इन्द्रः भगवन्तं कृष्णं समुपेत्य प्राञ्जलिरुवाच—“भगवन्, तव धाम शुद्धसत्त्वमयं, शान्तं, तपसा निर्मितं, रागतमसावपेतं च। गुणप्रवाहोऽयं मायया कल्पितः त्वां न बध्नाति, नापि तवासक्तिर्भवति। कथं तर्हि लोभादयः कारणानि, येऽज्ञानात् सम्भवन्ति, भगवन्, तव सन्निधौ स्युः? तथापि भगवन् धर्मस्य रक्षणाय, दुष्टनिग्रहाय च दण्डं धारयसि। त्वं सर्वलोकानां पिता, गुरुः, स्वामी चासि, दुस्तरः कालः, दण्डधरः। तव स्वेच्छया धृतरूपेण सर्वहिताय प्रवर्तसे, ये चात्मानं लोकनाथमिति मन्यन्ते, तेषां मदं हरसि। ये त्वदाज्ञां न मन्यन्ते, स्वं च लोकनाथत्वमभिमन्यन्ते, त एव त्वां कालेन दृष्ट्वा शीघ्रं मदं जहति, सत्पथं विहाय, अवमानिनः प्रवर्तन्ते; तवोपदेशो दुष्टानामपि साधु फलति। तस्मात् भगवन्, मम अज्ञानात् स्वशक्तिमदभिमानात् कृतं अपराधं क्षमस्व। प्रभो, मम मनः मोहितमासीद्; पुनरियं दुर्बुद्धिर्मयि मा जायेत। भगवन्, अधोक्षज, तवायं अवतारो पृथिवीभारहरणाय, बलिनां नृपतिनां विनाशाय, सेनानां च संहाराय, तव पादानुयायिनां च हिताय जातः। नमस्ते भगवन् पुरुषोत्तम, महात्मन्; नमो वासुदेवाय, कृष्णाय, सात्वतानां पतये। स्वेच्छया तनुं धारयसि, विज्ञानमयस्वरूपः, सर्वगतः, सर्वबीजः, सर्वात्मा चासि—तुभ्यं नमः। भगवन्, अहमेव, मदगर्वात् तीव्रकोपाच्च, यद्व्रजं वायुभिर्महाभीषणेभ्यः नाशयितुमिच्छामि, यज्ञे चावमाने जातः। तव प्रसादेन मदो मयि नष्टः, व्यर्थप्रयत्नोऽपि विनष्टः, त्वामेव शरणं गतोऽस्मि, प्रभो, गुरो, आत्मन्। एवं श्लाघ्यं कृष्णं वन्दमानः मघवान् स्तुत्वा, स भगवान् कृष्णः स्मितपूर्वम् मेघगम्भीरया गिरा प्रत्युवाच—“माघव, तव यज्ञं मया भङ्क्त्वा तुभ्यं कृपां दर्शितवान्, यथा मां सर्वदा स्मरेः, न चेन्द्रमाहात्म्येन प्रमत्तो भूयाः। यो हि धनबलगर्वेणान्धः, स दण्डधरं न पश्यति; तं यदा कृपां दर्शयितुमिच्छामि, तदा तस्य श्रीं हरामि। अतः गच्छ शक्र, सर्वं ते शुभं भूयात्; ममाज्ञां पालय, स्वधर्मे स्थित्वा मदमपेतः सन्नियतश्च भव।” ततः चिन्तयन्ती सुरभिः स्वसुतैः सह गोकुलेश्वरं कृष्णं समीपमुपेत्य प्रणमामास। सा सुरभिः उवाच—“कृष्ण, कृष्ण, महायोगिन्, विश्वात्मन्, सर्वस्यादि, त्वया, भगवन्, वयं रक्ष्यामहे, अच्युत। त्वं नः परं देवतास्वरूपम्, न तु इन्द्रः, लोकनाथ; गवां, ब्राह्मणानां, देवतानां, साधूनां च हिताय त्वमवस्थितः। वयं ब्रह्मणा प्रेरिताः त्वां, इन्द्रं, अभिषेचयिष्यामः; त्वं विश्वात्मन्, पृथिवीभारहरणायावतारितः।” एवं शुकदेव उवाच—सुरभिः कृष्णं आमन्त्र्य स्वक्षीरधारया स्नापयामास, ऐरावतः च दिव्यगङ्गाजलेन अभिषेकं कृतवान्। इन्द्रः, देवर्षिभिः सह, देवमातृप्रेरितः, दशार्हवंशजं गोविन्दमिति सम्बोध्याभिषेकं चकार। तत्र तु तुंबरुः, नारदः, अन्ये च गन्धर्वविद्याधरसिद्धचारणाः, हरिं जगत्पावनकीर्तिं गायन्तः, दिव्याङ्गनाः प्रमोदेन नृत्यन्त्यः आगमन्। देवसेनापतयः कृष्णं स्तुवन्तः, पुष्पवृष्टिं चकारुः; त्रिलोकी परमानन्दमवाप; गावश्च दुग्धप्रवाहान् स्रवयामासुः। नद्यः, वृक्षाः च मधुप्रवाहैः स्रवन्ति स्म; धान्यौषधयः अपि अकृत्रिमतया समृद्धिं जग्मुः; पर्वतानि रत्नानि प्रादुर्भावयामासुः। कुरुनन्दन, यदा कृष्णोऽभिषिक्तः, तदा सर्वभूतानि, स्वभावेन क्रूरतया अपि, द्वेषरहितानि अभवन्। एवं गोविन्दं, गवां गोपानां च स्वामिनं, अभिषिच्य, इन्द्रः तेन अनुमतः, देवैः सह स्वलोकं प्रतिपेदे। ततो दुर्गां, विनायकं, व्यासं, विष्वक्सेनं, गुरून्, देवांश्च, स्वस्वदिक्प्रवेशेन, अभिषेकाद्युपचारैः पूजयेत्। चन्दनकर्पूरकुङ्कुमागुरुधूपैः सुरभिजलैः च मन्त्रैः प्रति दिने स्नापयेत्, यदि सम्पत्तिः स्यात्। स्वर्णघर्मणस्तुत्या, महापुरुषविद्यया, पौरुषसूक्तेन, साम्ना च, राजन्, विधिपूर्वकं यजनं कुर्यात्। वस्त्रयज्ञोपवीताभरणपत्रमाल्यगन्धैः भक्त्या मां सम्यगालिङ्गयेत्। पाद्यं, आचमनीयं, गन्धं, पुष्पं, अक्षतान्, धूपं, दीपं, नैवेद्यं च श्रद्धया समर्पयेत्। गुडपायसान्नं, घृतपक्वान्नं, अपूपान्नं, पिष्टकं, मधुरं, दधि, सूपं, यथाशक्ति नैवेद्यं विधायेत्। अभ्यञ्जनं, मर्दनं, दर्पणं, दन्तधावनं, स्नानं, भोजनं, पानं, गीतनृत्यादिकं प्रति दिने, पर्वदिने च, आचरितव्यम्। विधिपूर्वकं वेदिकायां कण्ठशमितयूपसमेतायां वह्निं प्रज्वालयेत्, समन्तात् समाहितं कृत्वा हस्तेन समर्पयेत्। कुशान् विस्तार्य, क्षेत्रं प्रक्षालय, हविषः स्थापयित्वा, जलैः शुद्धीकृत्य, वह्निं समुपेत्य, मां हुत्वा यजेत्। मां कनकसन्निभं, शङ्खचक्रगदापद्मधरं, चतुर्भुजं, शान्तं, कोमलपिताम्बरधरं चिन्तयेत्। किरीटवलयकटकमेखलाभूषितं, श्रीवत्सलाञ्छितवक्षसम्, कौस्तुभमणिविभूषितं, वनमालाविभूषितं मां ध्यायेत्। एवं ध्यायन् पूजयन् च, समिधः सर्पिषा लेपिताः समर्पयेत्; पितृदेवताभ्यां घृतभागान् दत्त्वा, हविः घृतसिक्तं निवेदयेत्। पूजां कृत्वा, प्रणम्य, परिचारकाय दानानि दद्यात्; मूलमन्त्रं जपन्, नारायणसारं ब्रह्म चिन्तयेत्। आचम्य, अवशिष्टं विस्वक्सेनाय समर्पयेत्; ततो गन्धमुखवासितैः ताम्बूलादिभिः यथायोग्यं निवेदयेत्। गीतं, स्तुतिं, नृत्यं, मम चरितकथनं, शृवणं च कृत्वा, क्षणमेकं तन्मयीभावं प्राप्नोति।