योगयुक्तचित्तः स्वभूतात्मानं भक्त्या वैराग्यज्ञानाभ्यां विविच्य मनसा चिन्तयेत्। तदा, गोवर्धनधारणेन व्रजजनानां महावर्षात् रक्षणे कृतवत्यां स्थितौ, सुरभिः सह इन्द्रेण श्रीकृष्णं गोलोकं जग्मतुः। तौ रहसि समुपेत्य, स्वदोषलज्जया इन्द्रः सूर्यसमप्रभया किरीटेन कृष्णपादौ स्पृष्टवान्। श्रीकृष्णस्य अनन्तविभूतिं दृष्ट्वा श्रुत्वा च, त्रैलोक्येश्वरमदनाशितः सः कृताञ्जलिः वचनं प्राह। इन्द्र उवाच—तव धाम शुद्धसत्त्वमयं, शान्तं, तपोमयं, रजस्तमसाविहीनं च। गुणप्रवाहो मायेयः त्वां न बाधते, नापि ते किञ्चित्सङ्गः। कथं तर्हि लोभादयः कारणानि, यानि अज्ञानसम्भूतानि, त्वयि स्यु: भगवन्? तथापि धर्मसंरक्षणाय, दुष्टनिग्रहाय च, भगवन् त्वं दण्डं धारयसि। त्वं जगतां पिता, गुरु, ईश्वरः, दुस्तरः कालः, दण्डधरः; स्वेच्छया रूपाणि गृह्णन्, लोकस्वाम्यमदम् अपाकरोषि हिताय सर्वेषाम्। ये यथाहं तवाज्ञां न मन्यन्ते, स्वं स्वामित्वं मन्यन्ते, ते त्वां काले समुपेत्य शीघ्रं मदं जहत्यनार्यपथं चाचरन्ति; दुष्टेष्वपि तव शिक्षणं प्रभावतीति। तस्मात् भगवन्, मम अज्ञानदर्पसमुत्थितं अपराधं क्षमस्व; प्रभो, मम मनः मोहितं, यथा पुनः तादृशा बुद्धिर्न जायेत। भगवन्, त्वदीयं अवतरणं पृथिव्याः भारेण पीडितायाः राजन्यबलनाशनाय, सुहृदां च हिताय जातम्। नमोऽस्तु ते भगवन्, पुरुषोत्तम, महात्मन्; नमो वासुदेवाय, कृष्णाय, सात्वतानां पतये। यः स्वेच्छया देहमधत्ते, ज्ञानमयं रूपं, सर्वव्यापिनं, बीजं सर्वस्य, सर्वभूतात्मानं, तस्मै नमः। भगवन्, अहमेव अहंकारकोपदुष्टचित्तः, व्रजं वायुभिरप्सु च नाशयितुमिच्छन्, यज्ञविघ्नात् प्रेरितः। तव प्रसादात् मदो नष्टः, व्यर्थप्रयत्नश्च; शरणं त्वां प्रभुं गुरुं स्वयमेव प्रपन्नः। एवं स्तुतः श्रीकृष्णः माघवेन, स भगवान् स्मयमानः मेघगम्भीरया गिरा प्रत्युवाच—“माघव, तव यज्ञं भङ्क्त्वा तव प्रीत्यर्थं मया कृतम्, यथा त्वं सदा मां स्मरिष्यसि, न च इन्द्रमाहात्म्येण प्रमत्तः स्याः। धनबलमदांधः दण्डधरं न पश्यति; तस्मात् तस्मै दयां दर्शयन्, यदा इच्छामि तदा तस्य श्रीं हरामि। अतः शक्र, गच्छ, सर्वं ते शुभं भूयात्; मम शिक्षां पालय, स्वधर्मे स्थितः, मदरहितः भव।” ततः सुरभिः, विचारयन्ती, कृष्णं गोपवेषधारिणं सह सन्तानैः उपेत्य प्रणम्य उवाच—“कृष्ण, कृष्ण, महायोगिन्, विश्वात्मन्, सर्वस्यादेः, त्वया नः रक्ष्यते, भगवन्। त्वमेव नः परदेवता, न इन्द्रः; गवां, विप्राणां, देवतानां, साधूनां च हिताय त्वं स्थितः। वयं ब्रह्मणा प्रेरिताः त्वां अभिषेचयामः, हे इन्द्र, त्वं भूमेर्भारनिवृत्तये अवतीर्णः।” एवं कृत्वा, सुरभिः स्वदुग्धेन कृष्णं स्नापयामास, ऐरावतप्रहितैश्च दिव्यगङ्गाजलैः। इन्द्रः, देवर्षिभिः सह, मातृगणैः प्रेरितः, दशार्हतनयं ‘गोविन्द’ इति अभिषेचयामास। तत्र तु तुम्बुरु, नारदादयः, गन्धर्वविद्याधरसिद्धचारणसंघाश्च, हरिं जगतां मलनाशिनीं कीर्तिं गायन्ति स्म, दिव्याङ्गनाश्च हर्षनृत्यम् अकुर्वन्। देवसेनापतयः स्तुतिभिः तं प्रशशंसुः, पुष्पवृष्टिम् अपि च अदधुः; त्रयो लोकाः परमानन्दमवापुः, गावः च क्षीरधाराभिः प्रस्रवन्। नद्यः वृक्षा च मधुप्रवाहैः प्रवहन्, धान्यौषधयः स्वतः सञ्जज्ञिरे, पर्वतानि रत्नानि च अददुः। कुरुनन्दन, अभिषिक्ते कृष्णे, सर्वे प्राणिनः, स्वभावतः क्रूराः अपि, वैरमुक्ताः अभवन्। एवं गोविन्दं, गोगोपेश्वरं, अभिषिच्य, इन्द्रः तेन अनुमतः, देवगणैः सह स्वं लोकं प्रतिपेदे। दुर्गां, विनायकं, व्यासं, विष्वक्सेनं, गुरून्, देवान् च, स्वस्वदिशि, अभ्यञ्जनादिभिः पूजयेत्। चन्दनकर्पूरकुङ्कुमागुरुधूपैः सुरभिसलिलैश्च, मन्त्रैः प्रतिदिनं स्नापयेत्, यथाशक्ति। स्वर्णघर्मणस्तुत्या, महापुरुषविद्यया, पौरुषसूक्तेन, साम्ना च, विधिवत् कर्माणि कुर्यात्। वस्त्रयज्ञोपवीताभरणपत्रमाल्यगन्धैः, भक्त्या यथोचितं मां भूषयेत्। पाद्यं, आचमनीयं, गन्धपुष्पाक्षतान्, धूपदीपोपहारांश्च श्रद्धया समर्पयेत्। गुडपायसघृतपूर्वान्नलड्डुकदधियूषाद्यन्नानि, यथायोग्यं, निवेदयेत्। अभ्यञ्जनमर्दनदर्पणदन्तधावनस्नानभोजनपानगीतनृत्यादिकं प्रतिदिनं, पर्वणि च, आचरितव्यम्। विधिवत्, संस्कृतकुण्डे, मेखलासमिध्यग्निहोत्रे, हस्तेन समन्तात् समाहित्य, कुशान् विस्तार्य, आच्छाद्य, सम्यक्स्नाप्य, आहुतिं समर्पयेत्। मां तु सुवर्णपिण्डोपमं, शङ्खचक्रगदापद्मधरं, चतुर्भुजं, शान्तं, कुमुददलशोणिताम्बरं, ध्यानयेत्। किरीटवलयमेखलाकटकैः विभूषितं, श्रीवत्सलाञ्छनं, कौस्तुभमणिवनमालाविभूषितं मां चिन्तयेत्।