कदाचित् एकस्मिन् स्थले ऋषिगणाः समुपविष्टाः आसन्, अन्यत्र सुरसङ्घाः, अन्यत्र वेदाः उपनिषदः च, अन्यत्र पुण्यतीर्थानि, अन्यत्र स्त्रियः च विराजन्ति स्म। जयध्वनयः, नमस्कारनिनादः, शङ्खध्वनिः च सर्वत्र प्रवर्तितः; तत्र महती भक्ष्यशालीनां धान्यानां पुष्पाणां च विक्षेपः अभवत्। देवेश्वराः स्वैः विमानैः आकाशमार्गे समारूढाः, कल्पवृक्षपुष्पैः सर्वान् उपस्थितान् अभिषिञ्चन्। तत्र, येषां चित्तानि अविक्षिप्तानि आसन्, तेषां मध्ये भगवतो भागवतात् महत्त्वम् नारदाय महात्मने स्पष्टतया उक्तम्। तत् कुमारा ऊचुः—अधुना शुकस्य शास्त्रसम्भूतं यशः वर्णयामः, यस्य केवलं श्रवणेन मोक्षः हस्तगतम् भवति। श्रीमद्भागवतस्य कथा सदा सेव्या, सदा सेव्या; केवलं श्रवणेन हरिः हृदये निवसति। एषा भागवती कथा अष्टादशसहस्रश्लोकैः द्वादशस्कन्धैः विन्यस्ताः, परीक्षित्-शुकयोः संवादरूपा; एतां भागवतीं शृणु। हे प्रिय, संसारचक्रे जनः अज्ञानवान् विचरति, यावत् शुकशास्त्रस्य उपदेशः कर्णयोः न प्रविशति। किम् बहुशास्त्राणां पुराणानां च श्रवणेन, ये केवलं भ्रमं कुर्वन्ति? एकमेव शास्त्रं—भागवतम्—मोक्षदायकम् गर्जति। यत्र भागवती कथा प्रतिदिनं प्रवर्तते, तद् गृहं तीर्थरूपम्, तत्र वासिनां पापं नश्यति। सहस्राश्वमेधयागानां शतवाजपेययागानां च पुण्यं, शुकशास्त्रकथायाः षोडशभागमपि न समं। हे तपस्विनः, यावत् भागवती कथा सम्यक् न श्रूयते, तावत् देहे पापानि तिष्ठन्ति। न गङ्गा, न गया, न काशी, न पुष्करः, न प्रयागः, शुकशास्त्रकथाफलस्य समं; तस्य कथा श्रवणेन एव। यदि परमपुरुषार्थम् इच्छसि, तर्हि प्रतिदिनं स्वमुखेन भागवतात् अर्धश्लोकं वा, चतुर्थांशं वा पठ। वेदाः, वेदमाता, पुरुषसूक्तम्, त्रिविधवेदः, भागवतम्, द्वादशाक्षरमन्त्रः—एते। द्वादशात्मा, प्रयागः, संवत्सररूपः कालः, ब्राह्मणाः, अग्निहोत्रम्, कामधेनुः, द्वादशी—एते। तुलसी, वसन्तऋतु, परमपुरुषः—विद्वांसः एतेषां मध्ये किञ्चिद् विशेषम् न मन्यन्ते। यो भागवतीं कथा, अर्थसमेतां, दिनरात्रि पठति, स करोड़जन्मसम्भूतं पापं नाशयति—नात्र संशयः। प्रतिदिनं अर्धश्लोकं वा, चतुर्थांशं वा पठन्, स राजसूयाश्वमेधयागपुण्यं लभते। प्रतिदिनं भागवती कथा श्रवणम्, हरिस्मरणम्, तुलसीसेवा, गोसेवा—एते समाना। मृत्युकाले, यो भक्त्या शुकशास्त्रवचनं शृणोति, तस्मै गोविन्दः वैकुण्ठं ददाति। यो भागवतीं सुवर्णसिंहासनयुक्तां वैष्णवाय ददाति, स कृष्णसायुज्यं लभते। यदि कश्चन, जन्मतः, कपटचित्तः, शुकशास्त्रकथारसस्य किञ्चित् अपि न आस्वादयति, स चाण्डालवत् वा गर्दभवत् जीवति; तस्य जन्म व्यर्थम्, मातुः प्रसवदुःखम् निष्फलम्। यो जीवन्मृतः, पापकर्मा, शुककथायाः किंचित् अपि न शृणोति, स पशुसमः, पृथिव्याः भारः; इति दिव्यसभा श्रेष्ठाः वदन्ति। श्रीमद्भागवती कथा इह लोके दुर्लभा, केवलं करोड़जन्मपुण्येन लभ्यते। तस्मात् हे विद्वन्, एष योगनिधिः यत्नेन श्राव्यः; दिनविशेषः नास्ति—सर्वदा श्रवणम् अनुशंस्यते। सत्यम्, ब्रह्मचर्यं च पालनं कर्तव्यम्; किन्तु कलेः कालः, अशक्तेः कारणात्, शुकस्य विशेषादेशः अत्र ग्राह्यः। मनः संयमः, नियमपालनम्, दीक्षा च दुष्करम्; अतः सप्ताहश्रवणम् अनुशंस्यते। यो श्रद्धया प्रतिदिनं, विशेषतः माग्हमासे, शृणोति, स सप्ताहश्रवणेन शुकस्य प्राप्तं फलं लभते। मनः विजये अशक्तत्वात्, रोगात्, आयुः ह्रासात्, कलिदोषात्, सप्ताहश्रवणम् अनुशंस्यते। यत् फलम् तपसा, योगेन, ध्यानेन न लभ्यते, तत् सप्ताहश्रवणेन सुलभम्। सप्ताहश्रवणम् यज्ञात्, व्रतात्, तपसः, तीर्थात्, सर्वदा अधिकम्। सप्ताहश्रवणम् योगात्, ध्यानज्ञानात् अधिकम्; किम् अधिकं वदामि? पुनः पुनः सर्वात् अधिकम्। शौनकः उवाच—एषा कथा अद्भुता, ज्ञानादिधर्मान् विहाय; कथं भागवतपुराणम्, सर्वोत्तमशुभदं, योगादिपथप्रदर्शकम्, उत्पन्नम्? सूतः उवाच—यदा कृष्णः, पृथिवीं त्यक्त्वा स्वधामं गन्तुम् उद्युक्तः, तदा एकादशमुख्यभक्तान् श्रुत्वा, उद्धवः तं प्राह। उद्धवः उवाच—त्वं गोविन्द, भक्तकार्यं सम्पन्न्य, गमिष्यसि; मम हृदये महद्व्यग्रता श्रुत्वा, कृपया सांत्वनम् कुरु। अधुना घोरः कलिः आगतः; दुष्टजनाः पुनः उत्पत्स्यन्ति, सत्पुरुषाः अपि संगात् उग्राः भविष्यन्ति। तदा पृथिवी भारात् क्लिष्टा, गोरूपे शरणम् यास्यति; त्वदन्यः त्राता न दृश्यते, हे कमलनयन। अतः भक्तवत्सल, दया कुरु, मा गच्छ; भक्तानां कृते गुणरूपं धृत्वा स्थितः, निर्गुणः चेतनः च। तव अनुपस्थितौ, भक्ताः पृथिव्यां कथं स्थास्यन्ति? निर्गुणाराधनम् दुष्करम्; अतः किञ्चिद् विचारय।