श्रीभागवतस्य पुण्यकथानां श्रवणं सदा सेवनीयमेव, सेवनीयमेव। केवलं तस्य श्रवणमात्रेण हरिः स्वयमेव श्रोतुः हृदये निवसति। एषः भागवतशास्त्रः अष्टादशसहस्रश्लोकमयः, द्वादशस्कन्धनिबद्धः, परीक्षितः च शुकदेवः च संवादरूपः अस्ति—एवं भागवतं शृणु। हे प्रिय, संसारचक्रे जनः अज्ञानवशात् भ्रमति, यावत् किञ्चिदपि शुकशास्त्रस्य उपदेशः तस्य कर्णयोः न प्रविशति। किम् अन्यैः शास्त्रैः पुराणैः च श्रवणेन, ये केवलं संकरं जनयन्ति? एकमेव भागवतं मुक्तिदायकत्वेन घोषयति। यत्र गृहे भागवतकथायाः नित्यश्रवणं भवति, तत् गृहम् एव तीर्थसंज्ञितम्, तत्र वासिनां पापानि नश्यन्ति। शुकशास्त्रस्य कथायाः षोडशांशमपि पुण्यं न लभ्यते, सहस्राश्वमेधशतवाजपेययोरपि यज्ञयोः। हे तपस्विनः, यावत् भागवतं सम्यक् न श्रूयते, तावत् पापानि अस्मिन् देहे तिष्ठन्ति। न गङ्गा, न गया, न काशी, न पुष्करं, न प्रयागः अपि शुकशास्त्रकथायाः फलं समं दातुं शक्नुवन्ति। यः कश्चन भागवतस्य अर्धश्लोकमपि वा पादमपि स्वमुखेन प्रतिदिनं पठति, सः परमपुरुषार्थं लभते। वेदाः, वेदमाता, पुरुषसूक्तं, त्रैविद्यं, भागवतम्, द्वादशाक्षरमन्त्रः, द्वादशात्मा, प्रयागः, संवत्सररूपः कालः, ब्राह्मणाः, अग्निहोत्रम्, कामधेनुः, द्वादशी, तुलसी, वसन्तऋतुः, परमपुरुषः—मनीषिणः एषां मध्ये किञ्चिदपि भेदं न मन्यन्ते। यः भागवतशास्त्रं प्राज्ञः यथावत् अहर्निशं पठति, सः कोटिजन्यपापान्यपि नाशयति—अत्र संदेहो नास्ति। यः प्रतिदिनं अर्धश्लोकमपि वा पादमपि पठति, सः राजसूयाश्वमेधयोः तुल्यं पुण्यं प्राप्नोति। भागवतस्य नित्यपारायणं, हरिस्मरणं, तुलसीसेवनं, गोसेवा—एतानि समानि निर्दिष्टानि। मरणकाले यः भक्त्या शुकशास्त्रस्य शब्दान् शृणोति, तस्मै गोविन्दः स्वयं वैकुण्ठं ददाति। यः भागवतं सुवर्णसिंहासनयुक्तं वैष्णवाय ददाति, सः नूनं कृष्णसायुज्यं प्राप्नोति। यः जनः जन्मतः कपटचित्तः सन् शुकशास्त्रकथायाः आस्वादं न करोति, सः चाण्डालवत् वा गर्दभवत् जीवति; तस्य जन्म व्यर्थम्, जननी च निष्फलदुःखं प्राप्यते। यः जीवन्मृतः, पापकर्मा, शुककथायाः किंचित् अपि न श्रुतवान्, सः पशुसमः, पृथिव्याः भारः; एवं दिविसदां श्रेष्ठैः उक्तम्। श्रीमद्भागवतसम्भवा कथा लोके दुर्लभा, कोटिजन्यपुण्यैः एव लभ्यते। अतः, हे बुद्धिमन्, एष योगनिधिः यत्नेन श्रोतव्यः; दिवसनियमः नास्ति—सर्वदा श्रवणं अनुशंस्यते। सर्वदा श्रवणमुपदिश्यते, सत्येन ब्रह्मचर्येण च; किन्तु कलेः काले अशक्तत्वात्, शुकप्रणीतं विशेषवचनं अत्र ज्ञेयम्। चित्तवृत्तिजयः, नियमपालनं, दीक्षा च कठिनानि; अतः सप्ताहश्रवणं अनुशंस्यते। यः श्रद्धया प्रतिदिनं विशेषतः माग्हमासे शृणोति, सः सप्ताहश्रवणेन शुकवत् फलं प्राप्नोति। चित्तजयाभावात्, व्याधेः कारणात्, जनानां आयुःक्षयात्, कलौ दोषबहुलत्वात् सप्ताहश्रवणमुपदिश्यते। यत् तपसा योगेन ध्यानप्रयत्नेन च न लभ्यते, तत् सर्वं सुलभं सप्ताहश्रवणेन लभ्यते। सप्ताहश्रवणं यज्ञात् व्रतात् तपसः घोषेण च तीर्थात् चोत्तरम्। योगात् ध्यानाज्ज्ञानात् चोत्तरम्; किमुत महत्त्वं? पुनः पुनः सर्वोत्कृष्टम्। शौनकः उवाच—एषा कथा अद्भुता, ज्ञानादिधर्मान् परित्यज्य स्थिताऽस्ति; किं प्रकारेण भागवतपुराणं, परमशिवदायकं, योगमार्गादिकं सूचयन्तं, उत्पन्नम्? सूतः उवाच—यदा कृष्णः स्वकार्यं समाप्त्य पृथिवीं त्यक्त्वा स्वधाम गन्तुम् उद्यतः, तदा एकादशभिः श्रुत्वा, उद्धवः तम् अपृच्छत्। उद्धवः उवाच—त्वं गोविन्द, भक्तानां कार्यं कृत्वा गन्तासि; मम हृदये महान् शोकः वर्तते, तद् शृण्वन् सान्त्वय। अधुना कलिः भयानकः आगतः, दुष्टजनाः पुनः भविष्यन्ति, साधवः अपि तेषां संगात् उग्राः भविष्यन्ति। तदा पृथिवी भारगर्विता गोरूपेण शरणं यास्यति; त्वदन्यः त्राता न दृश्यते, हे कमलनयन। अतः, भक्तवत्सल, दया कुरु, मा गच्छ; भक्तानां हितार्थं गुणमयमपि रूपं धारयन्, निर्गुणः चैतन्यरूपः च असि। तव अनुपस्थितौ भक्ताः कथं स्थास्यन्ति? निर्गुणाराधनं दुःसाध्यम्; अतः किञ्चिद् विचिन्त्यताम्। उद्धवस्य वचनं श्रुत्वा हरिः प्रभासे चिन्तयामास—‘किं कर्तव्यं भक्तानां स्थैर्यार्थम्?’ सः स्वीयं दिव्यतेजः भागवते निवेश्य, आत्मानं गुह्यं कृत्वा श्रीमद्भागवतसागरे प्रविष्टवान्। अतः, एष शब्दरूपः भागवतः साक्षात् हरिः एव प्रकटितः; तस्य सेवा, श्रवणं, पाठं, दर्शनं वा पापनाशकं भवति। एवं सप्ताहश्रवणं सर्वस्मात् श्रेयस्करं, अन्यान् धर्मान् परित्यज्य, कलियुगे धर्मरूपेण प्रोक्तम्। एष धर्मः कलौ दुःखदारिद्र्यदुर्भाग्यपापनाशाय, कामक्रोधजयाय च, उपदिष्टः।