वैष्णवाः, विरक्ताः, त्यागिनः, ब्रह्मचारिणः च अग्रे स्थिताः, तेषां पुरतः नारदः स्थितः। एकस्मिन् स्थले ऋषिगणाः, अन्यत्र दिव्याः सुराः, अन्यत्र वेदाः उपनिषदः च, अन्यत्र तीर्थस्थानानि, अन्यत्र स्त्रियः च विराजन्ते। जयध्वनिः, नमस्काररवः, शङ्खनिनादः च समुत्पन्नः; भूरि भूरि भृष्टधान्यपुष्पाणां विक्षेपः अभवत्। देवश्रेष्ठाः स्वैः विमानैः समारुह्य, कल्पवृक्षपुष्पैः सर्वान् उपस्थितान् अभिषिञ्चन्। सूतः उवाच—एवं, अव distracted minds, तैः श्रीमद्भागवतस्य महात्म्यं महात्मनः नारदस्य पुरतः स्पष्टं कथितम्। कुमाराः ऊचुः—अधुना, शुकशास्त्रसम्भूतं यशः वक्ष्यामः, यस्य श्रवणमात्रेण मोक्षः हस्तगतः भवति। श्रीमद्भागवतस्य कथा नित्यं सेवनीया, नित्यं सेवनीया; श्रवणमात्रेण हरिः हृदये निवसति। एषा भागवती कथा अष्टादशसहस्रश्लोकसमेता, द्वादशस्कन्धयुक्ता; पारिक्षित्-शुकसंवादरूपा—तां भागवतीं शृणु। प्रियः, संसारचक्रे जनः अज्ञानवशात् भ्रमति, यावत् शुकशास्त्रस्य उपदेशः कणमपि न श्रुतः। बहूनि शास्त्राणि पुराणानि च श्रुत्वा किं लाभः, ये केवलं संशयाय कारणम्? एकमेव भागवतम् मुक्तिदायकं गर्जति। यस्मिन्गृहे भागवतस्य नित्यं कथा प्रवर्तते, तत् तीर्थरूपं, तस्य गृहीणां पापानि नश्यन्ति। सहस्राश्वमेधयागः शतवाजपेययागः च अपि शुकशास्त्रकथायाः षोडशभागस्य पुण्यस्य तुल्यं न भवति। तपस्विनः, यावत् भागवतम् सम्यक् न श्रुतं, तावत् पापानि देहे तिष्ठन्ति। गङ्गा, गया, काशी, पुष्कर, प्रयागः च अपि शुकशास्त्रकथाफलस्य तुल्यं न भवति। प्रतिदिनं स्वमुखेन भागवतसम्भूतस्य अर्धश्लोकं वा, पादश्लोकं वा पठेत्, यदि परमं फलम् इच्छसि। वेदाः, वेदमाता, पुरुषसूक्तम्, त्रैवेद्यं, भागवतम्, द्वादशाक्षरमन्त्रः—एतेषु। द्वादशात्मा, प्रयागः, वर्षरूपः कालः, ब्राह्मणाः, अग्निहोत्रम्, कामधेनुः, द्वादशी—एतेषु। तुलसी, वसन्तऋतुः, परमपुरुषः च—विद्वांसः तेषु किञ्चिद् भेदं न मन्यन्ते। यो भागवतशास्त्रं ज्ञानपूर्वकं दिनरात्रं पठति, सः कोटिजन्मार्जितानि पापानि नाशयति—अत्र नास्ति संशयः। प्रतिदिनं अर्धश्लोकं वा, पादश्लोकं वा पठन्, राजसूयाश्वमेधयागस्य पुण्यं प्राप्नोति। भागवतस्य नित्यपाठः, हरिस्मरणं, तुलसीपालनं, गोसेवा—एतेषु समता। मृत्युकाले शुकशास्त्रवचनानि भक्त्या शृण्वन्—गोविन्दः तं वैकुण्ठं ददाति। यो भागवतं सुवर्णसिंहासनयुक्तं वैष्णवाय ददाति, सः कृष्णसायुज्यं निश्चितं प्राप्नोति। यदि कश्चित् जन्मतः कपटचित्तः शुकशास्त्रकथारसस्य आस्वादनं न कृतवान्, तस्य जन्मं व्यर्थं, मातुः प्रसववेदना निष्फला; सः चण्डालवत्, गर्दभवत् जीवति। यः मृतशरीरः, पापकर्मा, शुककथायाः किञ्चित् अपि न श्रुतवान्, सः पशुसमः, पृथिव्याः भारः—इति दिव्यसभा श्रेष्ठाः वदन्ति। श्रीमद्भागवतसम्भवः कथा लोके दुर्लभा; कोटिजन्मार्जितपुण्यैः एव लभ्यते। अतः, हे विद्वन्, योगरत्नं श्रवणीयम् यत्नेन; दिवसस्य बन्धनं नास्ति—सर्वदा श्रवणं अनुशंस्यते। सत्येन ब्रह्मचर्येण च सर्वदा श्रवणं अनुशंस्यते; किन्तु कलीयुगे अशक्तत्वात्, अत्र शुकस्य विशेषादेशः बोधनीयः। मनोनिग्रहः, नियमपालनं, दीक्षा च दुःसाध्या; अतः सप्ताहश्रवणं अनुशंस्यते। यः श्रद्धया प्रतिदिनं, विशेषतः माग्षमासे, शृणोति, सः शुकसप्ताहश्रवणेन तत्फलम् प्राप्नोति। मनोनिग्रहशक्तिहीनत्वात्, व्याधिभिः, अल्पायुषः जनैः, कलिदोषप्रचुरत्वात्, सप्ताहश्रवणं अनुशंस्यते। यत् तपसा, योगेन, ध्यानेन च अप्राप्यं, तत् सप्ताहश्रवणेन सुगमं समग्रं लभ्यते। सप्ताहश्रवणं यज्ञाद् अधिकं, व्रताद् अधिकं, तपःप्रच्युतं, तीर्थात् सर्वदा अधिकं। योगात्, ध्यानज्ञानात् च सप्ताहश्रवणं अधिकं; किं अन्यद् भागवतमहात्म्ये वदामि? पुनः पुनः सर्वाधिकम्। शौनकः उवाच—एषा कथा अद्भुता, ज्ञानादिधर्मान् त्यक्त्वा; कथं भागवतपुराणं, परमशुभदं, योगादिमार्गान् सूचयन्तं, उत्पन्नम्? सूतः उवाच—यदा कृष्णः, पृथिवीं त्यक्त्वा स्वधामं गन्तुम् निश्चितः, तदा एकादशश्रेष्ठान् श्रुत्वा, उद्धवः तं अभाषत। उद्धवः उवाच—त्वं, हे गोविन्द, भक्तकार्यं कृत्वा गन्तुम् इच्छसि; मम हृदयस्थं महान् विषादं श्रुत्वा, कृपां कुरु। अधुना घोरः कलियुगः आगतः; दुष्टजनाः पुनः उत्पत्स्यन्ति, साधवः अपि तेषां संगात् उग्राः भविष्यन्ति। तदा पृथिवी भारात् क्लिष्टा गोमूर्तिं धारयिष्यति; हे पद्मनयन, त्वत् विना अन्यः रक्षकः न दृश्यते। अतः, भक्तवत्सल, दया कुरु, मा गच्छ; भक्तानां हितार्थं गुणात्मकं रूपं धारयित्वा, निर्गुणः चैतन्यस्वरूपः असि।