ब्रह्मा बुद्ध्या हृदयं प्रविश्यापि, तदा विराट्पुरुषः नोत्थितः। रुद्रः अहंकारेण हृदयं प्रविश्यापि, स विराट्पुरुषः नोत्थितः। यदा अन्तर्यामी, क्षेत्रज्ञः, चैतन्येन हृदयं प्रविश्य, तदा स विराट्पुरुषः जलात् उत्थितः। यथा शयाने जनः, प्राणैः, इन्द्रियैः, मनसा, बुद्ध्या च स्थितः सन्, तस्य प्रबोधनं न भवति यावत् तस्य प्राणशक्ति न जागर्ति; एवं योगयुक्तचित्तः, भक्त्या वैराग्येन ज्ञानेन च, स्वात्मानं अन्तरात्मनि विवेक्तव्यं, चिन्तनीयम् च। शुकः उवाच—यदा गोवर्धनं धृतवान् कृष्णः, व्रजजनान् वृष्टिपातात् रक्षितवान्, तदा सुरभिः इन्द्रः च गोलोकं गत्वा कृष्णं उपसंगम्य। इन्द्रः, निजदोषे लज्जितः, एकान्ते कृष्णस्य पादौ सूर्याभमुकुटेन स्पृशन्। कृष्णस्य अनन्तशक्तिं दृष्ट्वा, श्रुत्वा च, त्रैलोक्याधिपत्वाभिमानः विनष्टः सन्, अञ्जलिं कृत्वा इन्द्रः उवाच— इन्द्रः उवाच—तव धाम शुद्धसत्त्वरूपम्, शान्तम्, तपोमयम्, रागतमसवर्जितम्। गुणप्रवाहः मायया कृतः तव न बध्नाति, न तव आसक्तिः। कथं तर्हि लोभादिकाः हेतवः, ये अज्ञानात् उत्पन्नाः, तव सन्ति? भगवन्, धर्मरक्षणाय, दुष्टनिग्रहाय, तव दण्डधारणम् अस्ति। त्वं सर्वलोकानाम् पिता, गुरु, अधिपः, दुर्गमकालः, दण्डधारः। स्वेच्छया रूपाणि धृत्वा, सर्वहिताय, लोकस्वामिभाविनां गर्वं मोचयन्। ये मत्सदृशाः, तव आज्ञां लङ्घयन्तः, आत्मनं लोकस्वामीति मन्यन्ते, समये तव दर्शनात् शीघ्रं गर्वं त्यक्त्वा, सत्पथं परित्यज्य, अनादरं कुर्वन्ति; दुष्टेष्वपि तव उपदेशः प्रभावी। अतः भगवन्, मम अपराधं, यः अज्ञानात्, सामर्थ्यगर्वात् कृतः, क्षमस्व। प्रभो, मम मनः मोहितम्; तादृशा विचाराः पुनः मयि न सन्तु। तव अवतारः, अधोक्षज, भूमेः भारहरणाय, सेनानां संहाराय, तव पादानुगामिनां हिताय। नमः ते, भगवत्, पुरुषोत्तम, महात्मन्; नमः वासुदेवाय, कृष्णाय, सात्वतानां नाथाय। नमः इच्छया देहम् धारयन्ते, ज्ञानस्वरूपाय, सर्वव्यापिने, बीजाय, सर्वभूतात्मने। प्रभो, अहं गर्वात्, क्रोधात्, व्रजं वायुभिः वर्षाभिः विनाशयितुम् अयच्छम्, यज्ञविघ्नात्। तव कृपया, गर्वः नष्टः, व्यर्थप्रयत्नः विनष्टः, त्वां शरणं गतः—नाथः, गुरु, आत्मा। शुकः उवाच—एवं माघवेन स्तुतः कृष्णः, भगवान्, स्मितं कृत्वा, मेघगम्भीरया वाचा उवाच। भगवान् उवाच—माघव, तव यज्ञं भङ्क्त्वा तव हिताय, यथा त्वं मां नित्यं स्मरिष्यसि, इन्द्रस्य महिम्ना न मोहितः स्याः। यो धनबलगर्वेण अन्धः, स दण्डधरं न पश्यति; तस्य दया कर्तुम् इच्छन्, अहं यदा चाहं इच्छामि, तदा तं ऐश्वर्यं हरामि। इदानीं गच्छ, शक्र; शुभं ते अस्तु। मम उपदेशः पालनीयः; स्वकार्ये स्थित्वा, गर्वरहितः, यथायोग्यं प्रवर्तस्व। ततः सुरभिः, विचारयन्ती, कृष्णं गोपालरूपं, पुत्रैः सह, उपगम्य, प्रणामं कृत्वा। सुरभिः उवाच—कृष्ण, कृष्ण, महायोगिन्, जगत्स्वरूप, सर्वोत्पत्ति, त्वया, लोकनाथेन, अस्माकं रक्षणं कृतम्, अच्युत। त्वं अस्माकं परमदेवः, न इन्द्रः; लोकनाथ, गवां, ब्राह्मणानां, देवतानां, साधूनां हिताय त्वं अस्ति। ब्रह्मणा प्रेरिता वयं त्वां अभिषिक्तुं इन्द्रत्वेन; त्वं जगदात्मा, भूमेः भारहरणाय अवतरितः। शुकः उवाच—एवं कृष्णं आमन्त्र्य, सुरभिः स्वदुग्धेन स्नापयामास, ऐरावतः दिव्यगङ्गाजलेन च। इन्द्रः, देवर्षिभिः सह, देवमातृभिः प्रेरितः, दशार्हवंशसम्भूतं गोविन्दं अभिषिञ्चन्। तत्र तु तुंबुरुः, नारदः, गन्धर्वाः, विद्याधराः, सिद्धाः, चारणाः च आगम्य, हरिस्य कीर्तिं गायन्ति, या जगतां पापं नाशयति; देवकन्याः हर्षनृत्यं कुर्वन्ति। दिव्यगणनायकाः कृष्णं स्तुवन्ति, पुष्पवृष्टिं कुर्वन्ति; त्रिलोक्यं परमसुखं प्राप्तम्; गवः स्रवन् क्षीरधाराः। नानादीर्घनदीवृक्षाः मधु प्रवहन्ति; धान्योषधयः अकृत्रिमं वर्धन्ति; पर्वताः रत्नानि सन्ति। कुरुनन्दन, कृष्णाभिषेकसमये, सर्वभूतानि, दुष्टप्रकृतयः अपि, वैररहितानि अभवन्। एवं गोविन्दं, गवां गोपानां च नाथं अभिषिक्त्वा, इन्द्रः, तेन अनुमतिः, देवैः सह स्वं लोकं प्रतिगच्छत्। पूजायाम् दुर्गां, विनायकं, व्यासं, विष्वक्सेनं, आचार्यं, देवांश्च, स्वदिशं, अभिषेकादिना पूजनीयम्। चन्दनं, कर्पूरम्, कुङ्कुमम्, अगुरु, सुगन्धजलैः, मन्त्रैः प्रतिदिनं स्नानं यथाशक्ति कर्तव्यम्। स्वर्णघर्मस्तोत्रेण, महापुरुषविद्यया, पौरुषसूक्तेन, सामगीतैः, राजन्, विधिपूर्वकं कर्म कर्तव्यम्। वस्त्रैः, यज्ञोपवीतैः, भूषणैः, पत्रमाल्यैः, सुगन्धितलेपैः भक्त्या यथायोग्यं मां अलङ्कर्तव्यम्। पाद्यं, आचमनं, गन्धः, पुष्पं, अक्षताः, धूपः, दीपः, नैवेद्यं श्रद्धया समर्पयेत्। गुडपायसं, घृतं, तिलपिष्टकं, अपूपं, स्वादु, दधि, सूपं, अन्यं च भोजनं यथाशक्ति समर्पयेत्। तैलाभ्यङ्गं, मर्दनं, दर्पणं, दन्तधावनं, स्नानं, भोजनं, पेयं, गीतं, नृत्यं, अन्यं च प्रतिदिनं, पर्वणि च कर्तव्यम्। यथाविधि, सम्यक् अग्निकुण्डे, वेष्टनं, इन्धनं, वेदी च स्थाप्य, हस्तेन निर्देशितं सर्वं आगारयेत्। एवं शास्त्रविहितं कृष्णलीलां, इन्द्रस्य स्तुतिं, सुरभ्याः अभिषेकं, गोविन्दस्य पूजाविधानं च, श्रद्धया, भक्त्या, विवेकेन च स्मर्तव्यम्।