स्वर्गलोकाधिपतयः स्वयमेव दिव्यानि विमानानि समारुह्य, कल्पवृक्षसमुत्पन्नैः पुष्पवर्षैः सर्वान् उपस्थितान् समभ्यवर्षयन्। तत्र च, येषां चेतांसि न विरमन्ति, तैः सर्वैः श्रीमद्भागवतस्य माहात्म्यं महात्मने नारदाय सुस्पष्टया वाचा निगदितम्। ततः कुमाराः ऊचुः—"शुकशास्त्रसमुत्पन्नां यां कीर्तिं वदामः, यः केवलं शृणोति, तस्य मुक्तिः हस्तमिव लभ्यते। एष भागवतकथा नित्यं सेवनीया, सेवनीयेति पुनः पुनः; तस्य केवलं श्रवणेन हरिः हृदये निवसति। अष्टादशसहस्रश्लोकमिदं शास्त्रं, द्वादशस्कन्धविभक्तम्, परीक्षित्शुकयोः संवादरूपम्—इदं भागवतं शृणु। भोः प्रिय, संसारेऽस्मिन्यावत्क्षणमपि शुकशास्त्रोपदेशः कर्णयोर्न प्रविशति, तावत् मोहवशात् जनः भ्रमति। किमनेकेषु शास्त्रेषु पुराणेषु च श्रवणेन, ये केवलं संशयं जनयन्ति? एकमेव भागवतं मुक्तिदायकमिव गर्जति। यत्र गृहे भागवतकथाः प्रतिदिनं प्रवर्तन्ते, तद्वै तीर्थरूपं, तद्वासिनां पापविनाशनम्। सहस्राश्वमेधसहस्राणि, शतानि वाजपेयस्य च, नाप्नुवन्ति षोडशांशमपि शुकशास्त्रकथाफलस्य। हे तपोधनाः, यावत् भागवतं सम्यक् न शृणुते जनः, तावत् पापानि देहे तिष्ठन्ति। न गङ्गा, न गया, न काशी, न पुष्करं, न प्रयागः—एते न शुकशास्त्रकथाफलं समर्हन्ति। प्रतिदिनं स्वमुखेनापि अर्धश्लोकं वा, पादमपि वा भागवतम् उच्चारय, यदि परं पुरुषार्थमिच्छसि। वेदाः, वेदमाता, पुरुषसूक्तं, त्रयी, भागवतम्, द्वादशाक्षरमन्त्रः—द्वादशात्मा, प्रयागः, संवत्सररूपः कालः, ब्राह्मणाः, अग्निहोत्रम्, कामधेनुः, द्वादशी, तुलसी, वसन्तऋतु, परमपुरुषः—एतेषु विद्वांसः किञ्चिदपि भेदं न पश्यन्ति। यः भागवतं सम्यग्विजानन् रात्रौ दिवा वा पठति, स कोटिजन्मार्जितपापानि विनाशयति—नात्र संशयः। यः प्रतिदिनमपि अर्धश्लोकं वा, पादमपि वा भागवतं पठति, स राजसूयाश्वमेधयोः पुण्यं प्राप्नोति। प्रतिदिनभागवतश्रवणं, हरिस्मरणं, तुलसीपालनं, गोसेवा—एतानि समानि। मरणकाले यः भक्त्या शुकशास्त्रवचनानि शृणोति, तस्मै गोविन्दः वैकुण्ठं ददाति। यः भागवतं सुवर्णसिंहासनसंयुक्तं वैष्णवाय ददाति, स निश्चितं कृष्णसायुज्यं प्राप्नोति। यः जन्मतः कपटचित्तः शुकशास्त्रकथां न शृणोति, स चाण्डालवत् वा गर्दभवत् जीवति; तस्य जन्म निष्फलम्, जननी च व्यर्थं दुःखं प्राप्नोति। यः प्रेतसंज्ञकः, पापकर्मा, यश्च शुककथां न किञ्चिदपि शृणोति, स पशुसमः, पृथिव्यां भारः—इति दिव्यसभायां श्रेष्ठाः देवाः वदन्ति। श्रीमद्भागवतसमुत्पन्ना कथा लोके दुर्लभा; कोटिजन्मार्जितपुण्येनैव लभ्यते। तस्मात् हे बुद्धिमन्, योगनिधिं श्रद्दयैव शृणु; न किञ्चिदपि दिवसेषु नियमः—सर्वदा श्रवणं सिफलं। सर्वदा श्रवणं सिफलं, सत्येन ब्रह्मचर्येण च; किन्तु कलौ अशक्तत्वात्, शुकविहितं विशेषणं ज्ञेयम्। चित्तनिग्रहः, नियमपालनं, दीक्षा च—दुर्लभाः; तस्मात् सप्ताहश्रवणं सिफलम्। यः श्रद्धया प्रतिदिनं, विशेषतः माग्हमासे, शृणोति, स सप्ताहश्रवणेन शुकवत् फलं प्राप्नोति। चित्तनिग्रहाभावात्, व्याध्यादिभिः, आयुषः क्षयात्, कलिकाले दोषप्रचुरत्वात् सप्ताहश्रवणं सिफलम्। यत् तपसा, योगेन, ध्यानवाऽपि न लभ्यते, तत् सर्वं सुलभं सप्ताहश्रवणेन। सप्ताहश्रवणं यज्ञात्, व्रतात्, तपसः, तीर्थात् चोत्तरम्। योगात्, ध्यानज्ञानात् चोत्तरम्; पुनः पुनः, सर्वतः श्रेष्ठम्। शौनकः उवाच—"अहो, एषा कथा अद्भुता, ज्ञानादिधर्मान् परित्यज्य, कथं भागवतपुराणं परं श्रेयः प्रदर्शयति, योगमार्गादीन् सूचयति, उत्पन्नमिति?" सुत उवाच—"यदा कृष्णः स्वधामगमनाय कृतनिश्चयः, एकादशभ्यः शृण्वन्, तदा उद्धवः तम् उवाच। उद्धवः उवाच—"त्वं गोविन्द भक्तकार्यार्थं गन्तासि; मम हृदये महान् शोकः, तं शृणु, मां सान्त्वय। इदानीं भीषणः कलिः आगतः; दुष्टजनाः सञ्जायन्ते, साधवः अपि तेषां संसर्गेण उग्राः भविष्यन्ति। तदा पृथिवी भारवती धेनुरूपेण शरणं यास्यति; त्वत्तः अन्यः रक्षकः न दृश्यते। तस्मात् भक्तवत्सल, कृपां कुरु, मा गच्छ; भक्तानां हिताय गुणमयमपि रूपं धारय, यद्यपि निराकारः चैतन्यस्वरूपः असि। तव वियोगे पृथिव्यां भक्ताः कथं स्थास्यन्ति? निराकाराराधना कठिनं; तस्मात् किञ्चित् चिन्तय।" एवं उद्धववचनं श्रुत्वा हरिः प्रभासे चिन्तयामास—"किं कुर्मि भक्तानां संरक्षणाय?" स भगवान् स्वदीयं तेजः भागवते निवेश्य, स्वं गूढं कृत्वा, श्रीमद्भागवतामृतसिन्धौ प्रविष्टवान्।