तत्र गङ्गाद्याः सर्वाः नद्यः, पुष्कराद्याः सरितः, पुण्यस्थानानि, सर्वदिशः, दण्डकाद्याः वनानि च समागच्छन्। पर्वताः अन्ये च तत्र आगमन्, देवाः, गन्धर्वाः, दानवाश्च अपि; किन्तु तेषां गुरुत्वात् भृगुः तान् उपदिश्य अनयत्। नारदेन दीक्षिताः, उत्तमासनं दत्तं प्राप्य, सर्वैः पूजिता: कुमाराः श्रीकृष्णे मनः समाहिताः उपविविशुः। वैष्णवाः, विरक्ताः, त्यागिनः, ब्रह्मचारिणः च अग्रे स्थिताः, नारदः तेषां पुरतः स्थितः। एकस्मिन्स्थले मुनिगणाः, अन्यत्र सुरगणाः, अन्यत्र वेदाः उपनिषदः च, अन्यत्र पुण्यस्थानानि, अन्यत्र स्त्रियः आसन्। तत्र जयशब्दाः, नमःशब्दाः, शङ्खनिनादः च अभवन्; महती लाजपुष्पवृष्टिः अपि अभवत्। दिव्ययानानि आरुह्य, देवश्रेष्ठाः कामद्रुमसम्भूतैः पुष्पैः सर्वान् उपस्थितान् अवाकिरन्। सूतः उवाच—एवं तेषां अव distracted मनसां मध्ये, ते श्रीमद्भागवतस्य माहात्म्यं महात्मने नारदाय स्पष्टं व्याहरन्। कुमाराः ऊचुः—अद्य वयं शुकशास्त्रसम्भूतं माहात्म्यं वर्णयिष्यामः, यस्य श्रवणमात्रेण मोक्षः करस्थः भवति। श्रीभागवतस्य कथा नित्यं सेवनीया, सेवनीया; तस्य श्रवणमात्रेण हरिः हृदये प्रतिष्ठते। अष्टादशसहस्रश्लोकमिदं शास्त्रं द्वादशस्कन्धविभक्तम् अस्ति; एतत् परीक्षित्-शुकयोः संवादरूपं भागवतं शृणु। भोः प्रिय, संसारचक्रे जनः अज्ञानवशात् भ्रमति, यावत् किञ्चिदपि शुकशास्त्रोपदेशः तस्य कर्णयोः न प्रविशति। किम् अन्यैः शास्त्रैः, पुराणैः च, ये केवलं भ्रमं जनयन्ति? एकमेव शास्त्रं भागवतं मुक्तिदं घोषयति। यत्र गृहे श्रीभागवतकथानित्यं भवति, तत् तीर्थरूपं, तद् वासिनां पापं नाशयति। सहस्राश्वमेधयज्ञस्य, शतवाजपेयस्य च पुण्यं, शुकशास्त्रकथायाः षोडशांशेन अपि तुल्यं न स्यात्। हे तपस्विनः, यावत् भागवतं सम्यक् न श्रूयते, तावत् पापानि देहे तिष्ठन्ति। न गङ्गा, न गया, न काशी, न पुष्करं, न प्रयागः अपि शुकशास्त्रकथाफलस्य तुल्यं स्यात्। यः प्रतिदिनं स्वमुखेन अर्धश्लोकमपि, पादमपि भागवतस्य पठति, स परमपुरुषार्थं लभते। वेदाः, वेदमाता, पुरुषसूक्तं, त्रैविध्यं वेदं, भागवतं, द्वादशाक्षरमन्त्रः, द्वादशात्मा, प्रयागः, संवत्सररूपः कालः, ब्राह्मणाः, अग्निहोत्रं, कामधेनुः, द्वादशी, तुलसी, वसन्तः, परमपुरुषः—एतेषां मध्ये विद्वांसः भेदं न मन्यन्ते। यः भागवतशास्त्रं सम्यक् पठति, स निशिदिवं कोटिजन्मार्जितपापं नाशयति—अत्र न संशयः। यः प्रतिदिनं अर्धश्लोकमपि, पादमपि पठति, स राजसूयाश्वमेधयोः तुल्यं पुण्यं प्राप्नोति। भागवतश्रवणं, हरिस्मरणं, तुलसीसेवनं, गोसेवा—एतेषु समता अस्ति। मृत्युकाले यः शुकशास्त्रवचनं भक्त्या शृणोति, स गोविन्देन वैकुण्ठं दत्तं प्राप्नोति। यः भागवतं सुवर्णसिंहासनयुक्तं वैष्णवाय ददाति, स कृष्णसायुज्यं प्राप्नोति। यः जन्मना कपटचित्तः, शुकशास्त्रकथारसास्वादं न कदापि कृतवान्, स चाण्डालः वा गर्दभो वा इव जीवति; तस्य जन्म व्यर्थं, जननी च व्यर्थं दुःखं प्राप्नोति। यः जीवन्मृतः, पापकर्मा, यः शुककथां किञ्चिदपि न श्रुतवान्, स पशुसमानः, पृथिव्यां भाररूपः; स्वर्गे देवसत्तमाः एवं वदन्ति। श्रीमद्भागवतसम्भूता कथा लोके दुर्लभा; कोटिजन्मपुण्येन एव लभ्यते। तस्मात्, हे बुध, योगनिधिं श्रमात् शृणीयात्; दिननियमो नास्ति—सर्वदा श्रवणं शस्तम्। सत्यम्, ब्रह्मचर्येण, सर्वदा श्रवणं शस्तम्; किन्तु कलेः दैन्येन, शुकप्रदत्तं विशेषविधिं ज्ञातव्यम्। मनोनिग्रहः, नियमपालनं, दीक्षा च दुष्करः; अतः सप्ताहश्रवणं शस्तम्। यः श्रद्धया प्रतिदिनं, विशेषतः माघमासे, शृणोति, स सप्ताहश्रवणेन शुकवत् फलं प्राप्नोति। मनोनिग्रहासमर्थ्याय, व्याध्युपद्रवात्, जनानां आयुःक्षयात्, कलिदोषात्, सप्ताहश्रवणं शस्तम्। यत् तपसा, योगेन, ध्यानं वा न लभ्यते, तत् सर्वं सप्ताहश्रवणेन सुलभं। सप्ताहश्रवणं यज्ञात् श्रेष्ठं, व्रतानां, तपसः, तीर्थात् च सदा श्रेष्ठम्। योगात्, ध्यानज्ञानाभ्यां च, सप्ताहश्रवणं पुनः पुनः श्रेष्ठम्। शौनकः उवाच—एषा कथा अद्भुता, ज्ञानादिधर्मान् परित्यज्य, कथं भागवतपुराणं, परमशुभदं, योगमार्गदर्शकं, समुत्थितम्? सूतः उवाच—कृष्णः, स्वकार्यं समाप्त्वा, स्वलोकं प्रति गन्तुं संकल्प्य, एकादशश्रेष्ठान् श्रुत्वा, तदा उद्धवः तम् उवाच। उद्धवः उवाच—त्वं, हे गोविन्द, भक्तानां कार्यं कृत्वा, गन्तासि; मम हृदि महान् चिन्ताजनितः शोकः, तं श्रुत्वा मां सान्त्वय।