एते देवताः उत्पन्नाः तं पुरुषं उत्थापयितुं न शेकुः। ततो यथायथं स्वस्थानानि पुनः प्रविश्य, तं जागरयितुं प्रयत्नं चक्रुः। अग्निः वाक्-रूपेण मुखं प्रविष्टवान्, तत्रापि पुरुषः न उत्थितः। वायुः घ्राणे गन्ध-रूपेण प्रविष्टः, तथापि स पुरुषः न उत्थितः। सूर्यः नेत्रयोः दृष्टि-रूपेण प्रविष्टः, तत्रापि स न उत्थितः। दिशः कर्णयोः श्रुति-रूपेण प्रविष्टाः, पुरुषः न उत्थितः। ओषधयः त्वचि रोम सहिताः प्रविष्टाः, जलानि लिङ्गे वीर्य-रूपेण प्रविष्टानि, तथापि पुरुषः न उत्थितः। मृत्युः गुदे अपान-रूपेण प्रविष्टः, इन्द्रः हस्ते बल-रूपेण प्रविष्टः, पुरुषः न उत्थितः। विष्णुः पादयोः गमन-रूपेण प्रविष्टः, नद्यः शिरासु रुधिर-रूपेण प्रविष्टाः, पुरुषः न उत्थितः। समुद्रः उदरे क्षुधा तृषा-रूपेण प्रविष्टः, चन्द्रः हृदि मनः-रूपेण प्रविष्टः, पुरुषः न उत्थितः। ब्रह्मा अपि हृदि बुद्धि-रूपेण प्रविष्टः, रुद्रः अहंकार-रूपेण प्रविष्टः, तथापि पुरुषः न उत्थितः। यदा अन्तर्यामी क्षेत्रज्ञः चेतना-रूपेण हृदि प्रविष्टः, तदा स पुरुषः जलात् उत्थितः। यथा सुप्ते जन्तौ प्राणाः, इन्द्रियाणि, मनः, बुद्धिः अपि सन्ति, किन्तु प्राणशक्तिः विना तं जागरयितुं न शक्नुवन्ति; तथा योगयुक्तस्य मनसः अन्तः आत्मानं भक्त्या वैराग्येन ज्ञानेन विविच्य ध्येयं। शुकः उवाच—यदा गोवर्धनं धृतवान् कृष्णः व्रजवासिनः वर्षेण रक्षिताः, तदा सुरभिः इन्द्रः च गोलोके कृष्णं उपगच्छतुः। इन्द्रः, अपराधस्य लज्जया, एकान्ते कृष्णस्य पादौ सूर्य-सम-किरीटेन स्पृष्टवान्। कृष्णस्य अनन्त-शक्तिम् दृष्ट्वा श्रुत्वा च, त्रैलोक्याधिपानां मदः विनष्टः, हस्ते अञ्जलिं कृत्वा इन्द्रः उवाच— इन्द्रः उवाच—तव धाम शुद्ध-सत्त्वमयं शान्तं, तपोमयं रजः-तमः-विवर्जितं। गुणप्रवाहः मायया कृतः तव न बध्नाति, न तव आसक्तिः अस्ति। तस्मात् लोभादयः कारणानि, यानि अज्ञानात् उत्पन्नानि, तव न सन्ति, भगवन्। तु धर्मरक्षणाय दण्डधारणं दुष्टनिग्रहाय च तव दण्डः अस्ति। त्वं पिताऽसि, गुरुः, पालकः, दुर्गमः कालः, दण्डधारणं कृतवान्। स्वेच्छया रूपं धृत्वा लोकानां हिताय, स्वाधीन-ईश्वराणां गर्वं हन्ति। ये ममादयः तव आज्ञां न मन्यन्ते, स्वं विश्वेश्वरत्वं कल्पयन्ति, ते त्वां यथाकालं दृष्ट्वा शीघ्रं गर्वं त्यजन्ति, सत्पथं विहाय, अवमानं कुर्वन्ति; दुष्टानपि तव शिक्षा फलप्रदा। अतः भगवन्, मम अज्ञान-मद-संयुक्तं अपराधं क्षम्यताम्; प्रभो, मम मनः मोहितम्, यथा पुनः तादृशः चिन्ताऽपि न भवेत्। भगवन्, तव अवतारः भूरि-बल-राजनां भार-निवारणाय, सेनानां संहाराय, तव पादानुगानां हिताय च। नमस्ते भगवन्, पुरुषोत्तम, महात्मन्; नमः वासुदेवाय, कृष्णाय, सात्वत-पतये। स्वेच्छया देहधारणाय, ज्ञानमय-रूपाय, सर्वव्यापिने, बीजाय, सर्वात्मने नमः। भगवन्, अहं मद-मोहात् क्रोधात् च गोव्रजं वायुभिः वर्षेण विनाशयितुं प्रयत्नं कृतवान्, यज्ञविघ्नात्। तव कृपया मदो विनष्टः, प्रयत्नो निष्फलः, त्वं शरणं, प्रभुः, गुरुः, आत्मा च। शुकः उवाच—एवं माघवेन स्तुतः कृष्णः, भगवान् स्मितं कृत्वा मेघ-निनाद-सदृश-स्वरेण उवाच— भगवान् उवाच—माघव, तव यज्ञं मम प्रियाय भङ्क्तवान्, यथा त्वं मम स्मरणं कुर्याः, इन्द्र-मदेन न मोह्येत। यो धन-बल-मदेन अन्धः, स दण्डधारिणं न पश्यति; तस्य सम्पदः मम अनुग्रहेण हरामि। गच्छ शक्र, सर्वं शुभं भवतु; मम आज्ञा पालनं कुरु; स्वधर्मे स्थित्वा, मद-विहीनः यथायोग्यं वर्तस्व। ततः सुरभिः, चिन्तयन्ती, कृष्णं गोपाल-रूपं समेता स्वसन्तानैः, अभिवादयति। सुरभिः उवाच—कृष्ण, कृष्ण, महायोगिन्, विश्वात्मन्, सर्वकारण, तव कृपया वयं रक्षिताः, अच्युत। त्वं अस्माकं परम-देवः, न इन्द्रः; गवां, ब्राह्मणानां, देवतानां, साधूनां हिताय त्वं स्थितः। वयं ब्रह्मणा प्रेरिताः त्वां इन्द्रं अभिषेचयामः; त्वं विश्वात्मा, भूमिभार-निवारणाय अवतीर्णः। शुकः उवाच—एवं कृष्णं आमन्त्र्य, सुरभिः स्वदुग्धेन स्नापयति, ऐरावतः दिव्यगङ्गाजलेन स्नापयति। इन्द्रः, देवर्षिभिः सह, देवमातृभिः प्रेरितः, दशार्हवंशजं गोविन्दं अभिषेचयामास। तत्र तु तुंबुरुः, नारदः, गन्धर्वाः, विद्याधराः, सिद्धाः, चारणाः आगच्छन्; ते हरिं यशः गायन्ति, यः लोकमलापहः, दिव्याङ्गनाः हर्षेण नृत्यन्ति। देवगणाः तं स्तुवन्ति, अद्भुतं पुष्पवर्षं कुर्वन्ति; त्रिलोक्यं परमानन्दं प्राप, गवः दुग्धधाराः स्रवयन्ति। नद्यः वृक्षाः मधु प्रवाहयन्ति; धान्याः ओषधयः अकृत्रिमं वर्धन्ति, पर्वताः रत्नानि दर्शयन्ति। कुरुनन्दन, कृष्णे अभिषिक्ते सर्वे प्राणी, दुष्टाः अपि, वैरमुक्ताः अभवन्। एवं गोविन्दं गोपाल-पतिं अभिषिच्य, इन्द्रः तेन अनुमतः, देवगणैः सहितः, स्वं लोकं प्रतिपद्य। पूजाऽपि दुर्गाया विनायकस्य, व्यासस्य, विश्वक्सेनस्य, गुरूणां देवतानां च, स्वस्वदिशं मुखं कृत्वा, अभिषेकादिभिः विधिना कर्तव्या।