यदा इन्द्रः श्रीकृष्णस्य अनन्तशक्तिं दृष्ट्वा श्रुत्वा च, त्रैलोक्याधिपतित्वस्य गर्वः नष्टः, सः विनीतः अञ्जलिं कृत्वा भाषितवान्। इन्द्रः उवाच—हे कृष्ण! तव धाम शुद्धसत्त्वमयं, शान्तं, तपोमयं, रागतमोवर्जितम्। मायया निर्मितः गुणप्रवाहः त्वां न बध्नाति, न तव किञ्चित् आसक्तिः अस्ति। तदा, अज्ञानात् उत्पन्नः लोभादिकारणं कथं तव स्यात्, भगवन्? तथापि धर्मरक्षणाय, दुष्टनिग्रहाय, भगवन् दण्डं धारयसि। त्वं सर्वलोकानां पिता, गुरु, अधिपः, दुर्धर्षः कालः, दण्डधरः च। सर्वहिताय स्वेच्छया रूपं धारयन्, स्वलिलया, अहंकारिणां लोकनाथानां गर्वं हरोषि। यथा ममाद्यः, यः तव आज्ञां अवमान्य, स्वं लोकनाथत्वं मन्यते, सः त्वां यथाकालं दृष्ट्वा शीघ्रं गर्वं त्यजति, धर्ममार्गं विहाय, अनवमानम् आचरति; दुष्टानामपि तव उपदेशः फलति। अतः, भगवन्, मे अपराधं, यः अज्ञानगर्वात् कृतः, क्षमस्व। स्वामी, मम मनः मोहितम्; तादृशः अनर्हः चिन्तनं पुनः मा जायेत। हे अधोक्षज! तव अवतारः भुवः भारहरणाय, बलिनां नृपाणां संहाराय, सेनानां विनाशाय, तव पादानुगामिनां हिताय च। नमः ते भगवन्, परमात्मन्, महात्मन्; नमः वासुदेवाय, कृष्णाय, सात्वतानां नाथाय। नमः स्वेच्छया देहधारिणे, ज्ञानमूर्तये, सर्वव्यापिने, सर्वबीजाय, सर्वात्मने। भगवन्, अहं गर्वात्, कोपात्, गोपग्रामं वायुभिः, वर्षाभिः, नष्टयितुम् इच्छितवान्, यज्ञविघ्नात्, अहंकारीभिः। तव कृपया, अहं गर्वात् मुक्तः, व्यर्थप्रयत्नः नष्टः; त्वं नाथं, गुरुम्, आत्मानं शरणं प्रपन्नः। शुकः उवाच—एवं, इन्द्रेण श्रीकृष्णः स्तुतः, स भगवन् प्रसन्नः, मेघनिनादसदृशं वाक्यं स्मितपूर्वकं उवाच। भगवान् उवाच—हे माघव! तव यज्ञं अहं भङ्क्त्वा तव हिताय, यथा त्वं मां सर्वदा स्मरिष्यसि, इन्द्रगौरवे न प्रमत्तः स्याः। यः धनबलगर्वेण अन्धः, स दण्डधरं न पश्यति; तस्मै दया कर्तुम् इच्छन् अहं यदा इच्छामि, तदा तस्य ऐश्वर्यं हरामि। गच्छ, शक्र, शुभं ते अस्तु। मम उपदेशः पालनं कुरु। स्वधर्मे स्थित्वा, गर्वरहितः, यथायोग्यं प्रवर्तस्व। ततः सुरभिः, गोमाता, चिन्तयन्ती, कृष्णं गोपवेषधारिणं समीपं आगत्य, स्वपुत्रैः सह, प्रणम्य, वाक्यं उवाच। सुरभिः उवाच—कृष्ण, कृष्ण, महायोगिन्, विश्वात्मन्, सर्वोत्पत्ते, त्वया, लोकनाथेन, अस्माकं रक्षणं कृतम्, अच्युत। त्वं अस्माकं परमदैवतं, न इन्द्रः, लोकनाथ; गोब्राह्मणदेवतसज्जनानां हिताय त्वं स्थितः। वयं ब्रह्मणा प्रेरिताः, त्वां इन्द्रं अभिषिञ्चामः। त्वं विश्वात्मा, भुवः भारहरणाय अवतीर्णः। शुकः उवाच—एवं, सुरभिः कृष्णं आमन्त्र्य, स्वदुग्धेन स्नापयामास, ऐरावतः दिव्यगङ्गाजलेन च। इन्द्रः, देवर्षिसमेतः, देवमातृप्रेरितः, दशार्हवंशजं अभिषिञ्च्य, गोविन्द इति सम्बोधयामास। तत्र तु तुंरुरु, नारदः, गन्धर्वाः, विद्याधराः, सिद्धाः, चारणाः च आगच्छन्; ते हरिहं यशः गीतवन्तः, यः लोकमलनाशकः, दिव्यस्त्रियः हर्षनृत्यं अकरोत्। देवगणाध्यक्षाः तं स्तुत्वा, अद्भुतपुष्पवृष्टिं अकरोत्; त्रैलोक्यं परमसन्तोषं प्राप्तम्; गाः तदा दुग्धप्रवाहं ददुः। नानाराजीन्यः, वृक्षाः, मधुप्रवाहं अकरोत्; धान्य-औषधयः अकृत्रिमं वृद्धिम् प्राप्ताः; पर्वताः रत्नानि अददुः। कुरुनन्दन, कृष्णस्य अभिषेककाले, सर्वभूतानि—even क्रूरस्वभावानि—वैरमुक्तानि अभवन्। एवं गोविन्दं गो-गोपनाथं अभिषिञ्च्य, इन्द्रः तेन अनुमतः, देवैः सह स्वलोकं प्रतिपेदे। ततः दुर्गां, विनायकं, व्यासं, विश्वक्सेनं, गुरून्, देवांश्च, स्वस्वदिशि, अभिषेकाद्यैः पूजयेत्। चन्दनं, कर्पूरं, कुङ्कुमं, अगुरुं, सुगन्धजलानि च, मन्त्रैः स्नानं प्रतिदिनं कुर्यात्, यथाशक्ति। स्वर्णघर्मणं, महापुरुषविद्यां, पौरुषसूक्तं, सामगीतं च, राजन्, जपन्, विधिपूर्वकं कर्म आचर्येत्। वस्त्रैः, यज्ञोपवीतैः, भूषणैः, पत्रमाल्यैः, सुगन्धितिलेपैः, भक्त्या, यथायोग्यं, मां अलङ्कारयेत्। पाद्यं, आचमनीयं, सुगन्धं, पुष्पं, अक्षतं, धूपं, दीपं, नैवेद्यं च, श्रद्धया दद्यात्। गुडपायसं, घृतं, अपूपं, पिष्टकं, मधुरं, दधि, सूपं, अन्यं च, यथासम्भवम्, नैवेद्यं कुर्यात्। स्नेहनं, मर्दनं, दर्पणं, दन्तधावनं, स्नानं, भोजनं, पानं, गीतं, नृत्यं च, प्रतिदिनं, पर्वणि च कुर्यात्। यथाविधि, अग्निकुण्डे, मेखया, समिध्भिः, वेदीया, अग्निं प्रज्वालयेत्, हस्तेन निर्देशितम्। कुशं विस्तार्य, क्षेत्रं प्रक्षिप्य, आहुत्यः स्थाप्य, जलैः शुद्ध्य, अग्निं समीप्य, मां हव्यं दद्यात्। मां सुवर्णमयमिव, शङ्खचक्रगदापद्मधरं, चतुर्भुजं, शान्तं, पद्मकेसरवर्णवस्त्रं, ध्यानं कुर्यात्। मुकुटकङ्कणमेखलारत्नमणिवलयैः, श्रीवत्सलक्षणेन, कौस्तुभमणिना, वनमालया च शोभितं मां चिन्तयेत्। ध्यानपूजायाम्, दारुहव्यानि, घृतसिक्तानि च यथाविधि अर्पयेत्; पितृदेवभागान् घृतभागान् अर्प्य, घृतसिक्तं हव्यं अर्पयेत्। पूजयित्वा, प्रणम्य, परिचारकाय दानं दद्यात्; मूलमन्त्रं जपन्, नारायणसारं स्मरन्, ब्रह्म ध्यानं कुर्यात्। आचमनीयं, अवशिष्टं च, विश्वक्सेनाय समर्पयेत्; तदनन्तरं, सुगन्धिताम्बूलं, मुखवास्यादि यथायोग्यं अर्पयेत्। एवं श्रीकृष्णस्य गोविन्दरूपस्य, गोपग्रामस्य, अभिषेकः, पूजनं च, भगवदुपदेशः, सर्वलोकसन्तोषः, गोसुरभ्यादिभिः, दिव्यदेवगणैः, विधिपूर्वकं सम्पन्नम्।