चामः; त्वं विश्वात्मन्, पृथिव्याः भारहरणाय अवतीर्णः।” शुक उवाच—एवं सुरभिः कृष्णं आहूय स्वक्षीरैः स्नापयामास, ऐरावतसमानीयैः दिव्यगङ्गाजलैः च। इन्द्रः सुरर्षिभिः, देवमातृप्रेरितः, दशार्हवंशजं कृष्णं गोविन्द इति सम्बोधितवान्, स स्नापयामास। तत्र तु तुंबरुः, नारदः च, अन्ये च गन्धर्वविद्याधरसिद्धचारणाः, हरिं स्तुवन्तः, यस्य कीर्तिः लोकमलापहाऽस्ति, गायन्तः समागताः; दिव्याङ्गनाः हर्षनृत्यं चक्रुः। सुरगणेश्वराः तम् स्तुत्वा, पुष्पवृष्टिं चकारुः; त्रयः लोका अतिसुखं प्रापुर्य; गोवः अपि क्षीरधाराः प्रवर्तयन्। नदीवनगणाः मधुप्रवाहैः स्रवन्ति स्म; धान्यौषधयः अकृत्रिमोत्पन्नाः; पर्वताः रत्नानि प्रावर्तयन्। कुरुनन्दन, कृष्णे अभिषिक्ते, सर्वे प्राणिनः, स्वभावेन दुष्टाः अपि, वैरमुक्ताः अभवन्। एवं गोविन्दं, गवां गोपानां च नाथं, अभिषिञ्च्य, इन्द्रः तेन अनुमतः, देवैः सह स्वर्गं प्रतिपेदे। दुर्गां, विनायकं, व्यासं, विष्वक्सेनं, आचार्यांश्च, देवांश्च, तेषां तेषां दिशां मुखेन, अभिषेकादिभिः पूजयेत्। चन्दनकर्पूरकुङ्कुमागुरुधूपैः, सुगन्धितोयैः च, मन्त्रैः प्रतिदिनं स्नापयेत्, यदि सामर्थ्यं विद्यते। स्वर्णघर्मणस्तुत्या, महापुरुषविद्यया, पौरुषसूक्तेन, सामगानैः च, राजन्, विधिपूर्वकं कर्माणि कुर्यात्। वस्त्रयज्ञोपवीताभरणपत्रमाल्यगन्धैः, भक्त्या यथायोग्यं मां अलङ्कुर्यात्। पाद्यं, आचमनीयं, गन्धपुष्पाक्षतान्, धूपदीपनैवेद्यादीन्, श्रद्धया दद्यात्। गुडपायसाज्यापूपकृष्णलड्डूकादिभिः, दधिसूपाद्यन्नैश्च, यथाशक्ति, नैवेद्यं निर्वपेत्। अभ्यङ्गमर्दनदर्पणदन्तधावनस्नानभोजनपानगीतनृत्यादिकं प्रतिदिनं, पर्वदिने च, समाचरेत्। विधिवत्, अग्निकुण्डे मेखलासमिध्यष्टकवेद्यादिभिः, अग्निं प्रज्वालयेत्, हस्तेन विधाय सर्वं समावाप्य। कुशासनं विधाय, क्षेत्रं प्रक्षालयेत्, हविर्द्रव्याणि स्थापयेत्, आपः शुद्धीकुर्यात्, अग्निं समुपेत्य, मयि समर्पयेत्। मां सुवर्णपिङ्गलमिव, शङ्खचक्रगदापद्मधरं, चतुर्भुजं, शान्तं, पद्मकेसरवस्त्रपरिधानं, ध्यानयेत्। मुकुटकङ्कणमेखलाकेयूरैः विराजमानं, वक्षसि श्रीवत्सलाञ्छनं, कौस्तुभमणिना, वनमालया शोभितं च। ध्यानार्चनयोः कृत्ये, समिधः सर्पिषा सिक्ताः च, पितृदेवताहविषां च समर्पणं कृत्वा, घृतसिक्तं नैवेद्यं दद्यात्। पूजां कृत्वा, प्रणम्य च, परिचारकाय दक्षिणां दद्यात्; मूलमन्त्रं जपन्, नारायणसारं ब्रह्म स्मरन्, चिन्तयेत्। आचम्य, अवशिष्टं विष्वक्सेनाय समर्प्य, सुगन्धिताम्बूलादिभिः तदनन्तरं यथायोग्यं निवेदयेत्। गानस्तोत्रनृत्यकर्माणि, मदीयानि चरितानि कथयन्, शृण्वन्, क्षणमेकं तन्मयः भवेत्। स्तुतिपौराणिकगीतैः, सामान्यवाक्यैः अपि, मां स्तुत्वा, ‘भगवन्, कृपां कुरु’ इति प्रार्थयेत्, प्रणिपत्य। मम पादयोः शिरः स्थापयित्वा, बाहू च आक्रोश्य, ‘रक्ष मां प्रभो! मृत्युसागरबन्धनभीतः शरणं प्राप्तोऽस्मि’ इति याचेत्। एवं मया दत्तं अवशिष्टं श्रद्धया शिरसि विधाय, पूजासमाप्तौ, दीपाय समर्पयेत्, पुनः परदीप्तये च निवेदयेत्। एवं श्रीकृष्णस्य महिम्नि, तस्य पूजाविधौ च, इन्द्रस्य च गर्वविनयने, सुरभ्याः अभिषेकादिके, तथा दिव्यलक्षणयुक्ते पूजायां च, भगवतः अनुग्रहेण सर्वे लोकाः परमानन्दमवापुः।